Namo's Blog

ภาษาอังกฤษของลูก ฝึกอย่างไรให้ได้ผลจริง

2009-07-21T09:23:00.001-07:00

การเรียนรู้ภาษาอังกฤษของเด็กไทย ถือเป็นเรื่องท้าทายของพ่อแม่ยุคใหม่เป็นอย่างมาก เพราะภาษาได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว ดังนั้นการสร้างฐานภาษาอังกฤษให้ลูกอย่างแข็งแรง จะเป็นตัวสร้างความได้เปรียบในสังคมที่มีการแข่งขันได้ดี นั่นแสดงให้เห็นว่า ครอบครัวไหนที่อึดกว่า ภาษาอังกฤษของลูกก็จะถึงเส้นชัยได้เร็วกว่า

กับเรื่องนี้ “ดร.ต้น-บงกช เศวตามร์” ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา และพัฒนาการเด็ก สะท้อนในงาน Kids and School Tour จัดขึ้นที่โรงเรียนอนุบาลเซ็นต์จอห์น เมื่อเสาร์ที่ผ่านมาว่า ปัญหาเด็กไทย (บางคน) ไม่ชอบเรียนภาษาอังกฤษ เกิดจากพ่อแม่คาดหวังมากเกินไป ใจร้อนอยากจะให้ลูกพูดได้เร็ว แต่ทั้งนี้ต้องเข้าใจด้วยว่า การเรียนภาษามีระยะเวลาการเรียนรู้ไม่เท่ากัน โดยเฉพาะเด็กเล็ก ที่ต้องสอนแบบค่อยเป็นค่อยไป เพราะตามหลักพัฒนาการแล้ว เด็กเล็กจะสื่อสาร และโต้ตอบได้ช้า แต่เด็กจะได้ยิน โดยจะเก็บข้อมูลจากสิ่งที่พ่อแม่ป้อน พอเด็กเริ่มพูดได้ เขาจะเกิดความเข้าใจ และเรียนรู้ได้เร็ว

ดร.บงกช กล่าวต่อว่า การสอนของพ่อแม่ต้องให้ความรัก และความเข้าใจ รวมทั้งสอนให้ลูกสนุก และเล่นไปพร้อมกับลูก ที่สำคัญควรสร้างความมั่นใจในการพูดให้กับลูก ถ้าพูดไม่ตรงกับหลักไวยากรณ์ก็ไม่ควรตัดจังหวะการพูดของลูก เช่น “ผิดค่ะ ประโยคนี้ต้องใช้ Went นะคะ เพราะมันเป็นสิ่งที่หนูเล่าถึงเรื่องที่ผ่านมาในอดีต หนูจะใช้ go ไม่ได้ค่ะ ผิดนะคะลูก พูดใหม่” แต่ควรปล่อยให้ลูกพูดต่อไปให้จบ แล้วจึงค่อยแนะนำอีกที

อย่างไรก็ดี เทคนิคการสอนภาษาอังกฤษให้ดีนั้น คุณพ่อคุณแม่ต้องเข้าใจวิถีการเล่นของลูกด้วย เช่น ถ้าลูกชอบฟังเพลง ก็เอาเพลงอังกฤษมาร้องเล่นกับลูก ถ้าลูกเป็นคนไม่ชอบพูด ก็ควรหาเกมต่อคำศัพท์ หรือเกมต่อคำมาให้เขาเล่น แต่ถ้าเขาชอบวาดภาพ ก็หากิจกรรมที่เน้นการวาดภาพ เช่น มีคำศัพท์มาให้ อธิบายให้ลูกเข้าใจ และให้ลูกวาดตามความหมายของคำๆ นั้นออกมา เป็นต้น” ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาฯกล่าว

“หัวใจของการพูดภาษาอังกฤษที่ดีคือการสื่อสารการเข้าใจ ถ้าลูกได้พูด และเรากับเขาเข้าใจกัน ความถูกต้องทางไวยากรณ์ก็ไม่สำคัญ ผิดถูกค่อยสอนตอนลูกพูดจบ เพราะไม่เช่นนั้น เขาจะไม่มั่นใจ และไม่กล้าพูดภาษาอังกฤษอีกเลย โดยเฉพาะเด็กเล็กที่จะเกิดภาพฝังใจในตอนโตได้ง่าย” ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาฯ บอก

Mr.Tim Hughes

สอดรับกับ Mr. Tim Hughes วิทยากรผู้เชี่ยวชาญการสอนภาษาอังกฤษสำหรับเด็กจาก British Council (Thailand) บอกว่า อยากจะให้ลูกชินกับภาษาอังกฤษ พ่อแม่ต้องจัดช่วงเวลาที่ชัดเจนในการพูด เช่น หลังอาหาร หรือก่อนนอน 10-15 นาที ฝึกวันละ 3-4 คำ เริ่มจากใช้คำที่ง่าย และใช้กันทั่วไป เช่น อวัยวะตามร่างกาย เครื่องใช้ภายในบ้าน เป็นต้น เพื่อเป็นการเพิ่มคำศัพท์ก่อนลูกจะพูดหรือสื่อสารได้

“เด็กเล็กส่วนมากจะรับรู้ภาษาจากการฟังและการอ่านของพ่อแม่ก่อน แต่เมื่อเขาโตขึ้น เขาจะสามารถปล่อยออกมาได้เอง เช่น พูดได้ เขียนได้ แต่ทั้งนี้ต้องเริ่มจากการรับก่อน แต่การรับต้องรับอย่างสม่ำเสมอ และเป็นประจำด้วย ผสมกับกิจกรรมที่สนุก และเข้าใจง่าย” Mr.Tim กล่าว

สำหรับกิจกรรมที่จัดให้ลูกที่บ้านง่ายๆ Mr.Tim บอกว่ามีหลายกิจกรรมด้วยกัน คือ กิจกรรม Slap หรือตบคำศัพท์ ฝึกทักษะการฟัง ซึ่งคุณพ่อคุณแม่สามารถนำรูปสิ่งของมา 5 สิ่ง (รองเท้า ถุงเท้า กางเกง เสื้อ และกระโปรง) มาอธิบายให้ลูกเข้าใจความหมายของคำศัพท์นั้นๆ ก่อน จากนั้นวางภาพดังกล่าวลงกับพื้น แล้วให้เด็กใช้ไม้ตีแมลงวันตบคำศัพท์ตามที่คุณพ่อคุณแม่บอก “เข้าไปตีคำว่า ซอกส์สิลูก”

อย่างไรก็ดี ยังมีกิจกรรมอื่นๆ อีกจำนวนมากที่สามารถทำที่บ้านได้ เช่น ทายคำศัพท์ที่หายไป จะช่วยฝึกทักษะการพูด กิจกรรมจับคู่คำศัพท์ ช่วยฝึกทักษะการอ่าน และกิจกรรมสะกดคำ ฝึกทักษะการเขียน ซึ่งกิจกรรมที่นำมาใช้คุณพ่อคุณแม่ต้องทำให้ลูกสนุก และไม่หงุดหงิดเมื่อลูกเล่นผิด เพราะจะทำให้ลูกขาดความมั่นใจ ส่งผลให้การเรียนภาษาอังกฤษด้อยไปด้วย

“ในช่วงลูกยังเล็ก เวลาที่พ่อแม่จะฝึกภาษาอังกฤษกับลูก อย่าตกใจว่าเขาไม่โต้ตอบกับเรา เพราะพัฒนาการของเขายังไม่พร้อม แต่เขาจะได้ยินเสียงของพ่อแม่ และจะเริ่มเก็บเสียงไปเรื่อยๆ กระทั่งเริ่มพูดได้ พ่อแม่ควรใช้ภาพประกอบ เพื่อให้ลูกเข้าใจได้ง่ายขึ้น ซึ่งเป็นช่วงทดสอบความเชื่อมั่นของพ่อแม่ ดังนั้นลูกจะออกเสียงได้เร็ว พ่อแม่ต้องค่อยๆ ฝึก โดยเริ่มจากคำง่ายๆ และคำที่ลูกคุ้นเคยไปก่อน” Mr.Tim กล่าวทิ้งท้าย

สนใจสื่อการสอนภาษาอังกฤษ ดาวน์โหลดได้ที่ www.learnenglish.org.uk

วิธีปราบเด็กดื้อ

2009-05-27T08:21:00.001-07:00

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

แม้ว่าที่ผ่านมา เด็กๆชอบจะทำอะไรก็ตามด้วยความไร้เดียงสา ในขณะที่ผู้ใหญ่ก็มักพูดกันว่า ‘เด็กไม่รู้...ไม่ผิด’ แต่ในความไม่รู้นั้น มันเกิดความถามตามมาว่า พ่อแม่ควรสอนให้เขารู้หรือไม่ว่า การร้องไห้งอแงจะเอาของเล่นโดยไม่ฟังเหตุผลของพ่อแม่ การเอาแต่ใจตนเองอยากไปไหนมาไหนแล้วแสดงออกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ใหญ่ หรือการที่พ่อแม่สอนให้ช่วยเหลืองานบ้าน แต่เขากลับไม่อยากทำเพียงเพราะห่วงเล่นอย่างเดียวนั้นมันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่น่ารัก

และแน่นอนว่า หลายครอบครัวที่ประสบกับปัญหาเหล่านี้ บางคนหาทางออกโดยการตามใจลูกเสียทุกอย่างเพียงเพราะไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้งอแง หรือเบื่อที่จะฟัง รำคาญที่จะพูด ขณะที่บางคนอาจหาทางออกด้วยการลงไม้ลงมือ ทำโทษลูกตลอดเวลา จนเป็นเหตุให้เขากลายเป็นเด็กมีปัญหามากที่สุด

ทั้งนี้ สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินีได้แนะวิธีที่พ่อแม่ควรปฏิบัติกับลูกอย่างถูกวิธีดังนี้

1. “เรียกลูก” เรียกให้เด็กสนใจฟังคุณ และหันมามองคุณก่อนจะบอกให้เด็กทำอะไร เช่น “ต้อม...มองหน้าแม่ ซิ... แม่จะบอกอะไรหน่อยครับ”

2. “ชมลูก” ชมเด็กทันทีที่เด็กหันมาให้ความสนใจที่คุณ เช่น “ดีมากครับ...ที่หันมามองแม่”

3. “พูดดี” ให้ใช้คำพูดที่ง่าย สั้น และชัดเจนทีละคำสั่ง เช่น “เอาล่ะ...ช่วยเอาผ้านี่ไปใส่ตะกร้าให้แม่ทีครับ”

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

ส่วนสิ่งที่พ่อแม่ควรระลึกไว้เสมอเพื่อทำความเข้าใจธรรมชาติของลูกนั้นมีดังนี้

1. “อย่าสั่ง-คาดหวัง” สิ่งที่คุณต้องการให้เด็กทำต้องเป็นสิ่งที่เด็กทำได้ อย่าสั่งหรือคาดหวังให้เด็กทำในสิ่งที่เกินความสามารถของเด็ก

2. “อย่าพูดซ้ำ” ควรบอกให้เด็กทำงานทีละชิ้นเพียงครั้งเดียว ให้เวลา 5 วินาที สำหรับเด็กในการทำตามที่คุณบอก อย่าพูดซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นครั้งที่ 2 หรือ 3

3. “อย่ายัดเยียด” หลีกเลี่ยงการบอกให้เด็กทำงานชิ้นที่ 2 ในขณะที่เขากำลังทำงานชิ้นแรกอยู่

4. “อย่าโลเล” ถ้าคุณยังไม่พร้อมที่จะเด็ดขาดเอาจริงกับเด็กเวลาเด็กต่อต้านคุณ คุณก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกให้เด็กทำอะไร

และเมื่อเด็กเชื่อฟัง ทำตามที่พ่อแม่บอกแล้ว สิ่งที่พ่อแม่ควรปฏิบัติมีดังนี้

1. “ชมทันที” ควรให้คำชมทันทีที่เด็กเริ่มทำตามที่คุณบอก เช่น“ดีมากครับ...ที่น้องโจลุกมาเก็บของเล่นทันทีที่แม่เรียก...แม่พอใจมากเลย”

2. “ชมอีกครั้ง” และให้คำชมอีกครั้งเมื่อเด็กทำงานที่คุณสั่งสำเร็จ เช่น “เยี่ยมจริงๆ...แม่เห็นเลยว่าหนูตั้งใจล้างจานพวกนี้จนสะอาด...เก่งมากคะ”

3. “ภาษากาย” อย่าลืมภาษากาย!!...แสดงความชื่นชมโดยการหอม กอด ลูบหัว ฯลฯ

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

แต่ทว่า หากลูกดื้อเกินกว่าที่คาดไว้ เมื่อเขายังไม่ทำตามสั่งภายใน 5 วินาที...พ่อแม่ควรทำดังนี้

1. “นับ 1...” พ่อแม่ควรเริ่มนับ “1...2...3” (ต้องมีการคุยกับเด็กเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า หากนับถึง 3 แล้วเด็กยังไม่ทำตามที่ คุณบอกจะเกิดอะไรตามมา)

2. “ถึง 3...งานเข้า!!” หากนับถึง 3 แล้วเด็กยังไม่ทำตามที่คุณบอก ต้องเอาจริง เด็ดขาดในการลงโทษตามกฎที่ตกลงกันไว้ เช่น ริบของเล่น หักค่าขนม ปิดทีวี ปิดเกม ตัดสิทธิในที่เด็กชอบ ฯลฯ อย่าดีแต่บ่น...ขู่ หรือใจอ่อน

3. “เงียบสงบ สยบความเคลื่อนไหว” เพิกเฉยหากเด็กทำท่าทางไม่เหมาะสม เพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือแสดงความหงุดหงิดไม่พอใจ เช่น บ่น งอน ปึงปัง โวยวาย ฯลฯ

ทั้งหมดนี้เป็นกลเม็ดที่พ่อแม่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ซึ่งเด็กที่ดื้ออาจเชื่อฟังมากขึ้นอีก เมื่อพ่อแม่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ นุ่มนวล ไม่ใช้อารมณ์ ให้โอกาสเขาได้เลือกสิ่งที่พ่อแม่ต้องการให้ทำ (แต่สิ่งที่พ่อแม่กำหนดต้องเป็นสิ่งที่ยอมรับได้) เช่น

หากคุณต้องการให้เด็กอาบน้ำและแปรงฟัน คุณอาจจะพูดกับเด็กว่า “โอ๋...ได้เวลาอาบน้ำ แปรงฟันแล้วครับ...แม่ให้เลือกเอาว่าโอ๋จะอาบน้ำก่อน หรือแปรงฟันก่อนดีครับ” หากเด็กไม่ยอมเลือกอะไรเลย เตือนเด็กอีกครั้งว่าบทลงโทษของเราสำหรับเด็กที่ไม่เชื่อฟัง คืออะไรโดยใช้คำพูดทำนองนี้ แม่ก็จำเป็นต้องทำตามกฎที่เราคุยกันไว้.............”

"ไกล่เกลี่ย"อย่างไร ให้ครอบครัวหายขัดแย้ง

2009-05-27T08:19:00.000-07:00

อาจจะกล่าวได้ว่า "ความขัดแย้ง" เป็นสิ่งที่แฝงตัวอยู่ในทุก ๆ ครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวเล็ก หรือครอบครัวใหญ่ การโต้เถียง เอาชนะคะคาน หรือการไม่เห็นด้วย มักเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเมื่อเกิดความขัดแย้งขึ้น สิ่งที่สำคัญกว่าการเป็นฝ่ายแพ้-ชนะก็คือ การทำให้สถานการณ์ต่าง ๆ ยุติลงได้ด้วยดี หรืออย่างน้อยก็ให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องรู้สึกว่าตนเองก็ได้รับความยุติธรรม

และเมื่อความขัดแย้งไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ข้อมูลในเว็บไซต์ eHow.com ได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับกับครอบครัวเมื่อต้องเผชิญหน้าความขัดแย้งเอาไว้อย่างน่าสนใจดังนี้

1. เลือกสถานที่ให้เหมาะสม

ห้องหรือพื้นที่ที่จะใช้ในการถกเถียง พูดคุย สานความสัมพันธ์ให้กลับมาดีดังเดิม ควรเลือกห้องที่มีขนาดกว้าง โล่ง นั่งสบาย และมีพื้นที่พอให้ทุกคนอยู่ในห้องเดียวกันได้อย่างไม่อึดอัดเพราะในการโต้เถียง หรือแสดงความคิดเห็นขัดแย้ง อาจจำเป็นต้องมีการแสดงท่าทางมากกว่าการพูดคุยปกติ ห้องทานข้าว หรือห้องนั่งเล่นก็เป็นอีกหนึ่งพื้นที่ที่เหมาะสม เพราะเป็นพื้นที่ส่วนกลางของบ้านที่สมาชิกทุกคนใช้ร่วมกัน ส่วนห้องที่ควรหลีกเลี่ยงคือห้องที่มีขนาดเล็ก เช่น ห้องนอน เพราะอาจทำให้สมาชิกในครอบครัวเกิดความรู้สึกอึดอัดได้ ในขณะที่เจ้าของห้องนอนก็อาจรู้สึกถูกรุกล้ำที่ส่วนตัว

2. เปิดโอกาสให้ทุกคนได้พูด

การเปิดโอกาสให้ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยงข้องกับความขัดแย้งนั้นได้พูดระบายความในใจ ตลอดจนความคิดเห็นต่าง ๆ ออกมา (โดยที่ต้องให้เกียรติสมาชิกในบ้านคนอื่น ๆ ด้วย) จะเป็นอีกหนึ่งทางที่ทำให้ทุกคนสบายใจได้มากขึ้น และเหมาะสมกว่าการปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งควบคุมบทสนทนานั้นอยู่คนเดียว เพราะสมาชิกในบ้านคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เป็นผู้ควบคุมการสนทนาในครั้งนี้ รู้สึกว่า ความเห็นของเขา - สิ่งที่เขารู้สึกต่อสถานการณ์ดังกล่าวไม่ได้รับการแชร์ให้สมาชิกคนอื่น ๆ ในบ้านรับทราบ และเขาก็จะเก็บความไม่พอใจเหล่านั้นเอาไว้ต่อไป

การเปิดโอกาสให้ทุกคนได้พูดนั้น ก็อาจใช้ช้อนเล็ก ๆ เป็นสัญลักษณ์ วางเอาไว้หน้าคนที่เป็นผู้พูด เมื่อพูดจบ ก็ส่งช้อนต่อให้คนถัดไป และควรแน่ใจว่า การกำหนดลำดับการพูดเป็นไปด้วยความยุติธรรม

3. มองทุกความเห็นเป็นสิ่งที่มีคุณค่า

ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ เมื่อได้มานั่งอยู่ร่วมกันในห้องที่ใช้ถกเถียงประเด็นปัญหาก็ต้องการการยอมรับและการให้เกียรติ การเปิดโอกาสให้เขาได้พูดในสิ่งที่เขารู้สึก เป็นสิ่งจำเป็นในการทำให้การไกล่เกลี่ยปัญหาลุล่วงไปได้ด้วยดีอีกทางหนึ่ง

4. ให้เกียรติสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวขณะเสนอความเห็น

การเผชิญหน้ากัน โต้เถียงด้วยเสียงอันดัง หรือทะเลาะกันด้วยถ้อยคำหยาบคาย เกิดขึ้นได้ไม่ยากในครอบครัว โดยเฉพาะครอบครัวที่โต้เถียงกันอยู่ด้วยเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างเห็นตรงกันข้าม แต่หากมองไกลออกไปอีกสักนิดก็จะพบว่า แท้จริงแล้ว การเป็นครอบครัวเดียวกันนั้น หลังจากปัญหานี้ผ่านไปเราก็จะยังคงเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ การพูดจาโดยถนอมน้ำใจกันเอาไว้ ใช้เหตุผล และสติแทนการใช้คำพูดประชดประชัน หรือขึ้นคำหยาบคาย จะเป็นทางออกที่น่านับถือมากกว่า และจะเป็นตัวช่วยไม่ให้เกิดความรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจ หรือเป็นแผลลึกในใจต่อกันและกันได้มากกว่า

ในกรณีนี้ หากต้องการหาตัวช่วยขำ ๆ แล้วล่ะก็ อาจลองมองหาการ์ดสีแดงแจกให้ทุกคนถือเอาไว้ เมื่อพบว่ามีใครเริ่มใช้อารมณ์ หรือขึ้นเสียงใส่คนอื่น ก็ให้ยกการ์ดสีแดงขึ้นมา เป็นสัญญาณ "หยุด" ผู้พูดจะได้มีคนเตือนให้รู้สึกตัว

5. ใช้เวลาอย่างเหมาะสม

บางครั้ง ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นก็ยากเกินกว่าจะเยียวยาได้สำเร็จใน 1 วัน การให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องมานั่ง และพูดถึงปัญหา ๆ ๆ เป็นเวลานานเพื่อจะหาข้อสรุปให้ได้ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ "เป็นไปไม่ได้" ก็อาจทำให้สมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวรู้สึกว่า กำลังเสียเวลาไปเปล่า ๆ ดังนั้น การได้เปิดประเด็นพูดคุยในสิ่งที่ค้างคาใจของสมาชิกในครอบครัว และจบมันลงในเวลาที่เหมาะสมก็อาจเป็นอีกหนึ่งทางให้บรรยากาศความขัดแย้งในครอบครัวดีได้เร็วขึ้น เพราะเวลาที่เหลือหลังจากนั้น อาจทำให้คนในบ้านได้นำกลับไปคิดทบทวนได้มากขึ้น

6. ปล่อยวาง ให้อภัย ยกโทษ

แม้เวลาจะผ่านไปนานแสนนาน สมาชิกในบ้านที่ทำผิดก็ยอมรับผิดแล้วทุกทาง แต่บางครั้งก็ดูเหมือนว่า ความโกรธขึ้งในใจยังไม่บรรเทาเบาบางลงไป อีกหนึ่งหนทางที่จะช่วยได้ก็คือ การ "ปล่อยวาง" ให้อภัย ยกโทษให้กับฝ่ายที่ทำให้เราโกรธเคือง เพราะการถือโทษเอาไว้ หรือทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่กันนั้นจะยิ่งทำให้ "จิตใจ" ของผู้ที่ยึดถือเอาไว้ยิ่งแย่ลง และไม่ได้ทำให้บรรยากาศความขัดแย้งในครอบครัวดีขึ้นแต่อย่างใดด้วยค่ะ

สอนลูกอย่างไร? ไม่ให้ตาบอดเพราะ "ความรัก"

2009-05-27T08:18:00.002-07:00

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

เด็กปัจจุบันโตเร็วขึ้น เพราะอาหารการกินเราดีขึ้น และพบว่า "แสง สี เสียง" ที่อยู่รอบๆตัวเรามีผลกระตุ้นระบบประสาทให้มีพัฒนาที่เร็วขึ้น เพราะฉะนั้นเดี๋ยวนี้พบว่าเด็กผู้หญิงมักมีประจำเดือนครั้งแรกเร็วขึ้น เด็กประถมปลายบางคน ก็มีฮอร์โมนเพศทำงานแล้ว ทำให้เป็นหนุ่มเป็นสาว และมองเพศตรงข้ามด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม

ด้านของฮอร์โมนเพศ ถือเป็นอิทธิพลสำคัญตัวหนึ่ง ที่ทำให้ผู้ชายเริ่มเกิดการตื่นตัวทางเพศ เห็นเพศหญิงแล้วกระตุ้นให้อวัยวะเพศแข็งตัวได้ ส่วนผู้หญิงก็จะเริ่มสนใจดารา นักร้อง นักกีฬา รุ่นพี่หรือครูหนุ่มๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ และคงไม่น่าแปลกที่เด็กประถมปลาย โดยเฉพาะเด็กป.6 ที่กำลังขึ้นม.1 เริ่มที่จะมีความรักนอกเหนือจากความรักของพ่อแม่

วันนี้ทีมงาน Life and Family ได้มีโอกาสพูดคุยกับ "นพ.สุกมล วิภาวีพลกุล" หัวหน้าหน่วยจิตเวช รพ.พญาไท 2 ถึงเรื่องการทำความเข้าใจกับความรักของลูก ซึ่งคุณหมอได้ให้คำแนะนำ เพื่อเป็นแนวทางปฏิบัติสำหรับคุณพ่อ คุณแม่ในเรื่องนี้ว่า :

- ถ้าสังเกตว่าลูกเริ่มคบหากับเพื่อนสาว หรือเพื่อนชาย บอกลูกว่าพ่อแม่ไม่ห้ามเรื่องมีความรักในวัยเรียน หากมีแฟนแล้วทำให้ผลการเรียนดีขึ้น ขอให้ช่วยกันเรียน แต่ไม่ยอมรับหากการมีแฟนทำให้ผลการเรียนตกต่ำลง

- อย่าต่อต้านการที่ลูกจะสนใจดารา นักร้อง รวมทั้งการมีแฟน...แต่ให้ลูกเล่าเรื่องแฟนและความรู้สึกของเขาใน เรื่องนี้ (เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยให้เก็บไว้ในใจก่อน)

- ควรสอนลูกสาวว่า "ลูกสาวคือผู้หญิงที่พ่อแม่รักมากที่สุดในโลก...เพราะฉะนั้นพ่อแม่จึงอยากให้ลูกสาวรักษาเนื้อ รักษาตัว เพราะถ้าลูกสาวเป็นอะไรไป พ่อแม่หัวใจแตกสลาย"

- ควรสอนลูกชายว่า "ลูกชายคือเด็กหนุ่มที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ...เพราะฉะนั้นพ่อแม่อยากให้ลูกชายตั้งใจเรียน เพื่อในอนาคตจะได้รับผิดชอบตัวเองและรับผิดชอบคนอื่นที่มาร่วมชีวิตกับเราได้ รักคุณแม่และพี่สาวอย่างไร ลูกชายต้องให้เกียรติเพศตรงข้ามเช่นเดียวกัน"

- เมื่อลูกโตขึ้น ความรักของลูกก็จะโตตามไปด้วย พ่อแม่ต้องเป็นฝ่าย "ฟัง" ลูก คือฟังว่าลูกของเราคิดเห็นอย่างไร ที่สำคัญคือ "ห้ามเถียง" อย่าเพิ่งเอาทัศนะส่วนตัวไปตัดสินว่าลูกผิด เพราะถ้ารีบขัดแย้งในทันทีที่ลูกพูด วันหลังเขาจะไม่เล่าเรื่องใดๆให้เราฟัง แล้วพ่อแม่จะกลายเป็นคนสุดท้ายที่รู้ความลับของลูก ในวันหลังค่อยแสดงความคิดเห็นของเราว่าลูกคิดอย่างนี้ ส่วนพ่อแม่คิดอย่างนี้

- ถ้าพ่อแม่บอกให้เลิกกับแฟน ก็ไม่มีผลทำให้เขาเลิก...สิ่งที่ลูกจะเลิกคือเลิกพูดคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่ เพราะฉะนั้นเวลาเขามีปัญหาเรื่องแฟน เขาก็จะปรึกษาเพื่อน ไม่กล้าบอกพ่อแม่ เพราะประเมินแล้วว่าโอกาสถูกตำหนิมีมากกว่าได้คำตอบ

- เรื่องเพศสัมพันธ์ในวัยเรียน พ่อแม่ก็สอนให้ลูกรู้จักการป้องกัน ด้วยการไม่อยู่กันสองต่อสองในที่ลับหูลับตา รู้จักการปฏิเสธ เช่น "การที่ฉันไม่ยอมมีอะไรกับเธอ ไม่ได้แปลว่าฉันไม่รัก...แต่เป็นเพราะฉันเห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลา" "ถ้าเธอรักฉันจริง เธอต้องรอฉันได้...เธอเป็นผู้ชายที่ฉันรัก แต่ฉันพร้อมก็ต่อเมื่อเราแต่งงานแล้วเท่านั้น"

คุณหมอบอกยังต่อว่า ไม่เฉพะแต่เพียงพ่อแม่เท่านั้นที่ต้องเข้าใจลูก แต่ลูกๆ ควรต้องรู้ตัวเองด้วยว่าความรักมี 2 อย่าง คือ "เมตตา" (Passion) และ "เมตตา" (Compassion)

"ความรักกับเพื่อนๆ (เพศเดียวกันหรือต่างเพศ) ควรเป็นแบบเมตตา คือ เห็นใจ ช่วยเหลือ เอื้ออาทรต่อกัน แต่หากเราเกิดความเสน่หากับใคร (สังเกตได้จากความรู้สึก "คิดถึง" และ "หึงหวง") ก็เป็นความรู้สึกธรรมชาติที่เกิดขึ้นได้ แต่อย่าคาดหวังว่าเขาจะต้องรักตอบ...เวลาลูกมีความผิดหวังหรืออกหัก พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนคอยรับฟังที่ดี"

"อะไรก็ตามที่พ่อแม่อยากสอนลูก ควรสอนให้หมดก่อนลูกอายุครบ 10 ขวบ เพราะยังอยู่ในช่วงที่ลูกยังน่ารัก และเชื่อฟังพ่อแม่อยู่ ถือว่าเป็นการ "ปลูกฝัง" สิ่งดีงามให้อยู่ในใจของลูก ที่สำคัญพ่อแม่สอนด้วยคำพูดอย่างไร ก็ต้องปฏิบัติตนให้สอดคล้องกัน เช่น ความเป็นสุภาพบุรุษ การเอาใจใส่และให้เกียรติ์เพศตรงข้าม เป็นต้น" คุณหมอสรุปทิ้งท้าย

เอาเป็นว่า ถ้าครอบครัวไหน ไม่อยากให้ลูกตาบอดเพราะ "ความรัก" ครอบครั้วนั้นต้องเอาใจเขา (ลูก) มาใส่ใจเรา (พ่อแม่) แล้วควรสอนตั้งแต่ยังลูกยังเด็ก นั่นจะเสริมเกาะที่แข็งแรงให้กับลูก ในการเผชิญกับโลกแห่งความรักในตอนโตได้อย่างรู้เท่าทันต่อไปครับ<:)

7 วิธี"เอื้อเฟื้อ"เพื่อนบ้านอย่างง่าย พลิกให้ชุมชนน่าอยู่

2009-05-27T08:18:00.001-07:00

แม้ประเทศไทยจะยังไม่ผ่านช่วงที่สถานการณ์ทางเศรษฐกิจและการเมืองตึงเครียด แต่เราก็ยังสามารถสร้างสุขรอบตัวให้เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ด้วยการเลือกทำชุมชนรอบบ้านให้น่าอยู่ ถนนหนทางสะอาดสะอ้าน ต้นไม้ตัดแต่งเป็นระเบียบ มีถังขยะเรียบร้อย คนในชุมชนรู้จักกันดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันดี มีน้ำใจ มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส เข้าใจกัน และคอยช่วยเหลือกัน ซึ่งการ "เอื้อเฟื้อแบ่งปัน" นั้นเริ่มต้นได้ง่าย ๆ ดังนี้

1. ทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียง โดยอาจออกมาเดินเล่นยามเย็นกับลูก ๆ และใช้ช่วงเวลาดังกล่าว ทักทาย ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยกับเพื่อนบ้าน และถ้าต้องการเพิ่มความคุ้นเคยกันให้มากขึ้น อาจจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ขึ้นในวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำอาหารมาทานร่วมกัน พาครอบครัวมาทำความรู้จักกัน ให้ลูก ๆ มาเล่นด้วยกัน หลังงานเลี้ยงเลิกอาจขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อของแต่ละครอบครัวเอาไว้ เผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้สามารถติดต่อกับเพื่อนบ้านเหล่านั้นได้ทันท่วงที เหล่านี้เป็นต้น

2. ทำความสะอาดพื้นที่รอบบ้านให้โล่งเตียน มองไปทางไหนก็สบายหูสบายตา ต้นไม้รก ๆ ก็ตัดให้เรียบร้อย เก้าอี้สนามก็เช็ดให้สะอาด ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้โจรผู้ร้ายอาศัยสุมทุมพุ่มไม้เหล่านั้นเป็นที่ซ่อนกำบังตัว หากมีพื้นที่ส่วนกลางเช่น ทางเดินเท้า หรือถนน ที่มีเศษใบไม้ใบหญ้าก็อาจชวนเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงมาทำความสะอาดร่วมกัน หรือจัดอาสาสมัครแบ่งเวรกันทำก็ได้

3. เปิดไฟสว่างบริเวณหน้าบ้านในยามค่ำคืน เพราะโจรหรือนักย่องเบามักจะไม่ชอบแสงสว่างมากนัก การเปิดไฟเอาไว้ นอกจากจะช่วยให้โจรคิดหนักไม่อยากย่างกรายเข้ามาในบริเวณบ้านแล้ว ยังเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงที่อาจต้องเดินทางกลับบ้านดึก ๆ ดื่น ๆ ให้ปลอดภัยมากขึ้นด้วย แต่ก่อนจะปิดบ้านนอน คุณเองก็ต้องไม่ลืมที่จะล็อกกลอน ประตูให้แน่นหนาด้วยเช่นกันนะคะ

4. เอื้อเฟื้อเพื่อนบ้านด้วยการ "กลับบ้านด้วยกัน" หากมีเหตุต้องกลับบ้านยามค่ำคืน เช่น อาจจะงานเลิกดึก หรือไปทานอาหารนอกบ้านกับครอบครัวมา ไม่ผิดหากเจอเพื่อนบ้านในละแวกบ้านที่คุณสนิทคุ้นเคยกำลังเดินกลับคนเดียวแล้วคุณจะชวนเขาให้นั่งรถเข้าบ้านพร้อมกับครอบครัวของคุณ

5. ทำความรู้จักกับผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่ดูแลเขตพื้นที่ของคุณ การทำความรู้จักกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาตรวจตราความเป็นไปในย่านที่คุณพักอาศัย ตลอดจนช่วยสังเกตคนแปลกหน้าที่บังเอิญหลงหูหลงตาเข้ามาอยู่ในชุมชนเป็นอีกหนึ่งความช่วยเหลือที่คุณสามารถทำได้ เพื่อให้สังคมรอบข้างที่คุณอาศัยอยู่นั้นปลอดภัยยิ่งขึ้น

6. ร่วมมือกับเพื่อนบ้าน และทางการในการแบ่งปันความคิดเห็นต่าง ๆ ตลอดจนข้อเสนอแนะดี ๆ เพื่อให้สังคมโดยรอบปลอดภัยและสงบสุขมากขึ้น เช่น อาจจัดให้มีอาสาสมัครพ่อแม่คอยดูแลตรวจตราความปลอดภัยของชุมชน ดูแลเด็ก ๆ ไม่ให้ไปมั่วสุมสิ่งเสพติด หรืออาจจัดสถานที่กลางเอาไว้สอนเด็ก ๆ ทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่เขาสนใจ เช่น เล่นกีฬา เล่นดนตรี วาดรูประบายสี

7. รักษามารยาทในการอยู่ร่วมกันในสังคม แม้จะมีความสนิทสนมคุ้นเคยกันแล้ว แต่ก็ต้องรักษามารยาทในการอยู่ร่วมกันเช่นกัน ปัญหาเล็ก ๆ ก็อาจทำให้เพื่อนบ้านที่เคยสนิทชิดชอบกันไม่พอใจกันขึ้นมาได้ เช่น การหยิบยืมข้าวของของเพื่อนบ้านมากจนเกินความจำเป็น, การเปิดเพลงเสียงดัง, การแสดงกิริยาอาการกักขฬะ, การพูดคุยเสียงดังหรือใช้วาจาไม่สุภาพ ตลอดจนการไม่รักษามารยาทอื่น ๆ เช่น การติฉินนินทาเพื่อนบ้านคนอื่นเป็นที่สนุกปาก การหยิบยืมเงินทอง ฯลฯ

ขอบคุณข้อมูลบางส่วนจากเว็บไซต์ eHow.com ค่ะ

10 นิสัยแย่ๆที่ทำให้รักกันน้อยลง

2009-05-27T08:15:00.000-07:00

ไม่ว่าจะเป็นสำนวนไทยที่ว่า ‘ข้าวใหม่ปลามัน’ หรือ ‘ยามรักน้ำต้มผักยังว่าหวาน’ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่หลายคนเถียงไม่ได้ เพราะเป็นธรรมดาที่คนเราตอนรักกันใหม่ๆ อะไรๆ ก็ดีไปเสียหมด แต่เมื่ออยู่กันไปนานๆ ความเป็นตัวของตัวเอง กับความเคยชิน ก็เลยทำอะไรบางอย่าง ซึ่งอีกฝ่ายหนึ่งอาจจะรับไม่ได้ จนถึงขั้นต้องบอกเลิกรากันไป

ดังนั้น ลองมาดู10 นิสัยแย่ๆที่จะทำให้ชีวิตรักถูกบั่นทอนไป ซึ่งอาจเป็นสาเหตุทำให้คนรัก ต้องเลิกรามากที่สุด

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

1. เห็นแก่ตัว

เห็นแก่ตัวหรือการเอาแต่ใจตัวเองนั้น แม้จะเป็นเรื่องธรรมดามากที่ทุกคนต้องเอาแต่ใจตัวเองกันอยู่แล้ว แต่ว่าใครจะเอาใจตัวเองมาก หรือน้อยเท่านั้นเอง บางคนคิดว่าเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองน้อย แต่ความจริงแล้วมาก ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เลย ทำให้อีกฝ่ายเอือมระอาก็เป็นได้

2. แสดงความป็นเจ้าของ

การที่คนเรารักกันนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่หากคุณไปแสดงความเป็นเจ้าของจนเกินไป ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาคนนั้นอาจเกิดความรำคาญและรู้สึกอิสระที่เคยมีมันถูกจำกัดมากขึ้น
ซึ่งในที่นี่ไม่ได้หมายความว่า คุณต้องรักกันอย่างหลบๆซ่อน แต่การที่คุณแสดงตัวให้ใครต่อใครได้รู้ว่าคุณกับเขาเป็นแฟนกัน ในลักษณะที่เป็นเงาตามตัวกันเลย เช่น ไปไหนไปด้วย ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ โดยไม่ให้เขามีเวลาส่วนตัวแม้แต่นิดเดียว ก็อาจเป็นปัญหาได้เหมือนกัน

3. พิษรัก แรงหึง

คนเราอยู่ด้วยกัน แต่มีให้เกียติและไมไว้ใจซึ่งกันและกัน ก็คงจะอยู่ยาก ซึ่งเรื่องการหึงหวงนี้ คงจะห้ามไม่ให้หึงไม่ได้ แต่ทั้งสองฝ่ายควรมีลิมิตกันบ้าง ไม่ใช่ว่าเพื่อนคุยด้วยก็ยังหน้ามืดตามัว หึงขนาดนั้น คงจะไม่ไหว บางคนเข้าขั้นโทรเช็คตลอดเวลา อันนี้น่าเป็นห่วงมาก

4. ท้าเลิก

ท่องให้ขึ้นใจ จะมะเลาะกันหนักแค่ไหนอย่าท้าทายไปหย่าหรือเลิกกันเด็ดขาด ถ้าคิดแค่เพียงให้เขามาง้อเท่านั้น วิธีนี้จะใช้ได้ผลในช่วงแรกเท่านั้น แต่หลังๆ ละก็ หากพูดบ่อยเข้า เขาตอบสนองพาไปอำเภอ หรือเลิกกันจริงๆ น้ำตาเช็ดหัวเข่าในตอนจบ

5. นอกใจ

ช่างเป็นพฤติกรรมลนิสัยที่ใช้ไม่ได้จริงๆ เพราะหากใครทำแบบนี้ถือได้ว่าคุณไม่ได้ให้เกียรติคนที่คุณรักเลย ซึ่งทุกคนก็ย่อมหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง บางครั้งอาจทำ เพื่อให้อีกฝ่ายหึงเล่นๆ เป็นการคอนเฟิร์มว่าคุณเองก็มีค่าสำหรับพวกเขา แต่ควรระวังให้ดี เพราะมองอีกมุม คือคุณไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเลย และถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่รู้จะอยู่ด้วยกันไปทำไม

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

6. หูเบาเชื่อเพื่อน

บ่อยครั้งที่มีคำถามว่า เพื่อนกับแฟน เลือกอะไร หรือไม่ก็เอาข้อดีของเพื่อนและแฟนมาเปรียบเทียบกัน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันจะเปรียบเทียบกันได้อย่างใรในเมื่อเพื่อนกับแฟนมีสถานะที่ต่างกันและแทนกันไม่ได้เสียเลย

แต่ในบางครั้งเพื่อนก็ไม่อยากให้คุณมีแฟน เพราะเวลาที่จะได้เฮฮากับเพื่อนก็จะลดลงเพราะแฟนก้าวเข้ามาในชีวิต หากเพื่อนเข้าใจในเรื่องนี้ก็คงจะดี แต่ทว่าเพื่อนที่คบหาไม่เปิดใจเอาเสียเลย เขาจะคิดว่าคุณไปตัวติดกับแฟนแทน หรืออาจจะด้วยความหวังดีมากเกินไป ก็เลยคิดแทนคุณไปหมด ว่าแฟนคุณดีพอสำหรับคุณหรือเปล่า จนเป็นประเด็นให้ต้องทะเลาะกันก็มี

7. โกรธแล้วไม่เคลียร์

เป็นสาเหตุที่ทำให้คู่รักเลิกรากันมากที่สุดเลยก็ว่าได้ อาการแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า หรือบางทีเรื่องที่โกรธอาจมาจากความเข้าใจผิด แล้วไม่พูดกัน ก็ไม่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ซึ่งความผิด ความไม่เข้าใจ และอารมณ์ที่ขุ่นมัว เมื่อมันเก็บไว้นานๆก็อาจทำให้คนสองคนเบื่อหน่าย ทำอะไรก็ผิดไปเสียหมด

8. นัด...อย่าผิดนัด

การเลื่อนนัด ประเภท เลื่อนแล้วเลื่อนอีก หรือว่ามาสายแบบ นัดเช้ามาบ่าย นัดบ่ายมาเย็น อาการแบบนี้ บางคนเขารอบ่อยๆ รอไปรอมา เลิกรอตลอดไปเลยก็มีนะ เพราะแค่การรับผิดชอบตัวเอง ให้ตรงต่อเวลายังไม่สามารถทำได้ แล้วจะรับผิดชอบหรือทำให้อีกฝ่ายเชื่อมั่นได้อย่างไร

9. พูดข่มเหง

อาจจะเพียงแค่อำกันเล่น แต่บางคนอำกันแรงเกินไป หรือเรื่องที่ไม่ควรจะพูดเช่นเรื่องหยาบคาย เรื่องที่กระทบต่อความรู้สึก ที่อาจจะเกิดการทะเลาะกันได้ ซึ่งเป็นสาเหตุเล็กๆ ที่จะนำไปสู่ความบานปลายได้

10. โกหก

แม้ว่าเรื่องบางเรื่อง ไม่พูดความจริงอาจจะดีกว่า แต่บางคนโกหกจนเป็นนิสัย หาความจริงไม่ได้ ซึ่งเรื่องอย่างนี้ ใครถูกหลอกบ่อยๆก็คงไม่สุขใจแน่นอน แล้วจะอยู่ด้วยความระแวงต่อไปได้อย่างไร

ทั้งนี้คนที่จะถือไม้เท้ายอดทองกระบองยออดเพชรนั้น นอกเหนือจะหลีกเลี่ยงนิสัยเหล่านี้แล้ว อีกประการสำคัญที่ควรยึดไว้ในการครองเรือนนั้นคือ การรู้จักให้อภัยซึ่งกันและกัน นั่นเอง

เรียบเรียงข้อมูลจาก มูลนิธิเครือข่ายครอบครัว

ไม้เด็ด "คุณพ่อมือใหม่" พิชิตใจคุณแม่ขณะอุ้มท้อง

2009-05-27T08:14:00.002-07:00

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

"การอุ้มท้อง" ถือเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของผู้หญิง เป็นการเตรียมตัวสู่ความเป็นแม่ของลูกแบบสมบูรณ์ ขณะเดียวกันก็เป็นช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ที่ทำให้ตัวคุณแม่มีอาการหงุดหงิด กังวล และเอาแต่ใจง่ายกว่าปกติ จนคนรอบข้างรู้สึกสับสน และไม่เข้าใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะความเข้าใจ จากคุณพ่อ เป็นสิ่งที่คุณแม่ต้องการมากที่สุด

รวมไปถึงการ "Take care" ที่คุณแม่อยากได้จากคุณพ่อตลอด 9 เดือน เพื่อให้รับรู้ถึงการมีส่วนร่วม และความรับผิดชอบต่อสมาชิกใหม่ที่จะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าต่อจากนี้

ทีมงาน Life and Family จึงเดินทางไปพูดคุยกับ "นพ.สมเกียรติ คูอมรพัฒนะ" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์มารดาและทารก โรงพยาบาลเจ้าพระยา ถึงการเตรียมตัวเป็นคุณพ่อมือใหม่กัน ว่าช่วงที่คุณภรรยากำลังอุ้มน้องอยู่นั้น คุณสามีที่รัก จะมีวิธีรับมือ และมีส่วนช่วยอย่างไรได้บ้าง? โดย คุณหมอ "สมเกียรติ" ให้คำแนะนำว่า

- คุณพ่อต้องเข้าใจกลไกก่อนการตั้งครรภ์ของคุณแม่พอสมควร ว่าแต่ละช่วงจะมีอาการ และการเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้าง เพราะเมื่อรู้ถึงกลไกดังกล่าวแล้ว คุณพ่อจะรู้ว่า ควรจะต้องดูแลในส่วนไหนเป็นพิเศษ และระวังอะไรเป็นพิเศษบ้าง?

- เมื่อทราบผลจากคุณหมอว่า ภรรยาที่รักของคุณกำลังจะมีน้อง คุณพ่อควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตัวเองด้วย ไม่ควรน้อยใจว่า "อะไรก็ลูก" "อ้างลูกอีกแล้วหรอ" แต่ควรเอาใจคุณแม่ และเสียสละ รวมถึงมีเวลาให้กับคุณแม่มากขึ้น

- คุณพ่อต้องเป็นหมอคนที่สองรองจากหมอที่โรงพยาบาล นั่นคือ "หมอที่บ้าน" เพราะคุณพ่อมีเวลาใกล้ชิดคุณแม่มากกว่า การช่วยเหลือในสถานการณ์ต่างๆ จึงเป็นหน้าที่ของคุณพ่อ เช่นน้ำหนักขึ้นหรือเปล่า กินยาตามหมอบอกหรือไม่ เป็นต้น

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

กระนั้น ในช่วงที่คุณแม่กำลังอุ้มน้องอยู่นั้น แน่นอนว่า การเอาใจ และใส่ใจของคุณพ่อ เป็นเรื่องที่คุณแม่อยากได้ เคยมีบางคนถึงกับน้อยใจว่า "คุณสามีไม่สนใจเราเลย" "ใช่สิ! ช่วงนี้เรามันอ้วน ไม่สวยเหมือนเดิมแล้วนี่" เป็นต้น คุณหมอจึงแนะนำการมีส่วนร่วมของคุณพ่อขณะตั้งครรภ์ของคุณแม่ตลอด 9 เดือนไว้เบื้องต้นว่า :

- เป็นพ่อบ้านมือใหม่ ในช่วงที่คุณแม่กำลังอุ้มน้องอยู่นั้น คุณพ่อสามารถเอาใจ และใส่ใจคุณแม่ได้ ด้วยการเป็นพ่อบ้านมือใหม่ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหารเช้าให้คุณแม่ก่อนไปทำงาน เน้นเมนูที่ใหม่-สด-สะอาด เช่น เนื้อ นม ไข่ โดยเฉพาะผักผลไม้ช่วยบำรุงครรภ์ต่างๆ เพราะจะช่วยให้คุณแม่ขับถ่ายได้ง่าย สิ่งเหล่านี้ จะช่วยสร้างความสุข และความสบายใจให้กับคุณแม่ขณะตั้งครรภ์ได้เป็นอย่างดี เพราะคุณพ่อกล้าแสดงออกถึงความห่วงใยต่อคุณแม่แบบจริงใจ

"อาหารสำหรับคุณแม่ขณะตั้งครรภ์ควรเน้นความหลากหลาย ไม่เจาะจงว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ชนิดเดียว อาหารต้องสด หมักดองควรกินแต่น้อย กินแล้วไม่แพ้ สิ่งที่อยากให้กินทุกวันคือ ไข่ไก่อย่างน้อย 1 ฟอง แล้วแต่เมนูในวันนั้นๆ เพราะมีโปรตีน และคุณค่าต่อเด็กทารกโดยตรง ส่วนสิ่งที่ต้องห้ามเลย คือแอลกอฮอล์ และบุหรี่ โดยเฉพาะพ่อ ไม่ควรสูบบุหรี่ในบ้าน หรือทั้งพ่อและแม่ เพราะลูกจะมีน้ำหนักน้อยเวลาคลอด และมีปัญหาเรื่องปอดได้" คุณหมอให้คำแนะนำ

- สัมผัสรัก "Touch love" คุณพ่อต้องแสดงความรักอย่างต่อเนื่อง และสม่ำเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัสทางกาย เช่น ลูบท้องคุณแม่บ่อยๆ คุยกับลูกในท้อง เพื่อให้คุณแม่รู้สึกว่า คุณพ่อดีใจ และสนใจการมาเกิดของลูกในท้อง

- ถึงอ้วน..ยังไงก็รัก ช่วงนี้คุณแม่อาจจะมีร่างกายที่อวบอั๋นไปหน่อย แต่คุณพ่อต้องเข้าใจในความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นด้วย ไม่พูดถึงรูปร่างให้คุณแม่ต้องกังวล แต่ต้องให้กำลังใจ และให้ความรักกับคุณแม่มากขึ้น

- Up and down คุณพ่อควรจูงมือพาคุณแม่ และลูกในท้องไปเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้านบ้าง เช่น สวนสาธารณะ หรือพาไปออกกำลังกาย เช่น ว่ายน้ำ แต่ทั้งนี้ต้องระวังตะคริวด้วย อีกอย่างคือ ในช่วงท้องแรกๆ อุณหภูมิที่สูงเกินไป อาทิ เข้าสปา หรือหักโหมการออกกำลังกายอย่างหนัก จะมีผลต่อความผิดปกติของเด็กได้ เช่น ทำให้เกิดความพิการในเด็ก และที่สำคัญ ท่วงท่าของการออกกำลังกายจะต้องเหมาะสม ไม่เป็นอันตราย และเสี่ยงต่อการลื่น หรือหกล้ม

- นวดคลายเมื่อย เมื่อเข้าสู่อายุครรภ์ที่เพิ่มมากขึ้น คุณแม่มักจะมีอาการปวดเมื่อยตามตัว คุณพ่อสามารถช่วยได้ ด้วยการนวดบริเวณที่คุณแม่ปวด ช่วยผ่อนคลาย และสร้างสายสัมพันธ์ความรักระหว่างพ่อแม่ และลูกในท้องได้เป็นอย่างดี

- เล็กๆ น้อยๆ คุณสามีก็ทำได้ ทุกวันที่ว่าง หรือวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ คุณสามีควรช่วยคุณแม่หยิบของใช้เล็กๆ น้อยๆ ได้ เพราะบางที เมื่ออายุครรภ์มากขึ้น ถ้าคุณแม่จะเดินไปหยิบก็คงไม่สะดวก สิ่งที่คุณพ่อช่วยได้ ก็ควรช่วย เช่น หยิบน้ำ หยิบผ้า เป็นต้น และยิ่งใกล้ๆ คลอด คุณพ่อต้องดูแลคุณแม่ตลอด 24 ชม.

- "Shopping for baby" ทั้งคุณพ่อ และคุณแม่ ต้องเตรียมพร้อมเต็มที่กับลูกที่จะคลอดในอีกไม่กี่เดือน เช่น ไปซื้อของใช้ด้วยกัน เป็นต้น

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

"เซ็กซ์" ระหว่างตั้งครรภ์...ทำได้หรือไม่?

อย่างไรก็ตาม เมื่อทีมงานถามต่อไปว่า "การมีเซ็กซ์ขณะตั้งครรภ์ เป็นอันตรายต่อตัวคุณแม่ และลูกในท้องหรือไม่!" คุณหมอให้คำตอบว่า "ไม่อันตรายอย่างที่คิดครับ สามารถมีเซ็กซ์ได้ตลอดครับ แต่ต้องไม่มีภาวะแทรกซ้อนระหว่างการตั้งครรภ์นะครับ เช่น มีเลือดออกผิดปกติทางช่องคลอด หรือมดลูกบีบตัวผิดปกติ (ซึ่งผู้หญิงจะทราบดี) อาจนำไปสู่การคลอดก่อนกำหนดได้ และเป็นอันตรายต่อลูกในท้องได้ครับ

ส่วนท่วงท่าที่เหมาะสมในการมีเซ็กซ์นั้น หมอขอแนะนำว่า ถ้าท้องคุณภรรยายังเล็กอยู่สามารถใช้ท่าปกติได้ แต่ถ้าท้องใหญ่ๆ ต้องเป็นท่าที่ไม่ควรไปทับมดลูกโดยตรง ซึ่งปกติจะเป็นท่าที่ผู้ชายนอนทับร่างผู้หญิง ซึ่งอาจจะเปลี่ยนมาใช้ท่านอนตะแคง เข้าทางด้านหลัง หรือท่านั่งแทนก็ได้"

นอกจากนี้ "คุณหมอสมเกียรติ" ได้ฝากทิ้งท้ายไว้ว่า ไม่เฉพาะขณะคลอดเท่านั้นที่ควรจะดูแล และเอาใจใส่คุณภรรยาเป็นพิเศษ หลังคลอดก็เช่นเดียวกัน ทั้งคุณพ่อ และคุณแม่ ต้องศึกษา และหาข้อมูลเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก โดยเฉพาะฝ่ายชายที่สามารถช่วยคุณแม่ได้มาก เช่น ช่วยอุ้มลูกเวลาไปซื้อของ หรือนั่งกินอาหารแทนที่คุณแม่จะป้อน พ่อก็สามารถป้อนได้ หรือการเช็ดอุจจาระ-ปัสสาวะของลูก พ่อก็ทำได้ เรียกง่ายๆ ว่า ภาระทุกอย่างที่แม่ทำได้ พ่อก็ทำได้ นอกเสียจากเวลาให้นมลูกจากเต้าของแม่เท่านั้นที่พ่อไม่สามารถทำได้

"การเตรียมตัวเป็นคุณพ่อ คุณแม่มือใหม่" ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแค่รู้หลัก และเตรียมพร้อมกับทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมีสติ โดยเฉพาะคุณพ่อแล้ว ถือเป็นคนสำคัญที่สุดของคุณแม่เลยทีเดียว ที่จะทำให้ตลอด 9 เดือนที่อุ้มรักลูกน้อย มีความสุข และเกิดความทรงจำที่ดีตลอดไป ตามคำที่คุณหมอฝากไว้ว่า "การจะเป็นพ่อคน แม่คนที่ดีนั้น ทั้งสองต้องมีความรักเป็นแกนกลาง เป็นความรักที่เสียสละ เมื่อเกิดปัญหา จะสามารถผ่านพ้นไปได้ด้วยดี"

/// ทีมงานขอเป็นกำลังใจให้คุณพ่อ-คุณแม่มือใหม่ และมือโปรทุกคนนะครับ /// :)

เปิดเทอมแล้วค่ะ ตอนนี้เด็ก ๆ หลายคนอาจกำลังเห่อชุดนักเรียนใหม่ กระเป๋าใหม่ ถุงเท้ารองเท้าใหม่ ตลอดจนกล่องดินสอ สมุด ปากกา ยางลบใหม่ ฯลฯ ที่คุณพ่อคุณแม่ ตลอดจนญาติ ๆ ซื้อมาฝาก เพื่อให้เอาไปใช้เรียน

2009-05-27T08:14:00.001-07:00

เปิดเทอมแล้วค่ะ ตอนนี้เด็ก ๆ หลายคนอาจกำลังเห่อชุดนักเรียนใหม่ กระเป๋าใหม่ ถุงเท้ารองเท้าใหม่ ตลอดจนกล่องดินสอ สมุด ปากกา ยางลบใหม่ ฯลฯ ที่คุณพ่อคุณแม่ ตลอดจนญาติ ๆ ซื้อมาฝาก เพื่อให้เอาไปใช้เรียนหนังสือที่โรงเรียนกันอยู่ก็เป็นได้

และก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะคะ ว่าเด็ก ๆ มักจะชอบของใช้น่ารัก ๆ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง ถ้าขอมี เจ้าดินสอลายการ์ตูน ยางลบสีชมพู หรือไม้บรรทัดห้อยตุ้งติ้งน่ารัก ๆ เอาไว้สักชิ้นในกล่องดินสอ ก็อาจรู้สึกเหมือนห้องเรียนมันช่างสดใสเสียจริง ส่วนเด็กผู้ชายก็อาจแตกต่างกันออกไป บางคนก็ชอบกล่องดินสอหุ่นยนต์ กดนั่น นู่น นี่ หรือแปลงร่างได้ บางคนก็ชอบยางลบลวดลายแปลก ๆ กบเหลาดินสอไฮเทค หรือไม่ก็เตรียมพกตุ๊กตุ่นตุ๊กตา ของใช้ที่ไม่เหมือนใครไปโรงเรียน เพราะมีแล้วรู้สึกชีวิตมันเฟี้ยวฟ้าวดีจัง

แต่ทั้งหมดนี้ บางทีก็นำไปสู่ปัญหาที่พาพ่อแม่ปวดหัวได้ค่ะ เพราะทันทีที่เด็กเปิดกล่องดินสอ เขาก็พร้อมจะหยิบ "เครื่องเขียนสุดกิ๊บ" ขึ้นมาอวดกัน และก็มีเด็กหลายคนเหมือนกันค่ะ ที่ไม่สามารถ "รักษา" อุปกรณ์เครื่องเขียนน่ารัก ๆ เหล่านั้นเอาไว้กับตัวได้นาน บางทีตกเย็น คุณพ่อคุณแม่ไปรับจากโรงเรียน เปิดกล่องดินสอดูอาจพบว่า กล่องดินสอว่างเปล่า ยางลบน่ารัก ๆ หายไปเสียแล้ว ส่วนดินสอลายการ์ตูนที่อุตส่าห์เหลาไว้ดิบดี ก็เหลืออยู่ไม่กี่แท่ง

ถามไปถามมาอาจได้คำตอบว่า เพื่อนเห็นแล้วชอบเลยแย่งไปบ้าง หรือไม่ก็เพื่อนขอไปบ้าง ตลอดจนลูกใจดี แจกเพื่อน (เอง) บ้าง แม้เราจะยังไม่มีเทคนิครักษากล่องดินสอ หรือเครื่องเขียนให้เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยที่แน่นอนตายตัว แต่เราก็มีเทคนิคในการรักษาจิตใจของครอบครัว ไม่ให้หงุดหงิด หรือเศร้าไปกับการสูญเสีย "สิ่งของ" ค่ะ เริ่มจาก

1. ยอมรับและเข้าใจความแตกต่างของแต่ละครอบครัว ทุกคนที่เคยผ่านวัยเด็กมาก่อนคงเข้าใจกฎข้อนี้ดี ไม่มีเด็กคนไหนไม่ชอบของน่ารัก ๆ หรือของแปลก ๆ หรอกค่ะ เหมือนพ่อแม่เอง สมัยเด็ก ๆ ก็อาจเคยมี หรือไม่มี ดินสอปากกาน่ารัก ๆ เหล่านี้ และเคยเกิดความรู้สึกเห็นดินสอของเพื่อนสวยดี ก็อยากได้บ้าง

กรณีที่คุณพ่อคุณแม่ท่านไหนมีใจหงุดหงิด โมโห ลงโทษลูก โทษฐานไม่รู้จักรักษาของ นอกจากเด็กจะเสียใจแล้ว ยังอาจทำให้เด็กมีความรู้สึกในแง่ลบกับการแบ่งปันของต่าง ๆ ให้กับคนอื่นด้วยค่ะ

2. สร้างกฎในการใช้อุปกรณ์การเรียนการสอนอย่างคุ้มค่า ยกตัวอย่างเช่น อาจจะกำหนดว่า จะซื้อดินสอการ์ตูนให้แค่ 1 กล่องเท่านั้น (และต้องใจแข็ง) ถ้าใช้ไม่รักษา หรือให้เพื่อนยืมไปหมด ก็จะไม่ซื้อเพิ่มให้แล้ว เป็นต้น

3. แจ้งให้คุณครูทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียน เพื่อที่คุณครูจะได้คอยสอดส่องเป็นหูเป็นตา ดูแล อบรมสั่งสอนเด็ก ๆ ในทางที่เหมาะสมมากขึ้น

4. หาโอกาสทำขนมให้ลูกนำไปแจกเพื่อน ๆ บ้างตามโอกาสอันสมควร แต่ไม่ใช่แจกพร่ำเพรื่อ

5. สอนให้ลูกปฏิเสธเพื่อนเป็น การปฏิเสธที่ใช้กับเด็กได้ผลอาจไม่จำเป็นต้องเป็นคำว่า "ไม่" เสมอไป การเบี่ยงเบนความสนใจของเพื่อนลูกให้ไปอยู่กับสิ่งอื่นที่เขามีก็อาจช่วยได้ เช่น บอกเพื่อนว่า เธอก็มีดินสอของเธอนี่ สีสวยออก หรือดินสอเธอเขียนตัวหนังสือได้เข้มดีนะ เพื่อที่เพื่อนของลูกจะได้หันไปให้ความสนใจกับสิ่งที่เขามีแทนค่ะ

ส่วนถ้าท่านผู้อ่านเป็นคุณพ่อคุณแม่ที่ลูกชอบไปแย่งของเพื่อนนั้น คุณหมอสินดี จำเริญนุสิต แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมเด็กฝากคำแนะนำ และทางแก้ไขปรับเปลี่ยนมาดังนี้ค่ะ

"ถ้าเหตุการณ์การแย่งของเพื่อนนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ก็ต้องรีบจับตัวลูกเราเอาไว้แล้วให้เอาของไปคืนเพื่อนทันที ลูกจะได้เรียนรู้ว่าของชิ้นนี้ไม่ใช่ของเรา ต้องคืนเพื่อน ของเราคืออะไรให้ใช้ในส่วนนั้น หรือถ้าอยากจะขอยืม ต้องทำอย่างไร ต้องขอยืมดี ๆ แล้วต้องเอาไปคืนเพื่อนด้วย ตรงจุดนี้คุณพ่อคุณแม่ต้องสอน และทำให้ดูเป็นตัวเอง เพราะเด็กยังไม่สามารถรับรู้ได้เอง จึงต้องมีแบบอย่างค่ะ"

หากคุณพ่อคุณแม่ท่านใดมีวิธีดี ๆ ที่เคยใช้แล้วได้ผลจะนำมาแบ่งปันกับครอบครัวอื่น ๆ ทีมงานก็ขอน้อมรับด้วยความขอบคุณค่ะ

5 วิธีลดภาระหัวไหล่ ไม่ให้แบกหนังสือจนหลังแอ่น

2009-05-27T08:11:00.000-07:00

เป็นอีกหนึ่งมีข้อมูลดี ๆ เกี่ยวกับการช่วยลดภาระของ "หลัง-ไหล่" ให้กับเด็กที่ต้องแบกกระเป๋าหนังสือมาโรงเรียน โดย the American Academy of Orthopaedic Surgeons หรือ AAOS ระบุว่าน้ำหนักกระเป๋าที่เหมาะสมสำหรับเด็กควรมีน้ำหนักไม่เกิน 15 - 20 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักตัว ยกตัวอย่างเช่น เด็กมีน้ำหนักตัว 30 กิโลกรัม กระเป๋าก็ไม่ควรหนักเกิน 4.5 - 6 กิโลกรัม เป็นต้น

การที่เด็กแบกกระเป๋าหนังสือหนักเกินไป จะมีผลต่อหัวไหล่ และกระดูกสันหลัง ทำให้เด็กมีบุคลิกที่ไม่ดี หรืออาจกลายเป็นคนเดินหลังโกงได้ในอนาคต

นอกจากนั้น ทาง AAOS ได้ให้คำแนะนำถึง 5 วิธีป้องกันอาการบาดเจ็บ หรือเมื่อยล้าจากการแบกกระเป๋านักเรียนเอาไว้ด้วย ดังนี้

เลือกใช้กระเป๋านักเรียนที่มีสายสะพายนุ่ม ใส่ฟองน้ำซัพพอร์ต เพื่อไม่ให้น้ำหนักของหนังสือ ฯลฯ กดทับลงบนบริเวณหัวไหล่เด็กโดยตรง

หากวันใดต้องแบกกระเป๋าที่มีน้ำหนักมาก ลองใช้สายรัดเอวช่วยรัดด้วย จะช่วยลดภาระของไหล่ได้อีกทางหนึ่ง

การจัดกระเป๋าโดยวางหนังสือหรืออุปกรณ์การเรียนที่หนักที่สุดเอาไว้ด้านในของกระเป๋าก็ช่วยบรรเทาอาการได้เช่นกัน

เก็บหนังสือที่ไม่จำเป็นเอาไว้ที่โต๊ะเรียน หรือชั้นวางของส่วนตัวบ้าง เพื่อจะได้ลดการบาดเจ็บกล้ามเนื้อหัวไหล่ และหลัง

ใช้กระเป๋าหนังสือแบบติดลูกล้อลากพื้นได้

ตัดชนวนความเครียดก่อนระเบิด (ใส่คนรอบข้าง)

2009-05-27T08:07:00.002-07:00

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

ปัจจุบันระดับความเครียดของคนในสังคมไทยถือว่าอยู่ในระดับสูง ไม่ว่าจะเรื่องนอกบ้าน หรือเรื่องในบ้าน จำเป็นที่ทุกคนควรรู้จักวิธีรับมือกับความเครียด เพราะถ้าไม่สามารถจัดการกับความเครียดได้อย่างเหมาะสมแล้ว โอกาสเกิดปัญหา ทั้งต่อตนเองและคนรอบข้าง รวมไปถึงครอบครัวก็ย่อมมีง่ายกว่า

เมื่อเร็วๆ นี้ นพ.ไกรสิทธิ์ นฤขัตพิชัย จิตแพทย์โรงพยาบาลมนารมย์ ออกมากล่าวว่า ปัญหาต่อตนเองที่เกิดจากความเครียดมีผลแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล เพราะจุดอ่อนในร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนมีอาการปวดศีรษะ วิงเวียน คลื่นไส้ อาเจียน ใจสั่น หายใจไม่อิ่ม อ่อนเพลีย ปวดหลัง ปวดข้อ ปวดท้อง โรคกระเพาะ โรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง รวมไปถึงระบบภูมิต้านทานโรคลดลง คนเราถ้าเครียดมากๆ ภูมิต้านทานของร่างกายทำงานได้ไม่ดี ร่างกายก็มีโอกาสติดเชื้อได้ง่าย และมีการศึกษาจำนวนมากพบว่า คนที่มีความเครียดสะสมเรื้อรังเป็นระยะเวลายาวนาน มีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคมะเร็งสูง

คุณหมอกล่าวต่อไปว่า พิษของความเครียด นอกจากจะส่งผลต่อตัวเองแล้ว ยังมีผลต่อคนรอบข้างด้วย สำหรับคนที่มีความเครียดสะสม มักจะมีอาการหงุดหงิด ฉุนเฉียวได้ง่าย ทำให้บรรยากาศในครอบครัว หรือที่ทำงานไม่ดี คนรอบข้างพลอยเครียดและไม่มีความสุขตามไปด้วย และในหลายๆ ราย ความอดทนต่อความขัดแย้งต่างๆ จะลดลงและมักใช้วิธีแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงหรือทำร้ายผู้อื่น ทำให้เกิดเหตุเศร้าสลดใจติดตามมา

อย่างไรก็ตาม แต่ละคนมีความสามารถในการรับความเครียดได้ไม่เท่ากัน คนที่สุขภาพจิตแข็งแรงก็จะสามารถรับความเครียดได้มาก ถึงจุดเดือดยาก ล้มยาก ขณะที่คนที่สุขภาพจิตแข็งแรงน้อยก็จะรับความเครียดได้น้อย ถึงจุดเดือดง่าย ผลกระทบจากความเครียดก็จะมีความรุนแรง เราทุกคนจึงมีความจำเป็นต้องเรียนรู้ทักษะในการจัดการกับความเครียด โดยมีหลักการคร่าวๆ คือ พยายามลดแรงกดดันที่ไม่จำเป็นออก ให้เหลือน้อยที่สุด และเพิ่มความสามารถของตนเองในการรับมือกับแรงกดดัน

เมื่อถามถึงแนวทางในการลดแรงความกดดัน คุณหมอแนะนำว่า สามารถทำให้หลายทาง เช่น การปรับลดเป้าหมายหรือความคาดหวังต่างๆ ในชีวิตและการทำงานให้ลดลง เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ เพราะการตั้งเป้าหมายสูงเกินไปไม่เหมาะกับสถานการณ์ จะเป็นตัวสร้างแรงกดดันเกินจำเป็น

นอกจากนี้ การใช้ชีวิตแนวเศรษฐกิจพอเพียง ไม่ใช้จ่ายหรือก่อหนี้เกินกำลัง ก็จะช่วยลดแรงกดดันด้านภาระการเงิน ส่วนปัญหาแรงกดดันด้านเศรษฐกิจหรือความขัดแย้งทางการเมืองอาจกระทำได้โดยลดการรับรู้ข่าวสารลง เพราะบางคนรับข้อมูลเข้ามากเกินไปโดยไม่รู้ตัว และไม่สามารถจัดการกับสิ่งที่รับเข้าไปได้ก็ก่อให้เกิดความเครียด และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น การรับมือกับแรงกดดันกับสิ่งรอบตัวเป็นสิ่งที่ต้องใช้สติที่ควบคุมได้

และเพื่อจัดการกับความเครียด ไม่ให้สะสมนั้น คุณหมอบอกว่า ถ้าจะเปรียบเทียบสุขภาพใจกับสุขภาพกาย ด้านร่างกายเราต้องอาบน้ำชำระร่างกายทุกวัน เพื่อขจัดสิ่งสกปรก เหงื่อไคล สะสมก่อให้เกิดโรคผิวหนังหรือโรคติดเชื้อตามมา ด้านจิตใจก็เช่นกัน แต่ละวันเราจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่เข้ามากระทบจิตใจ ทำให้เกิดอารมณ์ต่างๆ ขึ้นมากมาย ทั้งบวกและลบ อารมณ์ลบที่สะสมและไม่ได้ถูกกำจัดออกก็จะก่อให้เกิดความเครียดและส่งผลให้เกิดความเจ็บป่วยได้ ดังนั้นเราจึงควรหาเวลาส่วนตัวในแต่ละวันเพื่อชำระล้างอารมณ์ลบออกจากใจ เช่น ฟังเพลงที่ชอบ ทำงานอดิเรก เล่นกีฬา ปั่นจักรยาน ชมนกชมไม้เพื่อพักสมอง รวมถึงการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ

"ควรฝึกทำอะไรให้ช้าลง เพราะปัจจุบันชีวิตประจำวันของเราเต็มไปด้วยความรีบเร่ง ทำให้เรื่องของสมาธิและสติในชีวิตประจำวันของเราลดน้อยลง คนที่มีสมาธิและสติที่ดีจะมีโอกาสรู้เท่าทันอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง ทำให้การควบคุมอารมณ์ทำได้ดีขึ้น ปัญหาในชีวิตที่เกิดจากการขาดสติ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ก็จะลดน้อยลง การใช้วิธีนับ 1 ถึง 10 หรือการออกจากสถานที่ที่ทำให้เกิดอารมณ์ขุ่นมัวก็ยังเป็นวิธีที่ดีที่จะช่วยลดโอกาสเกิดการระเบิดอารมณ์ได้" คุณหมอให้ข้อแนะนำ

อย่างไรก็ดี คุณหมอให้คำแนะนำเพิ่มเติมว่า การหาความรู้เพิ่มเติมด้านจิตวิทยาและศาสนาเป็นสิ่งสำคัญที่จะรับมือกับความเครียดได้ เพราจะเป็นการเพิ่มมุมมองชีวิต มุมมองปัญหาได้กว้างขึ้น เมื่อชีวิตจะต้องประสบกับปัญหาก็สามารถมองเห็นทางเลือกสำหรับทางออกได้มาขึ้นกว่าเดิม โอกาสจะรู้สึกว่าเกิดทางตัน ท้อแท้ หรือโกรธแค้นก็น้อยลง ความสามารถคิดหรือมองโลกแง่บวก และการให้อภัยก็ทำได้ดีมากขึ้น เพื่อเป็นการตัดวงจรเครียดก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์

ลีลาท่านอน แบบไหนไม่ทำร้ายคนในครอบครัว

2009-05-27T08:07:00.001-07:00

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

เป็นที่ทราบดีว่า การพักผ่อนที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนนั้นคือการ นอน โดยเฉพาะเวลาที่คนเราเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียและเมื่อยล้าหลังจากการทำงาน

ขณะที่ปู่ ย่า ตา ยาย และเด็กๆที่จำเป็นต้องนอนกลางวัน อาจมีความรู้สึกปวดเมื่อยตามตัวและต้นคอ ทั้งๆที่นอนไปหลายชั่วโมง หรือพ่อแม่ รวมไปถึงคนที่อยู่ในช่วงวัยทำงานที่แม้ว่าจะหลับสนิทสักเพียงใดแต่พอเช้าวันรุ่งขึ้น ความเพลียอาจยังไม่หมดไปบวกกับอาการหัยซ้ายหันขวาไม่ได้อีกด้วย

อย่างไรก็ดี แพทย์ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า การพักผ่อนที่ดีที่สุดคือการนอนหลับ ซึ่งคนเราจะใช้เวลาเพื่อการนอนถึง 1 ใน 3 ของเวลาทั้งหมดที่มีในแต่ละวัน เพราะฉะนั้นท่าที่ใช้นอนจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก เนื่องจากจะส่งผลให้ผู้นอนหลับสนิทตลอดคืน และตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น แจ่มใส พร้อมที่จะทำกิจกรรมระหว่างวันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ทั้งๆที่“ท่านอน” เป็นท่าที่หมอนรองกระดูกสันหลังรับแรงน้อยที่สุด แต่ตราบใดที่หลายคนยังคงกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า “หัวถึงหมอน หลับเป็นตาย” โดยที่ไม่สนใจว่าตัวเองจะนอนอยู่ในท่าไหนหรือควรนอนในท่าไหนนั้น ทำให้คนส่วนใหญ่ต้องเข้าพบแพทย์เพราะอาการนอนตกหมอนและมีปัญหาในเรื่องของกระดูกสันหลังมาแล้วหลายราย

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

ส่วนท่านอนของแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป บางคนชอบนอนหงาย บางคนก็ชอบนอนตะแคง หรือบางท่านอาจชอบนอนคว่ำ แต่ทว่าท่านอนท่าไหนที่นอนแล้วสบายที่สุด?

ท่านอนหงาย โดยมีหมอนหนุนใต้ข้อเข่า ให้ข้อสะโพกงอเล็กน้อย ท่านี้ถือว่าเป็นท่านอนที่เหมาะ หรือเป็นท่าที่ลดแรงกดของหลังได้ดี ส่วนที่ศีรษะควรมีหมอนเตี้ยๆ นุ่มๆ หนุนให้รู้สึกสบาย

ท่านอนตะแคงขวา เป็นท่านอนที่ดีที่สุดเมื่อเทียบกับท่าอื่น เพราะจะช่วยให้หัวใจเต้นสะดวก อาหารจากกระเพาะจะถูกบีบลงลำไส้เล็กได้ดี ทั้งยังช่วยบรรเทาอาการปวดหลังได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

ท่านอนตะแคงซ้าย เป็นท่าที่ช่วยลดอาการปวดหลังได้แต่ควรกอดหมอนข้าง และพาดขาไว้เพื่อป้องกันอาการชาที่ขาซ้าย จากการนอนทับเป็นเวลานาน แต่ท่านอนตะแคงซ้ายอาจทำให้เกิดลมจุกเสียดบริเวณลิ้นปี่ เนื่องจากอาหารที่ยังย่อยไม่หมดในช่วงก่อนเข้านอนคั่งค้างในกระเพาะอาหาร

อย่างไรก็ตาม สำหรับท่านอนตะแคงนั้น หากได้งอเข่าข้างหนึ่ง และมีหมอนข้างกอดไว้ หรือจะงอเข่าทั้งสองข้างในท่าคู้ตัวก็ได้ สำหรับหมอนที่ใช้หนุนในท่านี้ควรมีความหนามากพอที่จะให้ศีรษะอยู่ในแนวเดียวกันกับลำตัว หากใช้หมอนเตี้ยเกินไป ศีรษะจะเอียงลงหรือหาหมอนที่มีความสูงเท่าหรือใกล้เคียงกับระยะจากระดับด้านข้างของศีรษะไปถึงแนวระดับไหล่ เมื่อหนุนแล้ว จึงทำให้แนวของกระดูกสันหลังส่วนคออยู่ในแนวเดียวกับกระดูกสันหลังส่วนอกและส่วนเอว

ท่านอนคว่ำ เป็นท่านอนที่ทำให้หายใจติดขัด ปวดต้นคอ เพราะต้องเงยหน้ามาทางด้านหลัง หรือบิดหมุนไปข้างใดข้างหนึ่ง เป็นเวลานาน ถ้าจำเป็นต้องนอนคว่ำจึงควรใช้หมอนรองใต้ทรวงอก เพื่อป้องกันอาการปวดเมื่อยต้นคอ

โดยท่านอนคว่ำนี้ถือว่าเป็นท่านอนที่ไม่ดี เพราะการนอนคว่ำนั้นจะทำให้กระดูกสันหลังส่วนเอวโค้งไปทางด้านหน้ามากขึ้น นอกจากนี้ เวลาเรานอนคว่ำก็ต้องตะแคงหน้าไปทางด้านใดด้านหนึ่ง ซึ่งจะทำให้กระดูกต้นคอบิดไปด้วย

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

แต่ทว่า นอกจากเรื่องของท่านอนที่เป็นสาเหตุของอาการปวดหลังแล้ว องค์ประกอบอื่นๆ อย่างหมอนหรือที่นอนก็มีส่วนสำคัญต่อสุขภาพหลังของคนเราด้วยเช่นกัน

หมอนที่ใช้หนุนคอ ถือว่ามีส่วนช่วยรองรับกระดูกสันหลังส่วนคอให้อยู่ในแนวโค้งที่ปกติ เพราะในขณะที่หลับ กล้ามเนื้อรอบๆ คอจะคลายตัว หากคออยู่ในท่าที่ไม่ดี ตื่นมาอาจปวดคอหรือคอแข็งได้

ดังนั้น หมอนที่ใช้ควรมีความนุ่มและขนาดพอดี โดยทั่วไปหมอนมาตรฐานควรมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 6 นิ้ว แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าคุณเป็นคนคอสั้นหรือคอยาว เพราะถ้าคุณเป็นคนคอยาวมากไป การใช้หมอนมาตรฐานก็จะทำให้ศีรษะอยู่ในท่าที่แหงนมากเกินไป

ทั้งนี้ มีผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยที่มาพบแพทย์ด้วยเรื่องปวดต้นคอ หรือคอแข็งโดยไม่คิดว่าสาเหตุเกิดจากหมอนที่ตนเองใช้อยู่ แต่การที่จะบอกว่าหมอนแบบไหน หรือใบใดที่จะเหมาะกับใครนั้น เห็นทีจะยาก แต่ก็มีหลักง่ายๆ คือ

เมื่อคุณหนุนหมอนใบนั้นแล้วรู้สึกสบายคอ หรือตื่นมาแล้วไม่มีอาการปวดเมื่อยต้นคอให้เป็นที่รำคาญใจ ก็ถือว่าเพียงพอ และไม่จำเป็นว่าต้องมีราคาแพงเสมอไป หมอนราคาถูกๆ แต่เป็นขนาดที่เหมาะกับคุณ ก็จะสามารถรองรับศีรษะและกระดูกสันหลังส่วนคอให้กับคุณได้ดีทีเดียว

ที่นอน สำหรับที่นอนยัดด้วยนุ่นที่คนไทยเราใช้กันอยู่นั้น เป็นที่นอนที่เหมาะอยู่แล้ว เพราะไม่แข็งหรือนุ่มจนเกินไป แต่สำหรับที่นอนฟองน้ำที่ใช้กับเตียงสปริง ถือว่าเป็นที่นอนที่ไม่เหมาะกับสุขภาพหลัง หรือสำหรับผู้ที่มีอาการปวดหลัง เพราะมีความนุ่มหรืออ่อนตัวมากเกินไป ทำให้กระดูกสันหลังอยู่ในแนวที่ผิดปกติ

บางคนเข้าใจผิดว่า การนอนที่นอนแข็งๆ เช่น บนไม้กระดาน, เสื่อ, หรือนอนกับพื้น จะช่วยลดอาการปวดหลังได้ จริงๆ แล้วไม่ต้องถึงขนาดนั้น เพราะที่นอนที่ถูกควรมีลักษณะที่เรียกว่าแน่น หรือเป็นที่นอนที่ยัดนุ่น ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว

เหล่านี้เป็นเพียงองค์ประกอบในการนอน ที่จะช่วยป้องกันและรักษาอาการปวดหลังแต่ถ้าหากสาเหตุการปวดหลังของคุณเกิดจากอุบัติเหตุหรือเกิดจากโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ หรือแม้กระทั่งจากความเครียด ควรปรึกษาแพทย์ เพื่อหาสาเหตุและให้การรักษาที่ถูกต้องต่อไป

ขอขอบคุณข้อมูลบางส่วนจาก
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ สสส.

“พฤติกรรม Top 5”…เสียงจากผู้อ่านถึงคนที่บ้าน

2009-05-27T08:05:00.000-07:00

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

หลังจากที่ทีมงานLife and Family ได้เขียนบทความ 10 นิสัยแย่ๆที่ทำให้รักกันน้อยลง"ซึ่งผู้อ่านหลายท่านได้เสนอหลายข้อนอกเหนือจากที่กล่าวมา

ทั้งนี้ทางทีมงานได้รวบรวม 5 พฤติกรรมยอดฮิตจากคนทางบ้านมาให้คุณผู้อ่านหรือคนที่ถูกกล่าวอ้างมาพิจารณาตัวเองกันอีกครั้ง เพื่อที่ว่าปริมาณความรักจะไม่ลดน้อยลงไปมากกว่านี้

เราลองมาดูกันว่า พฤติกรรมที่อดขำไม่ได้ 5 อันดับแรก มีอะไรกันบ้าง

1. “ผายลม” หรือ ตดในภาษาพูดนั้น ในหนึ่งวันคนเราอาจผายลมได้ 10-20 ครั้ง ซึ่งคิดเป็นปริมาณแก๊สที่ปล่อยออกมาคือ 0.5-1 ลิตรต่อวัน

การผายลมนั้นเกิดจากการรวมตัวของแก๊สหลายชนิด โดย 99 % เป็นแก๊สที่ไม่มีกลิ่น ซึ่งมีส่วนประกอบหลักๆได้แก่ ไนโตรเจน คาร์บอนไดออกไซด์ ไฮโดรเจน ออกซิเจนและมีเทน ขณะที่แก๊สจำพวกที่มีกลิ่นนั้นมีเพียง 1 % อันเกิดจากการหมักหมมของอาหารในลำไส้ใหญ่และทำให้เกิดแก๊สจำพวกกำมะถัน ได้แก่ไฮโดรเจนซัลไฟด์ซึ่งเป็นสารที่มีกลิ่นเฉพาะตัว

แต่ทว่ามีเสียงบ่นจากผู้อ่านว่า คนทางบ้านบางคนมักชอบผายลมในผ้าห่มบ้าง ผายลมอัดหน้าบ้าง ใส่พัดลมบ้าง รวมไปถึงกำกลิ่นมาให้ศรีภรรยาดมบ้าง สารพัดที่คุณผู้ชายจะทำล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ใครๆรู้ก็ได้เสียงเฮยกใหญ่กันเลยทีเดียว

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

ดังนั้นคุณผู้ชายท่านใดที่เข้าข่ายพฤติกรรมยอดฮิตแซงโค้งประเภทอื่นๆ ควรระมัดระวังมากขึ้นกว่านี้ แม้การผายลมจะเป็นเรื่องธรรมชาติก็ตาม

2. “เรอ” อันดับสองที่ตามกันมาติดๆ คือการขับแก๊สออกทางปาก หากไม่มีการขับออกมาทั้งทางปากและทางทวารหนัก อาจก่อให้เกิดอาการท้องอืดได้ แต่ทว่าคุณแม่บ้านต้องดมกลิ่นเรอหลายๆรูปแบบ และฟังเสียงเรอสารพัดเวอร์ชันแล้ว นานๆไปความรักก็ไม่สามารถอดทนนานต่อไปได้อีก

หากคุณผู้ชายไม่อยากถูกบอกเลิกเพราะ “เรอ” ไม่เป็นที่เป็นทาง ก็พึงระวังพฤติกรรมนี้ด้วยนะคะ

3. “นอนกรน” อันดับสามนี้ พบบ่อยทั้งในผู้ชายและผู้หญิง ซึ่งในช่วงรักกันใหม่อาจไม่ทราบพฤติกรรมนี้มาก่อน จนกระทั่งถึงวันที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกัน นอนเตียงเดียวกัน ความจริงจึงปรากฏ

แต่ทว่าอาการนอนกรนนี้ สามารถแก้ไข้ได้โดยวิธีดังต่อไปนี้

นอนตะแคง

จะช่วยลดและผ่อนคลายความดันในช่องทางเดินอากาศที่เกิดจากการมีน้ำหนักมากเกินไปได้ แต่ถ้าไม่ชินกับการนอนตะแคง อาจใช้หมอนข้างเพื่อช่วยให้ไม่พลิกตัวไปนอนหงายได้

หลีกเลี่ยงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หรือยาบางชนิด

เครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์และยาบางชนิด เช่น ยานอนหลับ และยาแก้แพ้ต่าง ๆ เป็นตัวทำให้การหายใจช้าลง และตื้นขึ้น กล้ามเนื้อหย่อนคลายลงมากกว่าปกติ จึงมีแนวโน้มได้มากว่าโครงสร้างลำคอจะอุดตันช่องทางเดินอากาศได้ง่าย เป็นสาเหตุให้เกิดอาการนอนกรน

ลดน้ำหนัก

ภาวะหยุดหายใจขณะนอนหลับเกิดขึ้นบ่อยครั้งที่สุดสำหรับผู้ที่มีน้ำหนักตัวมากผิดปกติ ทำให้การหายใจเป็นไปได้อย่างยากลำบาก การลดน้ำหนักสามารถช่วยได้ แต่หมายถึงลดให้ใกล้เคียงกับน้ำหนักตามสัดส่วน

ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

การออกกำลังสามารถช่วยลดน้ำหนักได้อย่างปลอดภัยที่สุด ทั้งยังช่วยปรับสภาพกล้ามเนื้อ และทำให้ปอดทำงานได้ดีขึ้น

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

4. “กินแล้วนอน” คุณผู้ชายทั้งหลายโปรดทราบ อย่าประมาทโดยเด็ดขาดว่า มีครอบครัวแล้วจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวอย่างไรก็ได้ เพราะการกินแล้วนอนจนปล่อยให้อ้วนเป็นพะโล้นั้น ทำให้คุณผู้หญิงหลายคนรู้สึกขัดหูขัดตามาแล้วไม่น้อย

แต่นอกเหนือจากรูปร่างที่ความอ้วนจะบังความหล่อไปจนหมดแล้ว การปล่อยให้อ้วนลงพุงนั้นอาจเป็นสาเหตุที่นำไปสู่โรคต่างๆได้มากมายเช่น โรคอ้วน ความดันโลหิตสูง ไขมันในเลือดสูง โรคหัวใจ โรคเบาหวาน โรคไขข้อกระดูกเสื่อม โรคระบบทางเดินหายใจ โรคมะเร็ง และนกเขาไม่ขันอีกด้วย

5. “แคะขี้มูก” พฤติกรรมรั้งท้ายที่ต่อให้รักกันแค่ไหน หากแคะออกมาดูแล้วทิ้งเรี่ยราด ภาพที่ผู้คนพบเห็นก็ดูไม่ดี และไม่สะอาดเท่าที่ควร

ปัจจุบันพฤติกรรมนี้แทบจะกลายเป็นเรื่องธรรมดาและสามารถพบเห็นได้ตามที่สาธารณะไปเสียแล้ว ขณะที่สมัยก่อนนั้นอาจมีการแคะขี้มูกตามสถานที่ลับตาคน หรือใช้มือป้องเพื่อความสุภาพ

ทั้งนี้ผลเสียของการแคะขี้มูกนั้นคือ มันจะนำพาเชื้อโรคเข้าไปสู่โพรงจมูก ทำให้เกิดโรคโพรงจมูกอักเสบได้ เพราะนิ้วของเราไปจับไปถูกกับเชื้อโรคชนิดไหนมาบ้างหรือไม่นั้น เราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

อย่างไรก็ดี หากเราไม่สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของเขาได้ ก็ไม่จำเป็นต้องไปอารมณ์เสีย เดี๋ยวจะพลอยให้รักน้อยกันเข้าไปใหญ่ ขณะที่คุณๆทางบ้านที่เข้าข่ายพฤติกรรมเหล่านี้ก็ควรตระหนักไว้เสมอว่า ไม่มีความจำเป็นใดๆที่ต้องแสดงพฤติกรรมน่าอับอายเหล่านี้มาเป็นส่วนหนึ่งในการหยอกล้อคนในบ้าน เพราะคงไม่มีใครมีความสุขที่ได้กลิ่นแก๊สจากร่างกายคุณแน่นอน

ขอขอบคุณข้อมูลบางส่วนจาก www.doctorsan.com

แนะ8 วิธีแก้เมื่อพ่อแม่สื่อสารกับลูกไม่เป็น

2009-05-27T08:04:00.000-07:00

ขอบคุณภาพประกอบจาก more4kids.info

เมื่อลูกยังเล็ก หลายครอบครัวอาจมีเสียงบ่นแกมเอ็นดูว่าเด็ก ๆ นั้นช่างพูดเป็นต่อยหอย แต่ละวันมีเสียงเด็กตัวเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วเรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ทั้งหลายไม่หยุด แต่เมื่อพวกเขาโตขึ้นเรื่อย ๆ เสียงที่เคยพูดจ้อกับพ่อแม่ญาติผู้ใหญ่ก็เริ่มขาดหาย กลายเป็นความเงียบเข้ามาแทนที่ ซึ่งเมื่อถึงจุดนี้ อาจมีพ่อแม่พี่ป้าน้าอาหลายคน เริ่มรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป

เป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กเมื่อเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นแล้วจะมีโลกของตัวเอง และอาจเป็นเรื่องยากสำหรับพ่อแม่ด้วยซ้ำที่จะขอเป็นส่วนหนึ่งในโลกของลูกวัยรุ่นเหล่านั้น แต่การพยายาม "ต่อให้ติด" หรือสร้างลิงค์เชื่อมโยงพ่อแม่ลูกเข้าด้วยกัน ให้เข้าใจในความเปลี่ยนแปลงของกันและกัน ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำ

เรามีข้อมูลดี ๆ จากเว็บไซต์ more4kids.info ที่ให้คำแนะนำในการสร้างสัมพันธภาพระหว่างพ่อแม่ลูก ให้สามารถเปิดใจถึงกันได้ ไม่ว่าจะเข้าสู่วัยใดก็ตามมาฝากกันค่ะ

เป็นตู้เอทีเอ็ม"เวลา"

เป็นที่ทราบกันดีว่า เมื่อใครต้องการเงินสดก็สามารถกดได้ตลอด 24 ชั่วโมงที่ตู้เอทีเอ็ม พ่อแม่ก็เช่นเดียวกัน ถ้าอยากให้ลูก ๆ เข้าหา ก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับการ "เบิก" เวลาอยู่เสมอ เมื่อใดก็ตามที่ลูกเห็นว่าพ่อแม่กำลังเครียด หรือมีภาระงานมากเกินกว่าที่จะเปิดโอกาสให้เขาได้พูดคุย เขาก็จะถอยห่างออกจากคุณไป แต่เมื่อใดที่พ่อแม่อยู่ในอารมณ์สบาย ๆ และมีบรรยากาศเปิดใจพร้อมจะรับฟัง เด็กก็จะหาโอกาสเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ เพื่อพูดคุยกับพ่อแม่ของพวกเขาเช่นกัน

ไม่ซีเรียสมากเกินไป

พ่อแม่บางคนใช้ความพยายามผิดวิธีที่จะให้ลูก ๆ เปิดปากพูดคุยกับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการตั้งคำถามที่กดดันเด็กจนเกินไป จนทำให้บรรยากาศดูอึมครึม ซึ่งเด็ก (หรือแม้แต่ผู้ใหญ่เอง) ไม่ชอบบรรยากาศแบบนั้นแน่นอน และจะดีกว่าหากพยายามทำให้ทุกอย่างผ่อนคลายลง หรือถ้าทำไม่ได้ ก็ถอยห่างออกมาก่อน

ทำกิจกรรมร่วมกัน

การทำกิจกรรมร่วมกันของครอบครัว โดยเฉพาะกิจกรรมที่เด็ก ๆ ชื่นชอบเป็นอีกหนึ่งหนทางที่จะช่วยให้ลูก ๆ เปิดใจพูดคุยกับพ่อแม่มากขึ้น

ถามคำถามปลายเปิด

ลักษณะการถามคำถามปลายเปิด เช่น ทำไม, อย่างไร, เพราะเหตุใด จะช่วยให้เด็กได้แสดงความคิดเห็นของตนเองออกมา และหากพ่อแม่ถามต่อ ก็จะกลายเป็นการสนทนาที่ยาวขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งคงดีกว่าสำหรับพ่อแม่ที่ลูกจะตอบคำถามแค่ "ใช่ครับ-ไม่ใช่ครับ" จริงไหมคะ

ชวนคุยในรถ

การชวนลูกคุยขณะนั่งรถก็เป็นอีกหนทางที่ดี โดยใช้ร่วมกับข้ออื่น ๆ เพราะเด็กจะไม่สามารถหนีออกจากรถเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยครั้งนี้ได้ และไม่ควรให้เด็กจดจ่ออยู่กับเกม หรือโทรศัพท์มือถือจนไม่สนใจการชวนคุยของพ่อแม่ในครั้งนี้ไปเสีย

อย่าด่วนสรุป

การด่วนตัดสินในสิ่งที่ลูกทำ หรือจัดอบรมชุดใหญ่เมื่อทราบว่าลูกทำสิ่งที่คุณคิดว่า "ไม่เหมาะสม" จะทำให้เด็กรู้สึกว่าการคุยกับพ่อแม่เป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อหน่าย ตรงกันข้าม หากพ่อแม่พยายามฟังในสิ่งที่ลูกอยากบอก สังเกตในสิ่งที่ลูกอยากเป็น จะทำให้เด็กรู้สึกว่า พ่อแม่สนใจในตัวเขาจริง ๆ

สร้างสัมพันธภาพแบบเพื่อน

สำหรับเด็กวัยพรีทีน หรือวัยที่เตรียมพร้อมจะก้าวสู่การเป็นวัยรุ่น การทำตัวเป็นเพื่อน หรือสัมพันธภาพแบบเพื่อนเป็นสิ่งที่พ่อแม่จำเป็นต้องเข้าใจไม่แพ้การบทบาทการเป็นพ่อแม่ เด็ก ๆ อยากได้พ่อแม่ที่คุยได้เหมือนคุยกับเพื่อน แต่แน่นอนว่า การเล่นบทเพื่อนในครั้งนี้ไม่ใช่การปล่อยตัวเองให้กลายเป็นเพื่อนลูกไปจริง ๆ เพราะพ่อแม่ยังต้องคงไว้ซึ่งหน้าที่ในการให้คำแนะนำกับลูก ๆ ต่อไป แต่สำหรับลูก ๆ วัยนี้แล้ว ช่วงเวลาแห่งการอบรม น้อยได้เท่าไรยิ่งดี

ทวนสิ่งที่ลูกพูดอีกครั้งหนึ่ง

การกล่าวทวนสิ่งที่ลูกพูดไปแล้วอีกครั้ง ทำให้เด็กรู้สึกว่าพ่อแม่สนใจฟังสิ่งที่เขาพูดจริง ๆ และทำให้เด็กรู้สึกว่าพ่อแม่สนใจในสิ่งที่เขากำลังบอกเล่าให้ฟัง

สำหรับพ่อแม่ที่ประสบปัญหาด้านการสื่อสารกับลูก ๆ อาจไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้เด็ก ๆ เกิดความไว้วางใจ เชื่อใจ หรืออยากจะกลับมาพูดคุยกับพ่อแม่เหมือนเดิม แต่ถ้าหากพ่อแม่พยายามเปลี่ยนแปลงอย่างอดทน ทุ่มเทและเต็มใจ กำแพงที่เคยกางกั้นความสัมพันธ์ในครอบครัวเอาไว้ก็มีวันพังทลายได้เช่นกัน

เรียบเรียงจาก more4kids.info

ช่วยลูกทำการบ้านอย่างไรให้มีประสิทธิภาพ

2009-05-27T08:03:00.001-07:00

เทศกาลเปิดเทอมเริ่มต้นขึ้นแล้ว ถึงวันนี้ เชื่อว่าเด็ก ๆ และพ่อแม่ผู้ปกครองหลายบ้านคงได้เจอกับ "การบ้าน" ล็อตใหม่ของลูก ๆ ที่มาพร้อมกับความท้าทายน่าลองทำไม่มากก็น้อย อย่างไรก็ดี แม้โจทย์จะง่ายแสนง่าย แต่คุณพ่อคุณแม่หลายท่านก็ยังมีปัญหาในการ "สอนลูกทำการบ้าน" กันอยู่ ทีมงานจึงมองหาเคล็ดลับในการทำให้ ชั่วโมงทำการบ้าน กลายเป็นช่วงเวลาท้าทาย และไม่ทำให้เด็กต้องเสียน้ำตามาฝากกันค่ะ

บทบาทที่พ่อแม่ควรเล่น

บทบาทของพ่อแม่กับการเรียนของลูกมีเพียงบทบาทเดียวก็คือ "ผู้สนับสนุน" ยกตัวอย่างการสนับสนุนเด็ก ๆ เวลาทำการบ้าน เช่น ช่วยลูกอ่านโจทย์ อยู่ข้าง ๆ เป็นกำลังใจ ตลอดจนการตรวจสอบว่าลูกทำการบ้านครบตามที่คุณครูมอบหมายหรือไม่

อย่างไรก็ดี มีคุณพ่อคุณแม่จำนวนไม่น้อยที่เข้ามาช่วยลูก ๆ ทำการบ้านเพราะเกรงว่าลูกจะตอบคำถาม "ผิด" ไป ซึ่งอาจทำให้เด็กเครียดกับการค้นหาคำตอบที่ถูกต้องเพื่อให้คุณพ่อคุณแม่คลายความกังวลใจก็เป็นได้ ดังนั้น แม้ลูกจะตอบผิดพลาดไปบ้าง ก็ควรเปิดโอกาสให้เขาได้ตอบผิด เพื่อที่จะได้เรียนรู้ถึงสิ่งที่ตนเองขาดตกบกพร่อง และควรหาเวลา - หาวิธีฝึกทักษะให้ลูกเพิ่มเติมในจุดที่เขายังบกพร่องอยู่เพิ่มเติม

ฝึกนิสัยดี ๆ ระหว่างที่ทำการบ้าน

หลายโรงเรียนในปัจจุบันเริ่มให้เด็กคิดโครงงาน ค้นคว้าหาข้อมูล ทำรายงานส่งคุณครู การทำงานเป็นโปรเจ็คเหล่านี้จะช่วยให้เด็กฝึก "วินัย" ในตัวเองได้ ซึ่งรูปแบบการฝึกวินัยนั้นอาจเริ่มจากการหาปฏิทิน, Project Planner, หรือคุณพ่อคุณแม่จะหากระดาษมาลงทุนวาด - ตีตารางให้ลูกเองก็ได้ ซึ่งสำหรับเด็กแล้วไม่จำเป็นต้องใช้แผ่นใหญ่มากนัก ลูกจะได้ใช้วางแผนว่า ในแต่ละวัน ควรทำสิ่งใดบ้างเพื่อให้การบ้านโดยรวมสำเร็จตามเป้าหมาย และสามารถส่งได้ตามกำหนด

ทักษะในการวางแผนและการจัดการนี้ หากฝึกบ่อย ๆ จะช่วยให้เด็กคุ้นเคยกับการจัดการสิ่งต่าง ๆ อย่างเป็นระบบ และจะยิ่งมีความจำเป็นมากในอนาคต

การบ้านสร้างอนาคต

การสร้างความไว้วางใจในชั่วโมงทำการบ้านของลูก ๆ ว่าพ่อแม่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง และให้ความช่วยเหลือในปัญหาที่ลูกติดขัดเสมอเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เด็ก ๆ ต้องการ อย่างไรก็ดี ควรทำให้เด็ก ๆ ตระหนักด้วยว่า ความอุตสาหะ และการตัดสินใจที่เกิดขึ้นโดยตัวเด็กเองนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า ซึ่งการฝึกทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ไม่ใช่เพียงแค่ว่า ต้องการให้เด็ก ๆ ได้เกรดดี แต่ยังหมายถึง การมี "ก้าวที่มั่นคง" ของชีวิตเพิ่มขึ้นทีละก้าว ๆ ด้วย

คอมพิวเตอร์..อุปกรณ์สำคัญที่ไม่ควรตั้งในห้องลูก

ถ้าหากครอบครัวต้องเสียเงินซื้อคอมพิวเตอร์ให้ลูก โดยมาจากคำอ้างที่ว่าต้องการคอมพิวเตอร์สำหรับทำการบ้านส่งคุณครูที่โรงเรียนแล้วล่ะก็ พยายามหลีกเลี่ยงการตั้งคอมพิวเตอร์ไว้ในห้องส่วนตัวของเด็ก ๆ โดยเด็ดขาด แต่ให้วางไว้ "กลางบ้าน" ในที่ที่ทุกคนสามารถเห็นได้ และไม่ควรมีโปรแกรมเกม - โปรแกรมแชตติดตั้งเอาไว้ให้เด็กได้ใช้

นอกจากนั้น ควรศึกษาเกี่ยวกับฟีเจอร์ Parental Control ซึ่งในระบบปฏิบัติการหลายยี่ห้อ ไม่ว่าจะเป็นวินโดวส์ หรือ Mac OS Xจะมีฟีเจอร์ดังกล่าวเตรียมเอาไว้ให้ เพื่อที่ผู้ปกครองจะได้เข้าไปกำหนดการใช้งานของโปรแกรม การสกรีนคอนเทนต์จากอินเทอร์เน็ตที่ลูกจะเปิดดูได้ รวมถึงสามารถติดตามการใช้งานโปรแกรมต่าง ๆ ของลูกได้ผ่านทางฟีเจอร์ดังกล่าว

"ของ"ไม่จำเป็นระหว่างทำการบ้าน

การตั้งกฎระหว่างการทำการบ้านเป็นสิ่งจำเป็น เพราะเด็กอาจคุ้นเคยกับการมีของเล่นรอบตัว หรือสิ่งดึงดูดใจต่าง ๆ จนทำให้เสียสมาธิในการทำการบ้านไปในที่สุด ยกตัวอย่างอุปกรณ์ที่ไม่ควรปรากฏกายเมื่อลูกต้องทำการบ้านเช่น

- โทรทัศน์
- โทรศัพท์
- เครื่องเล่นวิดีโอเกม
- ของเล่นอื่น ๆ ที่ลูกชื่นชอบ

แต่เพื่อไม่ให้โลกของเด็กต้องแห้งเหี่ยวลงไปในระหว่างการทำการบ้าน อาจมองหากบเหลาดินสอสวย ๆ ดินสอ ยางลบ ไม้บรรทัดน่ารัก ๆ มาให้ลูกใช้ทดแทนได้ค่ะ

เรียบเรียงข้อมูลจาก FamilyDoctor.org

นิทาน 1 เล่ม + 6 ขั้นตอนง่าย ๆ พัฒนา“ความเข้าใจภาษา”ลูกน้อย

2009-05-27T08:01:00.000-07:00

หากเอ่ยถึงแนวทางการปลูกฝังให้ลูกรักการอ่านผ่านการเล่านิทานนั้น ถือได้ว่าเป็นกิจกรรมที่ครอบครัวในปัจจุบันเห็นความสำคัญมากขึ้น และมีหลายครอบครัวเลือกที่จะหาเวลาปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ โดยเชื่อว่ามีผลต่อการพัฒนาศักยภาพในหลาย ๆ ด้านของเด็ก ไม่ว่าจะเป็นการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม การเผชิญหน้ากับปัญหาได้อย่างเหมาะสมในเด็ก ฯลฯ

อย่างไรก็ดี หากถามถึงมุมมองของนักวิจัยแล้ว การอ่านนิทานให้ลูกฟังยังสามารถปรับให้เป็นกิจกรรมสำหรับฝึก “พัฒนาการทางภาษา” ให้กับเด็กได้อีกด้วย ซึ่ง รศ.ดร.เสาวลักษณ์ รัตนวิชช์ อาจารย์ประจำภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) เจ้าของงานวิจัยโครงการประภาคารการรู้หนังสือด้วยแนวทฤษฎี การสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา (Lighthouse Literacy Project Through Concentrated Language Encounter Instruction หรือชื่อย่อว่า CLE) เปิดเผยว่า

“การเรียนรู้หนังสือด้วยแนวทฤษฎีการสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาเป็นกระบวนการเรียนการสอนโดยอาศัยธรรมชาติในการเรียนรู้ของผู้เรียนเป็นหลัก ร่วมกับการใช้กิจกรรมกระตุ้นการเรียนรู้แบบธรรมชาติให้ผู้เรียนได้ทดลองใช้ภาษา ซึ่งไม่ว่าจะเป็นภาษาแม่ หรือภาษาที่สอง ที่สาม ก็สามารถนำหลักการเหล่านี้ไปใช้ฝึกร่วมได้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ การเปิดโอกาสให้เด็กได้สนุกกับการเรียนรู้ ได้ค้นคว้า และได้ลงมือปฏิบัติทางภาษาด้วยตัวเอง”

สำหรับแนวทางในการประยุกต์ใช้ทฤษฎีให้สัมฤทธิ์ผลนั้น รศ.ดร.เสาวลักษณ์ ระบุว่า พ่อแม่ผู้ปกครองสามารถปรับทฤษฎีไปสู่กิจกรรมการอ่านนิทานได้หลายรูปแบบ พร้อมยกตัวอย่างแนวทางง่าย ๆ ที่ทำได้เอาไว้ 6 ขั้นตอนดังนี้

ขั้นที่ 1 อ่านหนังสือให้เด็กฟัง โดยให้เด็กนั่งตัก หรือนั่งในท่าสบาย ๆ ใกล้ๆ กับคนเล่า อ่านนิทานให้เด็กฟังทีละหน้าอย่างช้า ๆ และอาจมีการชี้ชวนให้ดูภาพประกอบไปด้วย

ขั้นที่ 2 เมื่อเล่าจบ ตั้งคำถามกับเด็กว่านิทานที่อ่านไปนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร และให้เด็กเล่ากลับมา โดยผู้ปกครองสามารถช่วยได้ หากเด็กนึกคำไม่ออก หรือใช้คำไม่ถูก

ขั้นที่ 3 ให้เด็กทำท่าทางประกอบ เลียนแบบตัวละครในนิทาน การทำท่าทางประกอบนี้เป็นอีกหนึ่งช่องทางที่จะทำให้เด็กเข้าใจความหมายของภาษาได้ดียิ่งขึ้น

ขั้นที่ 4 ให้กระดาษเด็ก 1 แผ่น เด็กอยากเขียน อยากวาดอะไร ก็ให้เขียนออกมาเลย การวาดภาพจะเป็นอีกหนึ่งช่องทางให้เด็กได้แสดงออกในสิ่งที่คิด หรือจินตนาการอยู่ หรือถ้าเด็กยังวาดไม่ได้ พ่อแม่ก็สามารถเขียน – วาดให้ลูกดู และให้ลูกอ่านตามได้

ขั้นที่ 5 เล่นบทบาทสมมติกับพ่อแม่เกี่ยวกับเรื่องราวในนิทาน ซึ่งประโยชน์ที่เด็กจะได้รับจากข้อนี้คือการฝึกสมาธิ และฝึกกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ

ขั้นที่ 6 เล่นเกมเสียง เหมาะสำหรับเด็กที่โตขึ้นมาอีกหน่อย ที่สามารถเล่นเกมภาษาได้ โดยอาจนำประโยคที่เด็กเคยได้ยินจากในนิทาน มาทำเป็นเกมต่าง ๆ ให้เด็กได้เลียนเสียง หรือสังเกตตัวอักษรที่ตรงตามเสียงนั้น

ทั้งนี้ การประยุกต์ใช้ให้เกิดผลนั้น รศ.ดร. เสาวลักษณ์ระบุว่า จะต้องไม่ตีกรอบกับเด็กมากเกินไป และต้องเฟ้นหาเรื่องที่เด็กสนใจขึ้นมาอ่านแทนการบังคับอ่านตามหัวข้อที่พ่อแม่ หรือคุณครูกำหนดขึ้น เนื่องจากการพัฒนาศักยภาพทางด้านภาษานั้นก็คือการสร้าง – สะสมประสบการณ์ของเด็กเอง หาใช่การเรียนแบบท่องจำไม่ เด็กจะมีความสุขที่ได้เรียนในสิ่งที่ตนเองชื่นชอบ และจะเป็นผู้คิดเองว่าเขาจะใช้ทักษะทางภาษาเหล่านี้ไปเพื่ออะไร และสุดท้ายจะทำให้เขาเปลี่ยนจากการเรียนแบบท่องจำไปสู่การเรียนรู้การใช้ภาษาตามความต้องการของตนเองได้ในที่สุด

พบแล้ว "ยีน CACNA1G" ส่งผลต่อการเกิดภาวะออทิสติกในเด็ก

2009-05-27T08:00:00.000-07:00

นักวิจัยสหรัฐอเมริกาพบสาเหตุของการเป็นออทิสติกในเด็กเพิ่มเติม โดยระบุว่ามาจากการเปลี่ยนแปลงของยีนบางตัว และจะมีผลกระทบต่อเด็กผู้ชายสูงกว่าเด็กผู้หญิง

"นี่ถือเป็นการค้นพบครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากยังไม่เคยมีใครตรวจสอบบทบาทของยีน CACNA1Gเกี่ยวกับภาวะออทิสติกมาก่อน" ศาสตราจารย์สแตนเลย์ เนลสัน แห่ง David Geffen School of Medicine แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เจ้าของผลงานวิจัยกล่าว

จากการวิเคราะห์ดีเอ็นเอของครอบครัว 1,046 ครอบครัว ซึ่งมีบุตรอย่างน้อย 2 คนเป็นออทิสติกนั้นพบว่าครอบครัวเหล่านั้นมียีนกลายพันธุ์ โดยเป็นยีนที่ชื่อ "CACNA1G" ซึ่งอยู่บนโครโมโซมคู่ที่ 17 จึงมองว่ายีน CACNA1G นั้นจะมีส่วนสัมพันธ์อย่างยิ่งต่อการเกิดภาวะออทิสติกในเด็ก

"เราพบลักษณะของยีนดังกล่าวในดีเอ็นเอของครอบครัวที่มีลูกชายเป็นออทิสติก ขณะเดียวกัน มันกลับไม่มีผลต่อลูกสาวแต่อย่างใด การศึกษาของเราในครั้งนี้จึงอาจใช้อธิบายได้ว่า เพราะเหตุใด เด็กผู้ชายจึงมีโอกาสเกิดภาวะออทิสติกสูงกว่าเด็กผู้หญิง"

อย่างไรก็ดี ทีมนักวิจัยยังไม่สรุปผลว่า การกลายพันธุ์ของยีน CACNA1G มีผลทำให้ความเสี่ยงในการเกิดภาวะออทิสติกเพิ่มสูงขึ้น โดยศาสตราจารย์เนลสันกล่าวว่า "การพบยีนกลายพันธุ์นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของจิ๊กซอว์ทั้งหมด เรายังต้องทำการวิจัยอีกมาก เพื่อค้นหายีนตัวอื่น ๆ ที่มีความเกี่ยวพันกับภาวะการเกิดออทิสติก เพื่อจะได้ภาพรวมของการเกิดภาวะออทิสติกที่ชัดเจน"

เรียบเรียงจาก HealthDay News

เที่ยวสไตล์ “บ้านเบาหวาน” เมื่อทริปนี้มีน้ำตาลร่วมทาง

2009-05-27T07:59:00.000-07:00

ทัวร์สุขภาพ-เดินทางอย่างไร…ไม่ให้น้ำตาลขึ้น!

“โรคเบาหวาน” นับเป็นอีกหนึ่งอุปสรรคที่ทำให้หลายคนต้องพลาดโอกาสดี ๆ ในการเดินทางท่องเที่ยวกับครอบครัวไป แต่คงจะดีไม่น้อยหากผู้ป่วยเบาหวาน ซึ่งเป็นผู้ที่ต้องพิถีพิถันในเรื่องอาหารการกิน สามารถไปเที่ยวกับครอบครัวได้เหมือนกับครอบครัวอื่นๆ ล่าสุด หลายครอบครัวได้มีโอกาสเข้าร่วม"ทัวร์สุขภาพ เดินทางอย่างไร...ไม่ให้น้ำตาลขึ้น"

จัดโดยโรงพยาบาลนครธน เพื่อให้ความรู้แก่สมาชิกในครอบครัวที่ป่วยเป็นโรคเบาหวาน ตลอดจนการร่วมแลกเปลี่ยนทัศนคติ ซึ่งผู้เข้าร่วมทริปครั้งนี้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “มีความสุขและได้ความรู้มากมาย”

คุณแม่จุกกับลูกกอล์ฟ 2 แม่ลูกต่อสู้เบาหวาน

"ครอบครัวถือเป็นกำลังใจสำคัญโดยเฉพาะลูกๆที่ให้การช่วยเหลืออยู่เสมอ ทำให้รู้สึกฮึดสู้ พร้อมที่จะเผชิญกับโรคต่างๆได้อย่างมั่นใจ” เสียงจาก “สุชาดา ธนสหวรคุณ” คุณแม่วัย 50 ปีของ “กอล์ฟ-นภดล ธนสหวรคุณ” ที่เอ่ยถึงกำลังใจสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ หลังจากพบว่าตัวเองป่วยเป็นโรคเบาหวานมาเกือบ 4 ปีแล้ว

เธอเล่าต่อว่า ในช่วงแรกที่ทราบว่าเป็นโรคนี้ ค่อนข้างกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มาก เพราะเชื่อว่าเป็นโรคที่สามารถอยู่ร่วมกับมันได้ ด้วยการรับประทานยาตามที่คุณหมอสั่ง ควบคุมอาหารตามที่คุณหมอบอก เช่น ไม่รับประทานอาหารหวาน ควบคุมการกินให้เหมาะสม รวมทั้งไปพบคุณหมออย่างสม่ำเสมอ

ขณะที่ลูกชาย “กอล์ฟ-นภดล” วัย 24 ปี เล่าว่า เป็นครั้งแรกที่ได้มาเที่ยวกับคุณแม่แบบนี้ ซึ่งโดยส่วนตัวแล้ว ถือว่าเป็นทริปที่คุ้มค่ามาก เพราะนอกจากเบาหวานจะไม่ใช่อุปสรรคสำหรับครอบครัวของเราแล้ว คุณแม่ยังได้เจอกับเพื่อนๆที่ป่วยเป็นเบาหวานเหมือนกัน ได้แลกเปลี่ยนความเห็นกันด้วย

“โดยส่วนตัวแล้ว ครอบครัวของเราจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยอยู่แล้ว แต่การมาเที่ยวในครั้งนี้ เราได้ความรู้เรื่องการดูแลผู้ป่วยโรคเบาหวานจากคุณหมอกลับไปด้วย ซึ่งเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ สามารถนำกลับไปใช้ดูแลคุณแม่ที่บ้านได้ด้วยครับ” กอล์ฟเล่า

“คุณตาสันติ-คุณยายจิตรา” ความจำ (ไม่) สั้น...แถมรักกัน

เช่นเดียวกับ คู่รักยั่งยืนของ "คุณยายจิตรา" ซึ่งคุณยายเป็นเบาหวานมาเกือบ 20 ปี จูงมือมากับ"คุณตาสันติ ตระการวิจิตร" วัย 77 ปี เท่ากัน เผยว่า ตอนแรกไม่นึกว่าจะเป็นเบาหวาน แต่ด้วยความที่ลูกชายเป็นหมอ เมื่อเห็นความผิดปกติของคุณแม่ที่มีร่างกายผอมลงเรื่อยๆ จึงพาไปตรวจสุขภาพ ผลปรากฏว่าเป็นเบาหวานจริง หลังจากนั้นเป็นต้นมา เริ่มดูแลตัวเองมาโดยตลอด ซึ่งได้ลูกที่บ้านคอยช่วยดูแลอีกแรงด้วย ไม่ว่าจะเรื่องอาหาร หรือการพาออกไปเที่ยวนอกบ้าน

“การมาในครั้งนี้ บอกได้เลยว่าได้เพื่อน และความรู้เรื่องเบาหวานกลับไปไม่ใช่น้อย ปัจจุบันระดับน้ำตาลในเลือดอยู่ในเกณฑ์ปกติดี เพราะทานยาตามที่หมอสั่ง และทานอาหารที่เหมาะสม” คุณยายจิตราเล่า

ส่วนคู่ของ "ธีรยุทธ-นภารัตน์ เวชเจริญยิ่ง" หนึ่งในคู่รักที่แม้ว่าจะไม่มีใครป่วยเป็นโรคเบาหวานก็ตาม แต่ด้วยความสนใจและอยากได้ความรู้กลับไปดูแลกันและกันที่บ้านเพื่อป้องกันไว้ก่อนนั้น ทั้งคู่ต่างมีความเห็นตรงกันว่า การตัดสินใจมาเที่ยวกับครอบครัวอื่นๆที่มีสมาชิกในบ้านเป็นเบาหวานนั้น นับว่าได้ความรู้ในเรื่องของการบริโภคอาหาร

ขณะเดียวกันยังได้ทดลองและเห็นผลด้วยตัวเองจากการรับประทานอีกด้วย เพราะทางโรงพยาบาลจะมีการตรวจวัดค่าระดับน้ำตาลในเลือดให้กับผู้ป่วยตลอดการเดินทาง ทั้งก่อนอาหารเช้า หลังอาหารเช้า และหลังอาหารเที่ยง ซึ่งไม่ใช่การให้ความรู้เพียงอย่างเดียว แต่ให้ในภาคปฏิบัติด้วย เพราะถ้าไม่ควบคุมอาหารระดับน้ำตาลในเลือดจะสูงขึ้นแน่นอน

"ทัวร์สุขภาพครั้งนี้ ทำให้รู้เลยว่า ถ้ายิ่งตามใจปากต่อไป คงไม่ดีต่อร่างกายในวัยที่สูงขึ้นแน่นอน ทางที่ดีต้องรู้จักปล่อยวาง และหันมารักสุขภาพให้มากขึ้น เพราะคนเราซื้ออะไรได้หมด แต่ถ้าป่วยแล้ว เงินก็ไม่สามารถซื้อได้ตลอด จึงขอฝากไปยังทุกครอบครัวด้วยว่า นอกจากอาหารกายที่เราให้กับพ่อแม่แล้ว อาหารใจก็สำคัญที่จะเป็นอาหารเสริมเติมพลังให้กับท่านได้เป็นอย่างมาก" ธีรยุทธบอก

*** เบาหวาน...เบาใจไปกับคุณหมอ ***

การดูแลรักษาผู้ป่วยโรคเบาหวานจะได้ผลดีมากน้อยแค่ไหนนั้น ต้องอาศัยความร่วมมือจากผู้ป่วยเบาหวานและคนรอบข้าง โดยเฉพาะ "ครอบครัว" ที่เข้าใจปัญหา และคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ และการดูแลเอาใจใส่จะมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าเดิม หากผู้ป่วยและคนในครอบครัวผนวกกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางช่วยกันระมัดระวังอาการของโรคไปพร้อมๆกัน

“นพ.สมคนึง ตัณฑ์วรกุล” หรือ “หมอไก่"

ทั้งนี้ "นพ.สมคนึง ตัณฑ์วรกุล" อายุรแพทย์ด้านโรคหัวใจและแพทย์ที่ปรึกษาชมรมเบาหวาน รพ.นครธน ให้มุมมองว่า คนไทยมักกังวลกับโรคเบาหวานอยู่มาก สาเหตุหนึ่งมาจากเห็นผู้ป่วยบางคนถูกตัดขา เพราะว่าเส้นเลือดอักเสบ หรือเกิดแผลที่ก้นขนาดใหญ่รักษาไม่หาย กลายเป็นวัณโรคปอดเสียชีวิต

“ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนไทยค่อนข้างดื้อ อย่างที่สองคือรักษาช้า ไม่ควบคุมเรื่องอาหาร รวมทั้งผู้ป่วยยังมีข้อสงสัย และไม่ศรัทธาในเรื่องยา เข้าใจว่า ทานยามากจะเป็นอันตรายต่อไตเป็นต้น ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นวิสัยปกติของคนในสังคมที่ยังไม่เดินหน้า ขาดความรู้ทางวิทยาศาสตร์ และยังไม่เข้าถึงการรักษาเท่าที่ควร” นพ.สมคะนึงอธิบาย

*** เบาหวาน...เบาใจไปกับการกิน ***

สำหรับครอบครัวไทยกับเบาหวานนั้น นพ.สมคนึง สะท้อนให้ฟังว่า ไม่ค่อยได้ตระหนักถึงปัจจัยร่วมที่ทำให้เกิดภาวะอ้วนจนนำไปสู่เบาหวาน ซึ่งส่วนใหญ่ครอบครัวที่เป็นเบาหวาน สมาชิกในครอบครัวจะกินด้วยกัน ตู้เย็นใหญ่เหมือนกัน ถ้าคนหนึ่งเป็นเบาหวานขึ้นมาแล้ว ลูกหลานก็มีแนวโน้มที่จะเป็นเบาหวานตามไปด้วย ดังนั้นหัวขบวนต้องเป็นจุดเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน เช่น ไม่กินน้ำอัดลม หรือกินอาหารจานด่วนให้น้อยลง

“ถ้าปู่ย่า ตายายเคยมีพฤติกรรมป่วยเป็นเบาหวานอยู่แล้ว ควรต้องระวังเรื่องการกินเป็นพิเศษ เพราะจะเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวานได้มากขึ้น เนื่องโรคนี้ส่วนหนึ่งถ่ายทอดมาจากพันธุกรรม ถ้าไม่ระมัดระวัง ร่างกายจะไปดึงยีนเบาหวานเร่งให้เป็นเร็วขึ้น” นพ.สมคนึงกล่าวเสริม

ส่วนเรื่องอาหารการกินสำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวานนอกเหนือจากที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว แพทย์ผู้เชี่ยวชาญแนะเพิ่มว่าก่อนจะรับประทานอาหาร เช่น นม ต้องอ่านฉลาก หรือคุณค่าทางโภชนาการข้างกล่องด้วย

“ถ้ารู้สึกอยากทานนมพร่องมันเนย วันนั้นต้องตัดอาหารประเภทแป้ง หรือคาร์โบไฮเดรตออกไป เช่น ข้าว 1 มื้อ จะช่วยทำให้พอดี และไม่เกินความจำเป็น ซึ่งเรียกว่า "หลักอาหารแลกเปลี่ยน-อาหารทดแทน" เพราะ นมทุกชนิดมีน้ำตาลธรรมชาติผสมอยู่ ซึ่งผู้ป่วยเบาหวานควรระมัดระวังในเรื่องนี้เป็นพิเศษ”

ขณะที่ชา-กาแฟ ควรชงกับน้ำตาลเทียม ไม่ควรใส่นม หรือครีมเทียม อย่างไรก็ตามกาแฟที่มีความเข้มข้นมากเกินไป ส่งผลให้น้ำตาลในร่างกายย่อยได้ช้าลง รวมไปถึงชาเชียว หรือเครื่องดื่มชูกำลังชนิดต่างๆ ด้วย นอกจากนี้ผลไม้ที่ไม่แนะนำให้กิน เช่น มะม่วง (ดิบ/สุก) กล้วย ข้าวโพด มะพร้าว มันเทศ เมล็ดทั้งหลาย หรือพืชที่มีหัวอยู่ใต้ดิน เนื่องจากมีคาร์โบไฮเดรต หรือแป้งอยู่สูงมาก เป็นต้น

“ผู้ป่วยที่เป็นแล้ว ไม่ต้องไปกังวลครับ แต่ขอให้ดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย และใช้ยาตามหมอสั่งอย่างสม่ำเสมอ พยายามควบคุมการกิน และให้ระดับน้ำตาลในเลือดอยู่ที่ประมาณ 140-160-160 มิลลิกรัม/เดซิลิตร ในเวลาหลังอาหารทั้งเช้าและก่อนนอน

อย่างไรก็ดีการตรวจสุขภาพประจำปี จะทำให้ทราบการเปลี่ยนแปลงของร่างกายได้ดีที่สุด ซึ่งถ้าตรวจพบว่า เข้าข่ายภาวะเตรียมเบาหวาน หรือน้ำตาลในเลือดเกิน 110 มิลลิกรัม/เดซิลิตร ปัจจุบันมียาที่จะช่วยย่อยน้ำตาล และชะลอการเป็นเบาหวานโดยตรงได้ช้าลง โอกาสที่จะต้องตัดขาหรือเป็นแผลเรื้อรังก็จะน้อยลง

“ที่สำคัญกำลังใจจากครอบครัวจะเป็นยาเสริมที่ช่วยให้ดีขึ้นได้ ทำให้ผู้ป่วยสามารถอยู่กับโรคเบาหวานได้อย่างมีความสุขครับ"คุณหมอฝากทิ้งท้าย

ดึงลูกรัก “ตัวเลข” ตั้งแต่เล็ก แล้วเด็กจะรัก “คณิตศาสตร์”

2009-05-27T07:58:00.000-07:00

เมื่อถึงเวลาต้องเข้าชั้นเรียนวิชา “คณิตศาสตร์” ในชั่วโมงต่อไป เชื่อได้เลยว่า เด็ก 1 ห้อง จะต้องมีสักคน สองคน หรือมากกว่านั้น เกิดอาการเซ็งกับวิชาดังกล่าว ด้วยเหตุผล หรือความเชื่อที่สั่งสมกันมาว่า เป็นวิชาที่ยาก ปวดหัว มีแต่ตัวเลข และไม่สนุก แถมยังทำเอาคุณพ่อคุณแม่หลายคนต้องหนักใจกับเจ้าตัวยุ่งไม่ใช่น้อย เพราะหลังกลับจากโรงเรียน การบ้านวิชาเลขมักเป็นวิชาที่เด็กไม่ค่อยสนใจหยิบขึ้นมาทำสักเท่าไร

วันนี้ทีมงาน Life and Family มีตัวอย่าง “ครอบครัวตัวเลข” มาเล่าสู่กันฟังครับ เพราะครอบครัวนี้ มีวิธีการทำให้คณิตศาสตร์เป็นเรื่องง่าย สนุก และสามารถเชื่อมโยงบูรณาการจากชีวิตจริงได้อย่างเข้าใจ ทำให้ลูกชายและลูกสาวของครอบครัวนี้ ชื่นชอบกับการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ทั้งที่โรงเรียน และที่บ้านเป็นอย่างมาก และคงจะเป็นครอบครัวไหนไปไม่ได้ นอกจากครอบครัวของ “คุณโม-แวววดี ศรีไตรรัตน์”เจ้าของโรงแรมพุทธรักษา (หัวหิน) คุณแม่คนเก่งของน้องโมโม่ และโมย่า วัย 7 ปี และ 5 ปี

น้องโมโม่-แม่โม-น้องโมย่า

คุณแม่แวววดี บอกถึงเคล็ดลับการเลี้ยงลูกว่า จะให้ลูกทำในสิ่งที่รัก ไม่ต้องการให้ลูกเป็นคนเก่งเรียน แต่จะสอนให้ลูกเก่งกิจกรรมด้วย เพราะเชื่อว่าจะเป็นตัวสร้างทักษะการใช้ชีวิต รู้จักคน และสังคมได้มากขึ้น ไม่ใช่เก่งแต่เอาตัวเองไม่รอด

“จะให้ลูกเรียนพิเศษบ้าง แต่ก็ไม่มาก จะเน้นวิชาคณิตศาสตร์มากกว่า นอกนั้นจะเป็นกิจกรรมเสริม เช่น ว่ายน้ำ เรียนเทควันโด เพราะเป็นสิ่งที่ลูกชอบ และได้พักผ่อนไปในตัว ส่วนวันเสาร์ และอาทิตย์จะพาลูกไปพักผ่อนที่โรงแรม (หัวหิน) เที่ยวเล่นตามประสาพ่อแม่ลูก” แม่โมเล่าถึงกิจกรรมของลูก

น้องโมโม่สุดหล่อของแม่โม

สำหรับเรื่องของ “คณิตศาสตร์” คุณแวววดีเห็นว่า เป็นเรื่องสำคัญมากที่จะต้องสอนให้ลูกเข้าใจ และสนุกไปกับมัน เพราะมีความเชื่อที่ว่า การปูฐานความสนุกเรื่องของตัวเลขให้ลูกตั้งแต่ยังเล็ก จะช่วยให้เด็กเรียนตามเพื่อน และเรียนในชั้นต่อไปได้ง่ายขึ้น โดยตัวคุณแม่โมเอง จะเริ่มเอาวิชาเลขเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของลูกตั้งแต่ยัง 3 ขวบ ด้วยการที่จบด้านบัญชีมา ชีวิตจึงวนเวียนกับเรื่องตัวเลขพอสมควร ทำให้เธอสามารถดึงหลักวิชาเหล่านั้น มาเชื่อมโยงกับหลักความจริงได้ และเธอเห็นว่า สภาพแวดล้อมรอบตัวของลูก จะช่วยให้เขาเข้าใจคณิตศาสตร์ง่ายกว่า และเป็นคณิตศาสตร์ที่มากกว่า 1+1 เท่ากับ 2 หรือ 2x2 เท่ากับ 4

“จะใช้สิ่งที่อยู่รอบตัวลูกทั้งหมด มาดัดแปลง และทำหลักสูตรคณิตศาสตร์ไว้สอนลูก ไม่ว่าจะอยู่ในบ้าน หรือออกไปเที่ยวนอกบ้าน เช่น เวลาเล่านิทานจะสอนให้ลูกนับตัวละครที่อยู่ในเรื่อง หรือเวลาไปซื้อของ ข้างนอกก็จะให้ลูกมีส่วนร่วมกับเราด้วย อาทิ แม่ซื้อลูกอมชิ้นละ 2 บาท มีเงินอยู่ 10 บาท แม่จะได้ลูกอมกี่ชิ้น ซึ่งเราจะเอาตัวเลขเข้ามาเกี่ยวข้องหมด เอาให้เขาเห็นภาพ ซึ่งก็ให้ความร่วมมือดีแต่ถ้าบอกว่าลูกต้องบวกอันนี้กับอันนี้นะ ลบอันนี้สิ เขาจะคิดนานมาก แล้วรู้สึกเบื่อทันที” คุณแม่แววเล่า

จากวิธีดังกล่าว คุณแวววดีบอกว่า เห็นผลได้ชัดเจน เพราะลูกจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้เรียนวิชาคณิตศาสตร์ หรือขณะที่ทำการบ้าน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น การสอนลูก พี่แววจะสอนให้ลูกมีความเชื่อมั่นในตัวเอง และศรัทธาต่อวิชาดังกล่าว ถ้าลูกตอบถูก ก็จะให้คำชมเป็นรางวัลทางใจ แต่ถ้าตอบผิด จะไม่มีการดุ หรืออารมณ์เสียใส่ลูกเด็ดขาด มีแต่จะให้โอกาสเพื่อให้ลูกได้ลองทำใหม่อีกครั้ง จากนั้นจะสอนด้วยเหตุ และผลให้เกิดความเข้าใจต่อไป

สอดรับกับ “โมโม่” ลูกชายคนโต วัย 7 ขวบ อยู่ชั้น Year 2 (ป.1) โรงเรียน Shrewsbury ถ.เจริญกรุง บอกว่า ชอบเรียนคณิตศาสตร์ตั้งแต่เด็ก เพราะคุณแม่สอนสนุก และเข้าใจง่าย จากวิชาที่น่าเบื่อ กลายเป็นวิชาที่สนุกทันที ส่วนใหญ่คุณแม่มักจะดึงเอาชีวิตประจำวัน มาเชื่อมโยงกับคณิตศาสตร์ ทำให้เห็นภาพ และเข้าใจตัวเลขได้มากขึ้น เวลาไปโรงเรียนจึงเกิดความมั่นใจ และเรียนตามเพื่อนได้ทัน ส่วนตัวชอบเรื่องคูณเป็นพิเศษ เพราะสนุก และได้คิดเยอะดี

พี่อาร์ท-อนุชา เข็มทอง

ถึงคิว “พี่อาร์ท-อนุชา เข็มทอง” เจ้าของสถาบันแมทเนเซียม (ประเทศไทย) ศูนย์เสริมทักษะทางคณิตศาสตร์สำหรับเด็กชั้นอนุบาล 2 ถึง ม.2 จากประเทศสหรัฐอเมริกา บอกว่า คณิตศาสตร์เป็นวิชาที่สร้างความสนุกได้ ยกตัวอย่าง เวลาที่คุณพ่อ คุณแม่อยู่บ้าน ต้องรู้ก่อนว่า ลูกชอบอะไร จากนั้นก็นำเรื่องที่ลูกชอบมาผูกโยงเข้ากับวิชาคณิตศาสตร์ เช่น ชอบเล่นฟุตบอล ก็นำมาเล่นเป็นเกมคณิตได้ ไม่ว่าจะเป็น รับส่งลูกบอลแล้วนับตัวเลขสลับกันไป นับทีละสอง หรือสามบ้าง แล้วแต่เทคนิคของแต่ละคน ตรงนี้จะช่วยให้ลูกได้ซึมซับการนับเลขไปในตัว

“บางทีถ้าให้เด็กบวกเลข 7+5 เท่ากับเท่าไหร่ ซึ่งเด็กก็ตอบได้คือ 12 แต่ทำไมเราไม่ทำให้ตัวเลขเหล่านั้นแตกออกมาเป็นโจทย์หรรษาล่ะ การที่เด็กสามารถเปลี่ยนตัวเลขให้เป็นโจทย์ปัญหาได้ จะช่วยเด็กได้คิดตาม แล้วสนุกไปกับมัน เช่น เวลาไปเที่ยวทะเล เปลือกหอยก็สามารถนำมาเป็นโจทย์ได้ หรือเวลาไปกินพิซซ่า ก็สามารถเล่นกับลูกได้ อาทิ พิซซ่ามีกี่ชิ้นคะ ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่กินกันคนละชิ้นจะเหลือกี่ชิ้น เป็นต้น” พี่อาร์ทอธิบาย

อย่างไรก็ตาม "พี่อาร์ท" มองว่า ทุกครอบครัวไม่จำเป็นต้องให้เด็กเก่งคณิตศาสตร์ หรือส่งให้เรียนเพื่อให้เด็กเป็นเลิศ แต่ขอให้ทุกครั้งที่เจอ หรือต้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เด็กไม่วิ่งหนีก็พอ ดังนั้นทุกกิจกรรมที่ทำกันในครอบครัว สามารถเอาไปสร้างเป็นโจทย์ได้หมด ทำให้เด็กสนุก และมีทัศนคติกับวิชาดังกล่าวในทางบวกมากขึ้น

นอกจากนี้เมื่อลูกโตขึ้น ระดับขั้นของคณิตศาสตร์ก็จะเป็นนามธรรมมากขึ้นด้วย พ่อแม่จึงควรเลือกใช้สื่อที่เป็นรูปธรรม หรือสิ่งที่จับ หรือสัมผัสต้องได้ หรือถ้าหาไม่ได้ อาจจะใช้เป็นภาพมาสอนลูกแทน เพราะเด็กจะเข้าใจ และเรียนรู้ได้ง่ายขึ้น มากกว่าเรียนกับตัวเลขเพียงอย่างเดียว

การสร้างลูกน้อยให้รัก “ตัวเลข” ตั้งแต่เล็ก จะเป็นสะพานเชื่อมให้เด็กมีทัศนคติในทางบวกต่อวิชา “คณิตศาสตร์” ในวัยถัดมาได้เป็นอย่างดี เพียงเริ่มต้นด้วยความใส่ใจ และความสนใจจากครอบครัว เท่านี้ก็จะไม่มีคำว่า “ยาก” ออกมาจากปากเด็กในชั้นเรียนคณิตศาสตร์อีกต่อไป แต่จะมีคำว่า “สนุก และอยากเรียน” ออกมาแทน

เปิดประสบการณ์คุณแม่ พิชิต"ลูกภูมิแพ้"ด้วยอาหารออร์แกนิค

2009-05-27T07:56:00.001-07:00

"โรคภูมิแพ้" หรือภาวะที่ภูมิคุ้มกันของร่างกายมีปฏิกิริยากับโปรตีนหรือสารก่อภูมิแพ้จากสิ่งแวดล้อมนั้นถือเป็นอีกหนึ่งโรคที่สามารถบั่นทอนสุขภาพร่างกายและจิตใจของผู้ใหญ่หลาย ๆ คนได้เป็นอย่างดี ซึ่งในบางรายที่มีอาการแพ้รุนแรงอาจถึงแก่ชีวิตได้อีกด้วย และถ้าหากโรคภูมิแพ้นี้เกิดขึ้นกับเด็ก ๆ โดยเฉพาะเด็กทารกแรกคลอดที่ยังไม่สามารถสื่อสารได้มากไปกว่าการร้องไห้นั้น ความทรมานที่เด็กได้รับจะมากมายเพียงใด เชื่อว่าคุณพ่อคุณแม่หลายท่านที่เคยผ่านประสบการณ์ในการดูแลลูกในภาวะเช่นนั้นคงสามารถนึกภาพตามได้เป็นแน่แท้

ครอบครัว "เทวอักษร" เป็นอีกครอบครัวหนึ่งที่ประสบกับปัญหาดังกล่าว เมื่อน้องดุ๊กกี้ - ด.ช. ปริญ ลูกชายคนแรกของคุณพ่อตะวัน - คุณแม่อัญชลี ต้องประสบกับปัญหาโรคภูมิแพ้ตั้งแต่แรกคลอด ซึ่งส่วนหนึ่งอาจเกิดจากการถ่ายทอดทางพันธุกรรม เนื่องจากคุณพ่อตะวันนั้นก็เป็นภูมิแพ้อาหารด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ดี ความรุนแรงของการแพ้ที่เกิดกับลูกนั้น คุณอัญชลีเล่าว่า น้องดุ๊กกี้แพ้กระทั่ง "น้ำนมแม่"

"ช่วงที่คลอดน้องใหม่ ๆ ให้ทานนมแม่อย่างเดียวตลอด 5 - 6 เดือน แต่ก็สังเกตว่า ทุกครั้งที่น้องทานนมแม่เข้าไป สักพักจะมีผื่นแดงเรื่อ ๆ ขึ้นบริเวณรอบปาก ทำให้ลูกคัน และมีอาการงอแง เมื่อพาไปพบแพทย์จึงทราบว่าเป็นอาการของภูมิแพ้ แต่ช่วงเดือนแรกหลังคลอดก็ต้องปล่อยให้ผื่นขึ้นเห่อไปก่อน พอเดือนที่สองคุณหมอจึงให้ทาสเตียรอยด์ และให้สังเกตอาการ ซึ่งเราไม่เชื่อว่า ลูกจะแพ้น้ำนมแม่ เพราะอ่านหนังสือก็บอกว่าน้ำนมแม่เป็นสารอาหารที่ดี เหมาะกับทารกที่สุด"

"ต่อมาพอเข้าสู่เดือนที่ 6 อาการผื่นขึ้นก็ยังมีอยู่ แต่ตามตำราที่อ่านเขาก็บอกว่า สามารถให้อาหารเสริมกับลูกได้แล้ว เราก็ให้ตามตำรา เช่น น้ำส้ม ไข่ ปรากฏว่า คราวนี้มีผื่นขึ้นหนักกว่าเดิม ก็เลยเปลี่ยนไปซื้ออาหารสำเร็จรูปตามซูเปอร์มาร์เก็ตมาให้ลูกลองทาน ปรากฏว่าก็แพ้ เป็นผื่นขึ้นเต็มตัว ซึ่งมาทราบภายหลังว่า เพราะอาหารเสริมเหล่านั้นมีกลูเต็นจากแป้งสาลี ไข่ และถั่วที่ลูกเราแพ้เป็นส่วนผสม กล่าวได้ว่า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ไปโรงพยาบาลบ่อยมาก อาทิตย์หนึ่งต้องไปพบแพทย์ประมาณ 2 ครั้ง" คุณแม่เปิ้ลเล่า

ด้วยความที่วัยของน้องดุ๊กกี้ในขณะนั้นยังเด็กเกินกว่าจะเข้ารับการทดสอบภูมิแพ้ และโรคภูมิแพ้ที่เกิดในน้องดุ๊กกี้ก็อยู่ในระดับที่ไม่ธรรมดา จึงทำให้คุณหมอตัดสินใจส่งต่อเคสนี้ให้กับแพทย์เฉพาะทาง และนั่นเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่องราวทั้งหมดให้เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น เมื่อคุณหมอกณิการ์ ภิรมย์รัตน์ แพทย์เฉพาะทางด้านภูมิแพ้จากโรงพยาบาลวิชัยยุทธได้แนะนำว่า ครอบครัวควรจะ "ยอมรับให้ได้ในสิ่งที่ลูกเป็น"

"จากการตรวจเช็คโดยละเอียดของคุณหมอ ก็พบว่าลูกเป็นภูมิแพ้อาหาร สาเหตุที่ลูกทานนมเราแล้วมีผื่นขึ้นที่รอบปากก็เพราะว่าเขาได้รับสารอาหารที่เขาแพ้ผ่านทางน้ำนมแม่ ทำให้เราซึ่งเป็นแม่ต้องระมัดระวังการรับประทานอาหารต่าง ๆ มากขึ้น นอกจากนั้น ก็ต้องคอยสังเกต คอยจดว่าอาหารชนิดใดบ้างที่ลูกแพ้ จะได้พยายามหลีกเลี่ยง"

"ตอนแรกรู้สึกแย่มากที่ลูกเรากินได้น้อย ทานแล้วแพ้ไปหมดทุกอย่าง ซึ่งการที่ลูกทานได้น้อยยังส่งผลถึงร่างกายของลูกด้วย ดุ๊กกี้ตอนเด็ก ๆ จะมีผมหงอกเป็นปอย ๆ เลย ด้วยเหตุนี้เราก็ต้องพยายามหาของที่เขากินได้ และมีประโยชน์ต่อร่างกายที่สุดให้เขาทาน"

อาหารปลอดสารพิษ..พระเอกพิชิตภูมิแพ้

เมื่อตั้งใจว่าจะหาอาหารที่ลูกทานได้โดยไม่แพ้แล้ว คุณแม่เปิ้ลจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดหลังจากลูกหลับไปกับการค้นคว้าหาข้อมูลเกี่ยวกับอาหารที่เด็กเป็นภูมิแพ้สามารถทานได้ โดยคุณเปิ้ลเล่าว่าพยายามเสิร์ชหางานวิจัยทั้งในและต่างประเทศเกี่ยวกับโรคภูมิแพ้ในเด็ก และพบงานวิจัยบางชิ้นที่ระบุว่า เด็กที่เป็นภูมิแพ้สามารถทานอาหารออร์แกนิค หรืออาหารที่ปลูกโดยปราศจากการใช้ปุ๋ย หรือสารเคมีได้

ทั้งนี้ ข้อมูลจากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค (Centers for Disease Control and Prevention) สหรัฐอเมริกาเป็นอีกองค์กรหนึ่งที่ได้เผยแพร่รายงานวิจัยเกี่ยวกับคุณประโยชน์ของข้าวและผักปลอดสารพิษ หลังจากสหรัฐอเมริกามีเด็กอ้วนเพิ่มมากขึ้นถึง 65 เปอร์เซ็นต์นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 เป็นต้นมา และมีสถิติการเกิดโรคภูมิแพ้อาหารเพิ่มสูงถึง 400% โดยทางหน่วยงานดังกล่าวระบุว่า อาหารออร์แกนิคเป็นอาหารที่ช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกันของร่างกายให้แข็งแรง และช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็ง ตลอดจนโรคหัวใจ และโรคภูมิแพ้ อีกทั้งยังใช้ในการลดน้ำหนักเด็กอ้วนได้ดีอีกด้วย ซึ่งการเลือกซื้ออาหารออร์แกนิคในประเทศที่มีการสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรมจึงค่อนข้างหลากหลาย และหาซื้อได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นนม ไข่ ขนมปัง เนื้อสัตว์

จากข้อมูลวิจัยชิ้นเล็ก ๆ เหล่านั้น ได้เปลี่ยนวิถีชีวิตของครอบครัว ๆ หนึ่งไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เป็นครอบครัวคนเมืองครอบครัวหนึ่ง ไปสู่ครอบครัวที่ใส่ใจกับการการเลือกอาหารรับประทานมากขึ้น และหลีกเลี่ยงสารพิษต่าง ๆ มากขึ้นเพื่อลูก

"อาหารออร์แกนิคที่หาได้ และคิดว่าดีที่สุดก็คือ ข้าวกล้อง ผัก ผลไม้ ซึ่งในกรุงเทพฯ พอจะมีร้านค้าจำหน่ายอยู่บ้าง เลยตัดสินใจปรับเปลี่ยนใหม่หมด ซึ่งในจุดนี้ต้องยอมรับในกรรมวิธีการปรุงด้วย เพราะข้าวกล้องต้องใช้เวลาในการเตรียมนานกว่าการหุงข้าวขาว ต้องนำไปแช่น้ำก่อน เพื่อให้ข้าวนิ่ม หุงสุกแล้วจึงนำมาบดกับกล้วย ฟักทอง แครอท ฯลฯ ให้ลูกทาน ส่วนเนื้อหมูเนื้อไก่ก็เลือกซื้อแบบที่เลี้ยงตามธรรมชาติ ไม่ฉีดยา หรือใช้สารเคมีเร่งโต และเราก็ไม่ได้ให้ลูกทานแบบยัดเยียด อะไรที่เขาทานได้ไม่แพ้ เราก็ให้ทาน อย่างเนื้อสัตว์ก็ให้ทีละน้อย เมื่อเขาทานได้มากขึ้นแล้วจึงค่อยให้เพิ่ม ผลของการให้ลูกทานอาหารปลอดสารนี้ก็พบว่าลูกไม่มีอาการแพ้อีก เลยคิดว่า เรามาถูกทางแล้ว" คุณแม่เปิ้ลกล่าว

เท่านั้นยังไม่พอ เธอยังเป็นคุณแม่ที่มีความอุตสาหะสูงกว่านั้น เมื่อตัดสินใจเดินทางไปถึงแหล่งผลิตข้าวกล้องปลอดสารพิษที่จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อดูกรรมวิธีการผลิตของชาวนากันเลยทีเดียว

"ใช้วิธีค้นหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตและพบข้อมูลของ "ชุมชนชาวนา" ซึ่งเป็นเครือข่ายเกษตรอินทรีย์ของกลุ่มเกษตรกรผู้ปลูกข้าวปลอดสารพิษ อยู่ในจังหวัดสุพรรณบุรี ก็เดินทางไปซื้อข้าวกับเขา การเดินทางครั้งนี้ยังทำให้เราได้เห็นถึงแปลงข้าวปลอดสารพิษของจริง ที่ต้องยอมรับว่าไม่ค่อยสวยนัก มีต้นหักบ้าง เหี่ยวบ้าง ขณะเดียวกันพี่ชาวนาเขาก็ชี้ให้ดูแปลงข้าวที่ใช้ปุ๋ยเคมีเปรียบเทียบ ที่จะเหลืองอร่ามสวยงาม แต่มันทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง และทำให้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น"

จากความรักและความทุ่มเทของครอบครัว ส่งผลให้ทุกวันนี้ ด.ช.ดุ๊กกี้เป็นเด็กอีกคนหนึ่งที่อาการโรคภูมิแพ้ค่อย ๆ ทุเลาลง จากที่เคยมีผื่นขึ้นทั่วร่างกายเมื่อได้รับอาหารที่แพ้ก็เหลือแค่ผื่นขึ้นบริเวณปาก รวมถึงส้มที่เริ่มทานได้ ส่วนผักผลไม้ และข้าวกล้องที่เด็กหลาย ๆ คนมักจะร้องยี้ หรือเป็นไม้เบื่อไม้เมากันและกัน แต่สำหรับด.ช.ดุ๊กกี้แล้ว สิ่งเหล่านี้คืออาหารประจำวันที่เขาชื่นชอบเพราะคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก

"มันทำให้เราย้อนกลับไปคิดถึงจุดเริ่มแรก ตั้งแต่เราตั้งครรภ์ ตอนนั้นก็เลือกทานอาหารตามที่ตำราแนะนำ เช่น นม ไข่ แต่สุดท้ายเมื่อพบกับผลลัพธ์ว่าเรามีลูกเป็นภูมิแพ้เลยทำให้เราได้ประสบการณ์ว่า การหลีกเลี่ยงอาหารที่ใช้ยาฆ่าแมลง-สารเคมีน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับครอบครัวของเราค่ะ" คุณเปิ้ลกล่าวปิดท้าย

ประสบการณ์ของคุณแม่จากครอบครัวเทวอักษร และผลลัพธ์ที่ได้รับในวันนี้ว่าลูกมีสุขภาพดีขึ้น อาจไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน หากแต่ต้องอาศัยความอุตสาหะ อดทน เอาใจใส่ ตลอดจนความช่างสังเกตอย่างสูง ซึ่งอาจกล่าวได้ว่า การเลือกเดินในเส้นทางใหม่ของครอบครัวเทวอักษรมีความสอดคล้องกับแนวทางของแพทย์ชาวกรีกผู้เป็นบิดาแห่งแพทยศาสตร์อย่าง Hippocrates ที่เคยกล่าวเอาไว้ว่า “Let your food be your medicine, and your medicine be your food.” เป็นอย่างยิ่ง

ดึง "ฟิตเนส" พัฒนาเด็กพิเศษที่ "สาธิตละอออุทิศ"

2009-05-27T07:55:00.001-07:00

หากพูดถึง "ฟิตเนส" หลายคนอาจจะคุ้นหู และคุ้นมือกันมาบ้างแล้ว แต่สำหรับเด็กๆ โดยเฉพาะเด็กที่มีความต้องการพิเศษ เชื่อได้เลยว่า คงจะเป็นของเล่นใหม่ที่ท้าทาย และแสนสนุกสำหรับพวกเขามาก

ทยุ บุตรประดิษฐ์ หรือครูบี

รับรองได้จากกลุ่มงานบริการช่วยเหลือระยะแรกเริ่มเด็กพิการ และครอบครัว ศูนย์การศึกษาพิเศษ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ที่ได้นำคลาสพิเศษ สุดหรรษาด้วย "ฟิตเนส" ไปใช้บริหารร่างกาย และจิตใจให้กับเด็กพิเศษ สร้างความสนุก และเกิดประสิทธิผลในทางที่ดี เพราะหลังจากที่เด็กเข้าฟิตเนสแล้ว สามารถพึ่งพา และช่วยเหลือตัวเองได้มากขึ้น เรียกง่ายๆ ว่ามีพัฒนาการดีขึ้นนั่นเอง

ฟังได้จากเสียงของ "ครูบี" หรือ "ทยุ บุตรประดิษฐ์" หัวหน้ากลุ่มงานบริการช่วยเหลือระยะแรกเริ่มเด็กพิการ และครอบครัว (Early Intervention Center : EI) หรือศูนย์อีไอ ศูนย์การศึกษาพิเศษ โรงเรียนสาธิตละอออุทิศ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต เล่าให้ฟังว่า งานของศูนย์ คือการเตรียมความพร้อมให้กับเด็กพิเศษ ตั้งแต่ 2 ขวบครึ่งถึง 3 ขวบครึ่ง ก่อนที่เด็กจะเข้าเรียนในชั้นเด็กพิเศษ อนุบาล และการการเรียนร่วมต่อไป โดยเน้นพ่อแม่เป็นหลัก เพื่อนำวิธี หรือกระบวนการไปใช้ปฏิบัติกับลูกที่บ้านได้

"ห้องเรียนของศูนย์ฯ พ่อแม่จะต้องเรียนกับเด็กด้วย ใช้เวลาครึ่งวัน จันทร์-ศุกร์ โดยเด็ก 1 คน จะเรียนกับครู 1 คน ถ้าเด็กผ่านกระบวนการตรงนี้แล้ว และมีพัฒนาการที่ดีขึ้นใกล้เคียงกับเด็กปกติ ทางเราจะประเมินว่า สามารถเรียนในชั้นเรียนร่วมกับเด็กปกติได้หรือไม่ โดยทางโรงเรียนสาธิตละอออุทิศจะเริ่มรับตั้งในช่วงชั้นอนุบาล 3 เป็นต้นไป" ครูบีเล่า

หลังจากที่เด็ก ผ่านกิจกรรมการเคลื่อนไหว จนกล้ามเนื้อมัดใหญ่เกิดการพัฒนาพอสมควรแล้ว ทางโรงเรียนจะนำเด็กที่มีอายุ 3 ขวบขึ้นไป พาออกกำลังกาย สร้างสุขภาวะทางกาย และใจที่ศูนย์บริหารกายเพื่อสุขภาพ (Fitness Center) ของทางมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ซึ่งเป็นวิชาเสริมนอกห้องเรียน โดยจะมีครูฝึกของศูนย์ฟิตเนสเป็นครูพี่เลี้ยง

อย่างไรก็ตามก่อนจะมาฝึกสอนนั้น ครูบีบอกว่า ทางศูนย์จะต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับลักษณะของเด็กที่มีความต้องการพิเศษให้กับครูฝึกของศูนย์ฟิตเนสฯ ก่อน เพื่อจะได้เข้าใจในตัวเด็ก และออกแบบกิจกรรมได้อย่างเหมาะสมซึ่งแน่นอนว่า การสอนเด็กพิเศษไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด

สุริวราภรณ์ พร้อมพูน หรือครูไทย

ทำให้ "ครูไทย" หรือ "สุริวราภรณ์ พร้อมพูน" ครูฝึกสาวขวัญใจเด็กๆ วัย 28 ปี เจ้าหน้าที่งานบริการวิชาการ และปฏิบัติการของศูนย์ฟิตเนสฯ ของมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ต้องทำการบ้านอย่างหนัก โดยทำการศึกษาพฤติกรรมของเด็กพิเศษจากตำราวิชาการอยู่หลายเล่ม เพื่อสร้างความเข้าใจถึงลักษณะนิสัย และความต้องการของเด็กพิเศษ เนื่องไม่ได้จบหลักสูตรการสอนเด็กพิเศษมาโดยตรง แต่เธอก็สามารถเอาวิทยาศาสตร์การกีฬาที่เธอร่ำเรียน มาประยุกต์ใช้ให้เข้ากันได้เป็นอย่างดี ส่งผลให้การสอนมีประสิทธิผลมากขึ้นตามไปด้วย

เมื่อเข้าใจพฤติกรรม และออกแบบกิจกรรมสำหรับการฝึกให้เด็กแล้ว ก่อนเริ่มใช้อุปกรณ์การฝึก ครูไทยจะดูความพร้อมของเด็กพิเศษทุกคนก่อนว่า เด็กมีความบกพร่อมด้านใด เช่น กล้ามเนื้อไม่แข็งแรง หรือมีความบกพร่องด้านการเคลื่อนไหว เพื่อจะได้ใช้กิจกรรมที่เสริมสร้างทักษะได้อย่างเหมาะสม รวมไปถึงทุกๆ ต้นชั่วโมงจะให้เด็กเดินในลู่วิ่งเพื่อเตรียมความพร้อมของร่างกายก่อน หลังจากนั้นถึงจะเริ่มฝึกทักษะด้วยอุปกรณ์ฟิตเนสในห้องฝึกได้ ซึ่งจะประยุกต์จากเครื่องเล่นบางชนิดของผู้ใหญ่ เช่น ลูกดัมเบลขนาดเล็ก ลู่วิ่ง เป็นต้น

"เด็กจะเข้าฟิตเนส สัปดาห์ละ 1 ครั้งๆ ละ ประมาณ 40-50 นาที มีหลายกิจกรรม เช่น พัฒนากล้ามเนื้อ โดยใช้ฟุตบอล หรือลูกดัมเบลเล็กๆ ให้เขาถือ สอนให้ยกขึ้นลงตามแรงมือ แต่ถ้าเคลื่อนไหวได้ไม่ดี ทรงตัวไม่ได้ ก็จะใช้กิจกรรมให้เขาทรงตัว เช่น ช่วยประคองเดินให้กล้ามเนื้อยืดหยุ่นบ่อยๆ ซึ่งมีเด็กคนหนึ่งจากเมื่อก่อนไม่สามารถยืน เดินได้ ซึ่งนอนได้อย่างเดียว หลังจากฝึกตรงนี้แล้ว กล้ามเนื้อแขนขาดีขึ้นมาก ช่วยเหลือตัวเองได้ดีขึ้น" ครูไทยบอกถึงประโยชน์ของการเล่นฟิตเนส

ถือลูกบาสฝึกทรงตัว-ได้สมาธิบนรางเชือก

สำหรับความยากของการฝึกเด็กพิเศษ ครูไทยบอกว่า ต้องมีความอดทนสูง ใจร้อนไม่ได้ ซึ่งเด็กที่มีความต้องการพิเศษจะมีพัฒนาการที่ช้าอยู่แล้ว ถ้ายิ่งใจร้อน จะทำให้การฝึกไม่เป็นผล ฉะนั้นต้องค่อยๆ ฝึก ส่วนตัวอยู่กับเด็กแล้วมีความใจเย็นขึ้น พอได้เห็นพัฒนาการที่ดีขึ้นแล้ว ย่อมเกิดความสุขที่ได้ช่วยเหลือเขา เปรียบเสมือนการให้ชีวิตใหม่แก่เขา นี่คือความสุขที่ครูไทยได้รับจากการสอน

นอกจากนี้ ครูไทย ยังให้คำแนะนำกับพ่อแม่ ด้วยว่า พัฒนาการของลูกจะดีหรือไม่ อยู่ที่ครอบครัวเป็นหลักสำคัญ ฉะนั้นครอบครัวที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษ ไม่ต้องกังวล สามารถช่วยให้เขามีพัฒนาการตามทันเด็กปกติได้ ถ้าไม่มีเวลามาเล่นที่ฟิตเนส ก็ฝึกลูกที่บ้านได้ เช่น ฝึกกล้ามเนื้อมือด้วยการยกลูกบอล หรือส่งลูกบอล แทนที่จะใช้เตะอย่างเดียว หรือการเสริมกล้ามเนื้อขาด้วยการจูงลูกขึ้นลงบันได แต่ต้องระวังอุบัติเหตุด้วย อย่างไรก็ดี เด็กควรได้ออกกำลังกายอย่างน้อยวันละ 45 นาที แต่ไม่ควรเกิน 2 ชม. เพราะจะทำให้เด็กเหนื่อย และอ่อนเพลียเกินไป

สอดรับกับความรักของ "แม่มิ้นท์-ข่อนส่อง ละซี" คุณแม่วัย 35 ปี ของน้อง "ตาต้าร์-วินนาต้าร์ ลิ้มรสเลิศ" อายุ 4 ขวบ 8 เดือน ได้เล่าถึงความบกพร่องด้านพัฒนาการของลูกว่า น้องเป็นเด็กออทิสติก 20 % บวกกับเป็นเด็กไฮเปอร์ มักจะอยู่ไม่นิ่ง ปีนป่ายไปทั่ว ทำให้บางครั้งถึงกับอารมณ์เสีย เนื่องจากไม่เชื่อฟัง แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกลับมานั่งคิดว่า ไม่ควรอารมณ์เสียใส่ลูก เนื่องจากต้องใช้เวลาในการพัฒนาพฤติกรรม ภาษา และร่างกายให้กับลูก

ฝึกเดินบนลู่วิ่ง-พัฒนากล้ามเนื้อขา

อย่างไรก็ตาม พอมีวิชาเสริมจากศูนย์อีไอ ว่าด้วยการพาเด็กพิเศษไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส เพื่อเสริมสร้างร่างกาย และจิตใจ แม่มิ้นท์บอกว่า เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ และดีใจกับกิจกรรมดังกล่าว เพราะสามารถช่วยแบ่งเบาภาระให้กับเธอได้มาก เนื่องจาก ส่วนตัวไม่ค่อยได้พาน้องไปออกกำลังที่ไหนอยู่แล้ว เพราะน้องจะซนมาก ซึ่งเธอคนเดียวก็เอาไม่อยู่

"กิจกรรมที่น้องเข้าไปเล่น ครูฝึกจะดูพฤติกรรมก่อนว่า สามารถเล่นอะไรได้บ้าง น้องตาร์ต้าได้ฝึกถือ และโยนลูกบอล รวมถึงฝึกวิ่งบนลู่วิ่งเพื่อฝึกกล้ามเนื้อขาประมาณ 30 นาที หลังจากนั้นประมาณ 1-2 สัปดาห์ น้องจะค่อยๆ มีสมาธิ และอยู่นิ่งได้นานขึ้น ฟังคำสั่ง และทำตามคำสั่งได้ดี ซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนที่ไม่ค่อยเข้าใจอะไรเลย" แม่มิ้นท์เล่า

ก่อนที่แม่มิ้นท์จะพาน้องขึ้นรถกลับบ้าน คุณแม่ได้เชิญชวนไปยังทุกครอบครัวว่า ไม่เฉพาะแต่เด็กพิเศษเท่านั้นที่ควรจะมาเล่นที่ฟิตเนส แต่เด็กทั่วไปสามารถเข้ามาเล่นได้เช่นกัน ซึ่งนอกจากจะมีร่างกายแข็งแรงแล้ว เด็กยังได้ฝึกวินัย และการเข้าสังคมกับกลุ่มเพื่อน รวมไปถึงมีสุขภาพใจที่ดีตามไปด้วย

ถึงแม้ว่าคลาสพิเศษของกลุ่มงานบริการช่วยเหลือระยะแรกเริ่มเด็กพิการ และครอบครัวฯ ได้หมดช่วงลงไปแล้ว และจะเปิดขึ้นในเดือนมิถุนายน 2552 แต่ครูไทยบอกว่า ทางศูนย์บริหารกายเพื่อสุขภาพ (Fitness Center) ของมหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต ยังเปิดพื้นที่สนามเด็กเล่นให้กับเด็กพิเศษอยู่ตลอดเวลา

0 ครอบครัวที่สนใจ สามารถติดต่อได้ที่ ศูนย์บริหารกายเพื่อสุขภาพ (Fitness Center) มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต โทร.0-2244-5435 เปิดบริการทุกวันครับ 0

แม่ตั้งครรภ์ทำงานหนัก เสี่ยงทารกแรกคลอดน้ำหนักน้อย

2009-05-27T07:54:00.000-07:00

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

เตือนสตรีมีครรภ์ไม่ควรทำงานหนัก หรือทำงานในช่วงกลางคืน เพราะจะทำให้โอกาสเสี่ยงในการให้กำเนิดทารกน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานเพิ่มขึ้น

ทั้งนี้จากการติดตามเก็บข้อมูลจากกลุ่มสตรีมีครรภ์ที่เข้าข่าย "ทำงานหนัก" กว่า 1,100 คนจนกระทั่งคลอดของนักวิจัยจาก University College Dublin พบว่า มารดาตั้งครภ์ 21 เปอร์เซ็นต์ให้กำเนิดทารกที่มีน้ำหนักน้อยกว่าปกติ

สำหรับการทำงานหนักที่นักวิจัยระบุหมายถึง การที่ต้องทำงานโดยใช้แรงเป็นหลัก หรือกลุ่มที่ต้องมาทำงานในช่วงกะกลางคืน ซึ่งมักเกิดกับกลุ่มหญิงมีครรภ์ที่มีการศึกษาไม่สูงนัก และขาดทักษะในการทำงานด้านอื่น ๆ นอกจากนั้น ยังพบความเชื่อมโยงของปัญหาด้านการทำงานอื่น ๆ เช่น การมีชั่วโมงทำงานที่ยาวนาน (40 ชั่วโมงขึ้นไปต่อสัปดาห์) หรืองานที่เป็นสัญญาจ้างชั่วคราว ก็มีส่วนทำให้สตรีมีครรภ์ให้กำเนิดทารกที่มีน้ำหนักน้อยกว่าสตรีมีครรภ์ที่เป็นพนักงานประจำด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ดี ทางคณะผู้วิจัยจาก University College Dublin ยังไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายถึงความเชื่อมโยงในจุดนี้ได้ จึงมีเพียงความเห็นจาก ดร. Isabelle Niedhammer หัวหน้าโครงการวิจัยดังกล่าวที่ระบุไว้ว่า เหตุที่ทารกแรกคลอดของหญิงที่ไม่มีความมั่นคงในเรื่องงานมีน้ำหนักน้อยกว่าเกณฑ์นั้นเป็นเพราะ งานเป็นสิ่งที่ทำให้หญิงตั้งครรภ์เกิดความเครียด แถมยังเป็นงานที่ไม่มั่นคง จึงทำให้มารดาต้องกังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองและเด็กตลอดเวลา ซึ่งในที่สุด ความเครียดนี้ก็ส่งผลถึงทารกในครรภ์

ทั้งนี้ ในการศึกษาวิจัยยังพบด้วยว่า สตรีมีครรภ์ที่มีทักษะในการทำงานไม่สูงนัก มักจะต้องรับงานหนัก และมีชั่วโมงการทำงานที่ยาวนานกว่าคนอื่น ๆ ตลอดจนมีพฤติกรรมส่วนตัวบางประการที่ไม่เหมาะสมต่อการตั้งครรภ์ เช่น สูบบุหรี่ เป็นต้น

"สตรีมีครรภ์ควรการปรึกษาแพทย์เรื่องลักษณะงานที่ทำอยู่ ตลอดจนชั่วโมงทำงาน และความเครียดที่เกิดจากการทำงานตั้งแต่ครั้งแรกที่ฝากครรภ์ เพื่อที่แพทย์จะได้ให้คำแนะนำที่เหมาะสม หรือหาทางป้องกันไม่ให้ทารกในครรภ์มีน้ำหนักน้อย รวมถึงอาจขอให้องค์กรมีการเปลี่ยนแปลงหน้าที่งานเพื่อให้สามารถตั้งครรภ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น"

ว่าทีคุณพ่ออ้วนกันทั่วหน้าหลังเมียท้อง

2009-05-27T07:53:00.001-07:00

ผลสำรวจเผย บรรดาว่าที่คุณพ่อทั้งหลายเริ่มมีรูปร่างที่คล้าย ๆ กับคุณแม่ตั้งครรภ์กันเสียแล้ว เหตุเพราะรับประทานอาหาร - ขนมอย่างไม่หยุดยั้งจนน้ำหนักที่ขึ้นมาโดยเฉลี่ยนั้นสูงถึง 6.35 กก. ในช่วงที่ภรรยากำลังตั้งครรภ์

ผลการสำรวจพบว่า จำนวนผู้ชาย 1 ใน 5 จากจำนวนทั้งหมดกว่า 5,000 คนที่กำลังจะเป็นคุณพ่อมือใหม่ในไม่กี่เดือนมีพฤติกรรมการทานอาหารที่เปลี่ยนไป เมื่อพวกเขาสามารถทานอาหารได้เยอะขึ้น ซึ่งมีอยู่ถึง 41% ที่ยอมรับว่า ตนทานขนมอบกรอบทั้งหลายที่มีอยู่ในบ้านแทบทุกวัน

ทั้งนี้ ผลการสำรวจ พบอีกว่า มี25%ผู้ชายที่ต้องการทานอาหารเป็นเพื่อนภรรยา ตนตั้งใจให้มีหุ่นคล้ายๆกับภรรยาในช่วงที่เธอตั้งครรภ์ เพื่อที่ว่า ภรรยาของพวกเขาจะรู้สึกดีที่แม้ว่าเธอต้องมีน้ำหนักตัวเพิ่มมากขึ้นก็ตาม แต่บรรดาสามีทั้งหลายยังมีคนเห็นว่าการอ้วนหรือตัวใหญ่เหมือนกันจะทำให้ภรรยาของเขาไม่รู้สึกกังวลหรืออับอายกับรูปร่างตัวเองมากนัก

ส่วนอาหารยอดฮิตสำหรับคุณผู้ชายนั้น ได้แก่ พิซซ่า ช็อกโกแลต มันฝรั่งทอดกรอบ และอาหารที่ไม่เหมาะสม รวมไปถึงเบียร์ด้วย ซึ่งหลังจากที่มีโอกาสตรวจสุขภาพแล้วพบว่า ผู้ชายในกลุ่มสำรวจนี้มีขนาดเอวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างน้อย 2 นิ้ว ขณะที่ 1 ใน 4 ของคนเหล่านี้เริ่มมีปัญหาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วรู้สึกอึดอัด

ภาพจากอินเทอร์เน็ต

อย่างไรก็ดี ว่าที่คุณพ่ออีก 19 % กล่าวว่า เพื่อนๆของเขารู้สึกว่า ต้องการลดหุ่นก่อนที่ภรรยาจะคลอด ขณะที่อีก42% นั้น สามี-ภรรยาส่วนใหญ่ กลับมองว่าควรใช้เวลาที่มีอยู่ในผับและร้านอาหาร ซึ่งควรใช้เวลาให้คุ้มค่าก่อนที่พวกเขาจะเป็นพ่อและแม่อย่างเต็มตัวในวันที่ลูกลืมตาดูโลก และมีเพียง1ใน3 เท่านั้นที่ตัดสินใจไปเที่ยวหลังจากที่ภรรยาให้กำเนิดบุตรแล้ว

ทีมสำรวจในครั้งนี้เผยว่า ในความเป็นจริงแล้ว ผู้หญิงจะบริโภคอาหารที่มีแคลอรี่ถึง 300 กิโลแคลอรี่ต่อวัน ซึ่งพวกเธอจะนิยมทานขนมอบกรอบเพื่อสุขภาพ เพื่อให้มั่นใจว่าทารกในครรภ์ได้รับสารอาหารที่เธอทานลงไปด้วย แต่เมื่อผู้ชายได้กลายเป็นคนที่เจริญอาหารมากกว่าเดิม ทำให้มีผลกระทบกับผู้หญิงเป็นอย่างมาก เพราะจะเข้าข่ายสามี-ภรรยาชวนกันทานจนไม่ระวัดระวัง

อย่างไรก็ตาม โฆษกของ Fatherhood Institute เผยว่า งานวิจัยได้แสดงให้เห็นว่า พฤติกรรมและสุขภาพของคุณพ่อในช่วงที่คุณแม่กำลังตั้งครรภ์นั้นสำคัญมาก มันไม่ใช่แค่เพียงตัวของคุณพ่อเท่านั้น เพราะผลกระทบที่เกิดขึ้น คนเป็นแม่จะได้รับผลกระทบไปเต็มๆ ซึ่งจะส่งผลกระทบเป็นลูกโซ๋ไปยังทารกในครรภ์ด้วย ดังนั้นว่าที่คุณพ่อทั้งหลายควรระมัดระวังในเรื่องของอาหารการกิน รวมไปถึงการสูบบุหรี่ และการดื่มแอลกอฮอล์ด้วย

เรียบเรียงจาก บีบีซี นิวส์

เลี้ยงลูกตามยถากรรมทำเด็กพังทั้งชีวิต

2009-05-27T07:52:00.001-07:00

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

เมื่อรูปแบบการเลี้ยงดูลูกของครอบครัวยุคใหม่เกิดการเปลี่ยนแปลงไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ เงินทองหายากมากขึ้น สามีผู้รับบทบาทหัวหน้าครอบครัวหาเลี้ยงเพียงคนเดียวอาจไม่เพียงพอ ผู้หญิงต้องออกไปทำงานนอกบ้านหารายได้มาจุนเจือเพิ่มเติมแทนการอยู่บ้านเลี้ยงลูกเหมือนในอดีต ซึ่งการจะทำเช่นนั้นได้ พ่อแม่ต้องนำลูกไปฝากไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก หรือจ้างพี่เลี้ยงมาดูแล ฯลฯ โดยไม่อาจทราบได้ว่า การดูแลนั้น ๆ จะทั่วถึง และเต็มที่หรือไม่ เหล่านี้ล้วนเป็นปัญหาที่ส่งผลต่อสังคมใหญ่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เปรียบเทียบผลลัพธ์ของพฤติกรรมการเลี้ยงดูเด็กในสไตล์ "ตามมีตามเกิด" ของผู้ปกครองยุคโลกาภิวัฒน์ และ สิ่งที่ปรากฏอยู่ในสังคมไทย และสังคมโลกในปัจจุบันที่เต็มไปด้วยปัญหา และความรุนแรงคงจะเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น

แนวคิดดังกล่าว ได้รับการยืนยันด้วยงานวิจัยจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกาว่า การที่พ่อแม่เลี้ยงลูกโดยไม่ใส่ใจเท่าที่ควร หรือไม่ก็นำไปฝากตามสถานรับเลี้ยงเด็กตั้งแต่ยังแบเบาะนั้น จะทำให้เด็กมีความเสี่ยงสูงต่อการมีพฤติกรรมผิดปกติและอาจเป็นโรคสมาธิสั้นมากกว่าเด็กที่ได้รับการใส่ใจอย่างเต็มที่

เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อเด็กเติบโตขึ้นไป และเข้าสู่ระบบการศึกษา เขาก็จะกลายเป็นเด็กที่มีปัญหาสำหรับครู และเพื่อน ๆ ตลอดจนสังคมรอบข้างด้วย

"มีโอกาสที่เด็กกลุ่มนี้จะขาดแรงกระตุ้นในการพัฒนาตนเองด้านการศึกษา เขามักจะมีผลการเรียนไม่ดีนัก และเมื่อไม่สามารถพัฒนาทักษะด้านการเรียนให้ดีได้ โอกาสที่เด็กกลุ่มนี้จะเกเร ต่อต้านสังคม แกล้งเพื่อน หนีเรียน ติดยาเสพติด ก็จะยิ่งเพิ่มสูงขึ้น และอาจถูกชักจูงได้ง่ายจากคนที่ไม่หวังดี"

แม้จะเป็นตัวเลขการวิจัยจากต่างแดน แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นอาจเรียกได้ว่าไม่แตกต่างกันมากนัก โดยเด็ก 800 คนที่ทาง Joshua Breslau ผู้วิจัยนำมาแสดงนั้น (เป็นการเก็บข้อมูลในช่วง ค.ศ. 1980 - 2000 โดย Naomi Breslau มารดาของนักวิจัยซึ่งเป็นนักระบาดวิทยาเป็นผู้รวบรวมและทางผู้วิจัยได้นำมาใช้เปรียบเทียบกับเด็กในปัจจุบัน) ประสบปัญหาการแบ่งชนชั้นในสังคมมาโดยตลอด และยังเป็นกลุ่มที่ยากจนอีกด้วย เด็กในกลุ่มนี้พบว่ามีปัญหาทางสังคมเมื่อพวกเขาเติบโตขึ้น เช่น เป็นเด็กที่อ่อนไหว เศร้าสะเทือนใจง่าย คิดมาก และมีระบบการจัดการความคิดที่ไม่ดีนัก

ซึ่งพฤติกรรมผิดปกตินี้ หากเริ่มต้นขึ้นในวัยเด็กแล้ว ปัญหาดังกล่าวจะตามหลอกหลอนคน ๆ นั้นไปตลอดชีวิต ทั้งในด้านครอบครัว การงาน ตลอดจนสังคมเพื่อนฝูง

คำแนะนำจากงานวิจัยชิ้นดังกล่าวจึงออกมาในรูปของการมุ่งให้ความสนใจเด็กปฐมวัยให้มากขึ้น โดยเฉพาะศูนย์รับเลี้ยงเด็กที่ควรรับบุคลากรเพิ่มเติม เพื่อให้เด็ก ๆ มีคนใส่ใจอย่างทั่วถึง

Julie Schweitzer นักวิชาการจากภาควิชาจิตวิทยา และพฤติกรรม ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เดวิส School of Medicine กล่าวว่า "พ่อแม่และครูคือบุคคลสำคัญที่จะเห็นถึงความผิดปกติในเด็กเล็กได้ ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว เด็ก 5 - 6 ขวบจะอยู่ในช่วงวัยที่สดใส ร่าเริง กระตือรือร้นในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ส่วนเด็กที่เริ่มมีอาการผิดแปลกไปจากนี้ ยกตัวอย่างเช่น ไม่ยอมปฏิบัติตามกฎ หรือคำแนะนำ ของครู มีปัญหาในเรื่องการควบคุมอารมณ์ของตนเอง ไม่สามารถทำงานให้เสร็จตามเป้าหมายได้ ควรมีการปรึกษาแพทย์เพื่อรับการบำบัดต่อไป"

เรียบเรียงข้อมูลจากเฮลท์เดย์ นิวส์

5 เจนเนอร์เรชั่นจาก “คุณเทียด” ถึง “คุณโหลน”

2009-05-27T07:48:00.000-07:00

ครอบครัว Bannocks กลายเป็นหนึ่งในหลายๆครอบครัวที่มีคุณเทียด (คุณแม่ของคุณทวด) คุณทวด คุณยาย คุณแม่ และเจ้าตัวเล็กที่กลายเป็นเหลน-โหลน ในเวลาเดียวกัน

หนูน้อย Ellie-Jane Bannocks วัย 6 เดือน ลูกสาวคนแรกของ Gemma Bannocks วัย 21 ปี สมาชิกใหม่ที่ทำให้ครอบครัวมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อ Ellie-Jane Bannocks ได้พ่วงตำแน่งถึง 4 ตำแหน่งในบ้านคือ ลูก หลาน เหลนและโหลน ของครอบครัวนี้

คุณเทียดMary อายุ 86(กลาง) กำลังอุ้มEllie-Jane พร้อมกับ Rita วัย62, Dawn วัย 43 และGemma วัย 21-ภาพจากเดลี่เมลล์

ทั้งนี้ ครอบครัว Bannocks ประกอบไปด้วย คุณเทียด Mary Pittman อายุ 86 ที่มีลูกสาวชื่อ Rita อายุ 62 ปี ซึ่ง Rita นั้นมีลูกชาย 1 คนและลูกสาว 2 คน โดย หนึ่งในลูกสาวของเธอที่มีชื่อว่า Dawn นั้นมีครอบครัวแล้ว

และเมื่อ Dawn วัย 43 ปี ที่มีศักดิ์เป็นหลานของ Mary มีลูกสาวชื่อ Gemma ลูกสาวของเธอจึงกลายเป็นหลานของ Rita และเป็นเหลนของ Mary แต่สมาชิกในบ้านยังไม่สิ้นสุดแค่เหลน เมื่อGemma วัย 21 ปี เพิ่งให้กำเนิดลูกสาววัย 6 เดือนชื่อ Ellie-Jane

อย่างไรก็ดี Dawn Bannocks คุณแม่ของ Gemma และเป็นคุณยายของ Ellie-Jane กล่าวว่า ในครั้งแรกค่อนข้างสับสนกับการลำดับคนในครอบครัว แต่คุณเทียด (Mary:86 ปี) และคุณทวด (Rita:62ปี) ไม่สับสนแม้แต่น้อย อีกทั้งยังจำชื่อลูกหลานได้แม่นยำอีกด้วย

ขณะที่ Gemma คุณแม่ยังสาวเผยว่า “รู้สึกดีที่มีทั้งคุณเทียด คุณทวดและคุณยาย พร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัว ซึ่งท่านทั้งสามเลี้ยงดู Ellie-Jane เสมือนเพชรเม็ดงามเลยทีเดียว”

เรียบเรียงจาก เดลี่เมลล์

"ปรับ 4 เติม 3" สูตรรับมือวิกฤติ! สร้างสุขให้ชีวิต

2009-05-10T09:59:00.000-07:00

       ถ้าถามคุณผู้อ่านว่ารู้จัก IQ EQ และ MQ กันหรือไม่? คงตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า รู้จัก แต่ถ้าถามว่ารู้จัก RQ กันหรือเปล่า? คงจะดูไม่คุ้นกันเลยใช่ไหมครับ เพราะไม่ค่อยมีใครพูดถึงกันมากนัก แต่รู้ไหมครับว่า คำๆ นี้มีความสำคัญมากต่อการเอาชนะปัญหา และอุปสรรคที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เพื่อให้รอดพ้นผ่านไปได้อย่างราบรื่น

       ซึ่งแน่นอนว่า ปัญหาบางเรื่องเป็นเรื่องใหญ่ หนักหนา สาหัส และไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดกับตัวเราเอง หรือญาติพี่น้องของเรา เช่น ตกงาน เป็นคดีความ หรือความขัดแข้งในครอบครัวรุนแรง เป็นต้น

       วันนี้ทีมงานจึงขอนำเรื่อง RQ หรือ Resilience Quotient ที่หมายถึง "พลังสุขภาพจิต" มาพูดให้ติดหู และติดปากกันสักหน่อย เพราะเป็นความสามารถทางอารมณ์ และจิตใจในการปรับตัว และฟิ้นตัวกลับสู่ภาวะปกติ ภายหลังจากที่พบกับเหตุการณ์วิกฤติ หรือสถานการณ์ที่ก่อให้เกิดความยากลำบากในชีวิต

       RQ หรือ พลังสุขภาพจิต เป็นความสามารถของคนที่มีอยู่แล้วในตัวเอง และนำมาใช้เมื่อต้องเอาชนะปัญหา อุปสรรค หรือความยากลำบากที่เกิดขึ้น ผู้ที่มีพลังสุขภาพจิตจำนวนมาก สามารถใช้วิกฤติเป็นโอกาส สามารถยกระดับความคิด จิตใจ และการดำเนินชีวิตไปในทางที่ดีขึ้นได้ หลังจากเหตุการณ์ที่ไม่ดีผ่านพ้นไป

       คำว่า RQ นั้นสร้างไม่ยากครับ ทางกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข (สธ.) จึงแนะแนวทางด้วยวิธีปรับ 4 เติม 3 สูตรสร้างพลังสุขภาพจิต รับมือวิกฤติ ไว้สำหรับทุกคน และทุกครอบครัว โดยมีหลักง่ายๆ ดังนี้ครับ

       "ปรับ 4" เริ่มจาก "ปรับอารมณ์"

       เมื่อเกิดปัญหา/อุปสรรคที่เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต คนเรามักจะตกใจ และมีความรู้สึกต่างๆ ที่รุนแรง จนควบคุมตัวเองไม่ได้ สิ่งแรกจึงต้องพยายามตั้งสติ อยู่ในที่เงียบๆ หรือหาคนปลอบใจ หลังจากนั้นหาทางออกในการระบายความกดดันอย่างเหมาะสม เช่น การออกกำลังกายเพื่อระบายความโกรธ หันเหความสนใจไปเรื่องอื่นเพื่อปรับอารมณ์ เมื่อใดที่รู้สึกท้อ ขอให้บอกกับตัวเองว่า เราต้องสู้ ยังมีคนที่ทุกข์กว่าเราตั้งเยอะ คิดถึงความสำเร็จของเรา และของครอบครัว หากอดทนต่อสู้กับปัญหา

       "ปรับความคิด"

       การที่จิตใจสงบลงทำให้คนเราคิดเรื่องที่เป็นเหตุเป็นผลได้มากขึ้น การปรับความคิดทำได้หลายวิธี เช่น เปรียบกับคนที่แย่กว่าเรา ลองมองส่วนดีที่เหลืออยู่ หรือมองว่าเป็นธรรมดา หรือมันก็สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกครอบครัว การปรับความคิดจะทำให้เรายอมรับว่ามีปัญหาใหญ่ที่เกิดขึ้น และมีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป เพราะการที่เรายอมรับความจริง ปัญหาทุกอย่างจะถูกแก้ไขอย่างตรงจุด

       "ปรับการกระทำ"

       เมื่ออารมณ์ ความคิดกลับมาเป็นปกติ และมีกำลังใจที่จะต่อสู้แล้ว ก็ต้องลงมือทำในสิ่งที่คิดไว้เพื่อแก้ปัญหา/อุปสรรค เช่น เปลี่ยนจากคนที่นอนกินเล่นอยู่กับบ้าน มามุ่งมั่นหางาน สร้างรายได้ให้กับครอบครัว หรือ เปลี่ยนจากคนที่เก็บปัญหา เป็นคนเปลี่ยนปัญหาให้เป็นโอกาส ด้วยการเจริญสติ และวางแผนชีวิตให้มีเส้นที่ชัดเจน ว่าวันนี้จะทำอะไร ได้อะไร และตอบกับตัวเองให้ได้ว่า แล้วทำไปทำไม เพื่อให้ชีวิตมีธง และดำเนินต่อไปข้างหน้าต่อไปได้

       "ปรับเป้าหมาย"

       ปัญหาที่หนักหนา อาจจะทำให้เราทำตามความต้องการไม่ได้ จำเป็นต้องยืดหยุ่น ปรับเป้าหมายให้เหมาะสมกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ เช่น อยากซื้อรถสัก 1 คัน แต่ตัวเองยังตกงาน หรือครอบครัวยังเป็นหนี้อยู่ จึงต้องออกหางานเพื่อทำงาน และหาเงินมาใช้หนี้ และจุนเจือครอบครัว ส่วนเป้าหมายเรื่องรถ คงต้องเลื่อนออกไปก่อน เป็นต้น ดังนั้นการจะตัดสินใจทำอะไรก็ควรไตร่ตรอง และถามตัวเองด้วยว่า การตัดสินใจนี้จะเกิดผลดี หรือผลเสียต่อตัวเอง และคนที่อยู่รอบข้างหรือไม่ อย่างไร?

       "เติม 3" เริ่มจาก "เติมศรัทธา"

       ความเชื่อ ความศรัทธา ทำให้คนเรามีจิตใจที่เข้มแข็ง และมีความหวัง เช่น เชื่อว่าชีวิตมีช่วงขึ้น และลง วันนี้มีปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นปัญหาการเงินในครอบครัว หรืออื่นๆ หากอดทน และพยายามแก้ไข วันข้างหน้าก็ต้องดีขึ้น เพราะเชื่อซะอย่าง ว่าเราต้องผ่านมันไปให้ได้ บางศาสนาเขาบอกให้มนุษย์คิดอยู่เสมอว่า "ความลำบาก" เป็นเครื่องทดสอบความเข้มแข็ง ฉะนั้นเราต้องยอมรับ และอยู่ต่อไปให้ได้ นอกจากนี้อาจใช้ความศรัทธาทางศาสนามาใช้ก็ได้ผลดี จะทำให้เราใจเย็น และมีสติขึ้น

       "เติมมิตร"

       การผูกมิตร หรือให้ความช่วยเหลือคนอื่นเท่าที่ทำได้ เป็นสิ่งสำคัญ เพราะเมื่อเราเผชิญกับปัญหาบางอย่างที่เกินจะรับมือได้ มิตรที่ดีจะช่วยให้คำปรึกษา หรือพึ่งพิง ซึ่งบางคนอาจจะคิดเกรงใจ ไม่อยากรบกวน และแก้ปัญหาอยู่คนเดียว แต่ถ้าเป็นเรื่องของความอยู่รอดก็จำเป็นที่จะต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ที่สำคัญ คนในครอบครัวถือเป็นมิตรที่ดี และเข้าใจเรามากที่สุด มีอะไรก็ขอให้คุยกันในครอบครัว

       "เติมใจกว้าง"

       เมื่อมีปัญหา คนเรามักใช้วิธีการแก้ไขปัญหาแบบเดิมๆ ซึ่งอาจจะไม่ใช่ทางออกที่เหมาะสม ลองศึกษาวิธีที่แตกต่างออกไป หรือเข้าใจความรู้สึก ความคิดของคนอื่นที่แตกต่างจากเรา อาจทำให้มองปัญหาได้รอบด้านขึ้น ได้ข้อมูลมากขึ้น มีจิตใจกว้างขึ้น และเห็นทางออกของปัญหาได้มากขึ้นตามไปด้วย

       เอาเป็นว่า ลองนำไปปรับใช้กันดูนะครับ ถ้าใครใช้แล้วได้ผลอย่างไร นำมาเขียนบอกให้อ่านกันบ้างนะครับ หรือถ้าใครมีวิธีอื่นที่ใช้แล้วได้ผลกับตัวเองจริงๆ สามารถนำมาแลกเปลี่ยนกันได้เช่นกัน เพื่อที่ว่าคนอ่านท่านอื่นจะได้นำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน และชีวิตครอบครัวกันได้บ้างครับ

       ถ้าใครในครอบครัว อยากเช็กพลังสุขภาพจิตของตัวเอง สามารถเข้าไปทำแบบประเมินออนไลน์ของกรมสุขภาพจิตได้ที่

       http://www.jvkk.go.th/jvkkfirst/test/RQ/mainRQ.htm" CLASS="innerlink" TARGET="_blank">แบบทดสอบเพื่อใช้วัดความสามารถทางอารมณ์ และจิตใจในการเผชิญปัญหาวิกฤติ เรียกว่า การประเมินอาร์คิว (RQ : Resilience Quotient)ซึ่งหากประเมินแล้วพบว่ามีองค์ประกอบในด้านใดต่ำกว่าเกณฑ์ สามารถพัฒนาตนในด้านนั้นๆ ให้มากขึ้นได้

"มหัศจรรย์นมแม่" ป้องกันไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ใหม่

2009-05-10T09:56:00.000-07:00

       ในช่วงที่การแพร่ระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009 กำลังเป็นที่วิตกกังวลของประชาคมโลก หลายคนอาจคิดไม่ถึงว่า สิ่งใกล้ตัวอย่างน้ำนมแม่นั้น สามารถป้องกันทารกน้อยๆ จากโรคระบาดนี้ได้ ล่าสุดทางสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินีได้ให้คำแนะนำกับบรรดาคุณแม่ที่ให้นมลูกว่า "ควรอย่างยิ่งที่จะให้นมลูกต่อ" เพื่อปกป้องลูกรักจากการติดไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009

       พญ.ศิราภรณ์ สวัสดิวร ผู้อำนวยการสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี และรองประธานศูนย์นมแม่แห่งประเทศไทย เปิดเผยข้อมูลที่น่าสนใจเกี่ยวกับน้ำนมแม่ว่า ปกติเด็กที่กินนมแม่ จะมีโอกาสเจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆน้อยกว่าเด็กที่กินนมผสม 2-10 เท่า เนื่องจากในน้ำนมแม่จะมีสารภูมิคุ้มกันหลากหลายชนิดที่จะช่วยปกป้องลูก ในกรณีไข้หวัดใหญ่จะเป็นสายพันธุ์ใหม่หรือสายพันธุ์เก่า เมื่อแม่มีการติดเชื้อ ในน้ำนมแม่ก็จะมีภูมิคุ้มกันต่อเชื้อนั้น สามารถส่งต่อให้กับทารกได้ในระหว่างการให้นม การยังคงให้นมแม่จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่แม่จะมอบความปลอดภัยให้กับลูกได้

       “ระบบภูมิคุ้มกันของทารกและเด็กเล็กโดยเฉพาะเด็กใน 2 ขวบปีแรก ยังพัฒนาได้ไม่เต็มที่ การได้รับน้ำนมแม่จึงเป็นการเสริมภูมิคุ้มกัน สารหลายตัวในนมแม่ช่วยพัฒนาความสามารถระบบภูมิคุ้มกันของลูกให้แข็งแรงขึ้น เพื่อพร้อมในการต่อสู้กับการติดเชื้อต่างๆ นับเป็นความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ ที่ส่งภูมิคุ้มกันผ่านนมแม่ช่วยดูแลทารกให้ปลอดภัย เราไม่สามารถเติมความมหัศจรรย์นี้ในนมผสมได้”

       สำหรับแม่ที่ป่วยด้วยโรคนี้ ถึงแม้ข้อมูลการติดต่อของโรคนี้ทางนมแม่ยังไม่ชัดเจน ศูนย์ควบคุมโรค ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้เผยแพร่ข้อมูลยืนยันว่า ในระยะระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ แม่ที่ให้นมลูกควรต้องให้นมแม่ต่อ พร้อมอ้างถึง กรณีระยะระบาดของไข้หวัดใหญ่ธรรมดาซึ่งมีเป็นระยะทุกปี พบน้อยมากที่ลูกจะติดโรคไข้หวัดใหญ่ผ่านน้ำนมแม่

       อย่างไรก็ดี ยังมีประเด็นสำคัญก็คือ ณ เวลาที่แม่มีอาการของไข้หวัดใหญ่ สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญคือ ต้องป้องกันการแพร่เชื้อทางการหายใจ การไอจามรดหน้าลูก แม่จึงควรใส่ผ้าปิดปาก หรือใช้หน้ากากอนามัย ระหว่างให้นมลูก หรือกรณีถ้าแม่ป่วยมาก ไอมาก กังวลใจมากว่าลูกจะติด ก็สามารถแยกอยู่กับลูก แต่ต้องบีบน้ำนมแม่ ออกบ่อยๆ เพื่อยังคงให้สร้างน้ำนมไว้และนำน้ำนมที่บีบไว้ป้อนให้ลูกโดยใส่แก้วหรือช้อนหรือขวดได้

       ศิริลักษณ์ ถาวรวัฒนะ หัวหน้าคลินิกนมแม่สถาบันสุขภาพเด็ก กล่าวเสริมว่า นมแม่ไม่ได้มีประโยชน์เฉพาะทารกครบกำหนด ในทารกคลอดก่อนกำหนด การให้ลูกกินนมแม่ก็จะช่วยปกป้องจากการติดเชื้อโรคอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดีเช่นกัน และยังทำให้ทารกมีโอกาสมีการพัฒนาทางสมองได้ดีกว่า

       “ในระหว่างที่โรคนี้มีการระบาด พ่อแม่ควรดูแลลูกอย่างใกล้ชิด และควรจะต้องดูแลสุขอนามัยมากเป็นพิเศษ ล้างมือฟอกสบู่บ่อยๆ ทั้งพ่อแม่และลูก ไม่เอามือสกปรกจับหน้า เข้าปาก ของเล่นหมั่นล้างทำความสะอาด รวมทั้งไม่ไอหรือจามใส่หน้ากัน หากพ่อแม่ หรือลูกป่วย ไอหรือจามบ่อยๆ ควรหาผ้าปิดปากมาใช้เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคด้วย” หัวหน้าคลินิกนมแม่สถาบันฯกล่าวในที่สุด

พาลูกเที่ยวเขาดิน

2009-05-09T11:05:00.000-07:00

ด้วยราคาบัตรผ่านประตูที่ไม่แพงนัก แลกกับการได้เดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจชมสิงสาราสัตว์นานาชนิดใจกลางกรุง ทั้งเก้ง กวาง ช้างตัวใหญ่ ไล่ไปจนถึงนกนานาพันธุ์ และสัตว์แปลก ๆ จากซีกโลกอื่น เช่น จิงโจ้ เพนกวิน ฯลฯ "สวนสัตว์เขาดิน" ในห้วงคำนึงของผู้ใหญ่หลายคนจึงเป็นสิ่งไม่น่าพลาดที่จะพาบุตรหลานมาสัมผัสบรรยากาศดังกล่าว

       ทุกวันนี้เขาดินก็ยังคงมีกลิ่นอายของเขาดินที่ยากจะเปลี่ยนแปลง กับสระน้ำขนาดใหญ่ใจกลาง พร้อมเรือถีบรูปเป็ด ซึ่งหากใครที่ชื่นชอบความเป็นเขาดินที่มีบรรยากาศสงบเงียบ ก็อาจเลือกมาเที่ยวชมได้ในวันธรรมดา แต่หากเลือกมาในช่วงเสาร์อาทิตย์ก็คงหนีไม่พ้นบรรยากาศครึกครื้น เต็มไปด้วยผู้คนและการแสดงต่าง ๆ

       แม้ขนาดของสวนสัตว์เขาดินจะไม่กว้างนัก สามารถเดินเล่นได้ครบรอบด้วยตัวเอง แต่ทางสวนสัตว์ก็จัดรถนำชมนำเที่ยวเอาไว้เช่นกัน บนรถจะมีวิดีโอบรรยายสถานที่แต่ละแห่งที่รถคันนี้ผ่าน และบอกเล่าจุดสำคัญ ๆ ของสวนสัตว์เอาไว้ด้วย ซึ่งข้อดีของการนั่งรถก็คือ สามารถขึ้นลงได้ไม่จำกัดใน 1 รอบการนำเที่ยวจากจุดพักรถ 4 แห่ง เราอาจจะขึ้นจากจุดที่ 1 นั่งดูไปเรื่อย ๆ ว่ามีสัตว์อะไรบ้างในเส้นทางที่ผ่านมา ถ้ามีสัตว์ที่เราสนใจก็ค่อยลงแล้วเดินย้อนมาดูในจุดที่หมายตาไว้ จากนั้น ค่อยกลับมารอขึ้นรถคันต่อไป เพื่อเดินทางไปยังจุดอื่น ๆ ของสวนสัตว์ต่อ สนนราคาค่าตั๋ว 20 บาท

       อย่างไรก็ดี สำหรับครอบครัวมาเที่ยวจนคุ้นเคยดีกับสวนสัตว์เขาดินแล้ว คงไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าได้พาบุตรหลานเที่ยวชมในกรงสัตว์ที่เด็ก ๆ ชื่นชอบ และถ้าจะให้ดียิ่งขึ้น ก็ควรมี "แผนที่" ที่มีข้อมูลละเอียดชัดเจนเพียงพอ เพราะในสวนสัตว์ หรือแม้กระทั่งสวนสนุกของประเทศอื่น ๆ การทำ "แผนที่" ให้น่าสนใจ และใส่รายละเอียดต่าง ๆ ที่ผู้บริโภคจำเป็นต้องทราบเอาไว้อย่างครบถ้วนเป็นสิ่งที่สำคัญและจำเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งข้อดีของการมีแผนที่นำทางที่ละเอียดชัดเจนก็คือ นักท่องเที่ยวสามารถศึกษาข้อมูลต่าง ๆ ที่เขาสนใจได้ด้วยตัวเอง และเดินทางไปเที่ยวชมสถานที่ต่าง ๆ ได้อย่างสะดวกสบาย โอกาสจะถามทาง กับเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ก็จะน้อยลง ช่วยประหยัดเวลาให้เจ้าหน้าที่ไปทำประโยชน์อื่น ๆ หรือไปทำงานของตัวเองให้ดีที่สุดได้ด้วย

       นอกจากนั้น ทีมงานเองก็เชื่อว่า การให้ข้อมูล "ที่ชัดเจนและดีที่สุด" เท่าที่จะสามารถจัดหาได้ ไปอยู่ในมือของนักท่องเที่ยวที่เข้าชมสวนสัตว์ได้นั้น หมายถึงการให้นักท่องเที่ยวได้มีโอกาสพก "ไกด์ส่วนตัว" ตามติดไปได้ทุกแห่งเลยทีเดียว แถมหากทำแผนที่ดี ๆ บางครอบครัวอาจเก็บเป็นของที่ระลึกกลับบ้านได้เช่นกัน

       วันที่ทีมงานมีโอกาสแวะเวียนไปเดินเขาดิน เราได้เห็นละมั่งพันธุ์ไทยที่เอกสารระบุเอาไว้ว่าเป็นละมั่งพันธุ์ไทยฝูงสุดท้ายที่เหลืออยู่ จากเดิมที่เคยมีอยู่ทั่วไปในภาคอีสาน และภาคตะวันออก รวมถึง "หลุมหลบภัย" ที่ในอดีตเคยเป็นหลุมหลบภัยสาธารณะในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งในเอกสารแจกระบุเอาไว้ว่าเป็นถึง "Unseen Thailand" เลยทีเดียว

       ส่วนจุดสนใจใหญ่ ๆ ในสวนสัตว์หนีไม่พ้น สัตว์ขนาดใหญ่ เช่น ช้าง ฮิปโป กวาง เก้ง สมเสร็จ ตลอดจนหมีชนิดต่าง ๆ แต่ในวันอากาศร้อน ๆ ก็อาจได้เห็นสัตว์ค่อนข้างหงอย บ้างก็นอนเฉย ๆ ในกรง ไม่ทำกิจกรรมต่าง ๆ มากนัก กับภาพที่เห็นเหล่านี้ อาจทำให้รู้สึกสงสารสัตว์เหล่านั้นมากขึ้นไปด้วย

       สำหรับคุณพ่อคุณแม่ท่านใดสนใจจะกลับไปย้อนรำลึกความหลังครั้งยังเป็นเด็กที่เขาดิน ตลอดจนให้ลูก ๆ ได้สัมผัสถึงบรรยากาศดังกล่าว เราเชื่อว่า ณ สวนสัตว์แห่งนี้ยังมีอดีตที่น่าจดจำอยู่เต็มไปหมด เด็ก ๆ จะได้สัมผัสบรรยากาศเช่นเดียวกับที่คุณพ่อคุณแม่เคยได้สัมผัสแน่นอน อย่างไรก็ดี ถ้าหากมองต่อไปถึงอนาคตแล้ว ทีมงานเองยังหวังว่า จะมีสิ่งที่เรียกว่า "การพัฒนาในเชิงสร้างสรรค์" เตรียมไว้รองรับสวนสัตว์แห่งนี้ด้วยเช่นกัน

       ตารางการแสดง
       จันทร์ - ศุกร์ 11.15 น. / 13.30 น. / 14.30 น.
       เสาร์ - อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ 11.15 น. / 13.15 น. / 14.15 น. / 15.15 น. และ 16.15 น.

       เวลาในการเปิด-ปิด
       ช่วงเวลาปกติ 8.00 - 18.00 น. (เปิดบริการทุกวัน)
       ช่วงเวลาพิเศษ 18.00 - 21.00 น. (เฉพาะศุกร์ เสาร์ อาทิตย์)

เด็ก-เซ็กซ์-ทีวี” เรื่องเดิมๆที่รุนแรงกว่าเดิม

2009-05-09T11:00:00.000-07:00

ภาพจากอินเทอร์เน็ท

       นักวิจัยเผย ภาพวาบหวิว ฉากเลิฟซีน บทชิงรักหักสวาทและสิ่งยั่วยุเรื่องเพศต่างๆ จากรายการโทรทัศน์ได้กลายเป็นตัวกระตุ้นให้เด็กๆมีเพศสัมพันธ์เร็วขึ้นกว่าเดิม

       นักวิจัยจากโรงพยาบาลเด็กในบอสตันเผยว่า จากการศึกษาเรื่องพฤติกรรมของเด็กกับการดูรายการโทรทัศน์ที่ไม่เหมาะสมกับวัย พบว่าทั้งภาพยนตร์และละครที่มีฉากวาบหวิว รวมไปถึงรายการที่นำเสนอในเรื่องเพศ เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เด็กมีเพศสัมพันธ์เร็วขึ้นเมื่อเทียบกับเพื่อนวัยเดียวกัน ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากพฤติกรรมเลียนแบบจากสิ่งที่พวกเขาได้ดูทางโทรทัศน์โดยปราศจากผู้ปกครองที่ควรให้คำแนะนำและเอาใจใส่

       ทั้งนี้ จากการศึกษาเด็กๆ 754 ราย ที่ทีมงานเฝ้าสังเกตพฤติกรรมการดูรายการโทรทัศน์ต่างๆ ตั้งแต่พวกเขายังเด็กจนกระทั่งถึง 5 ปีที่แล้ว ที่เด็กๆกลุ่มนี้มีอายุระหว่าง 12-18 ปี พวกเขาได้เผยว่า เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น เด็กกลุ่มนี้ยอมรับว่าเขามีเพศสัมพันธ์เร็วกว่าเพื่อนคนอื่น โดยส่วนหนึ่งมาจากการที่เห็นตัวอย่างต่างๆในสื่อโทรทัศน์ โดยเฉพาะฉากเลิฟซีนที่ไม่มีการเซ็นเซอร์

       อย่างไรก็ดี แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะทราบดีว่า ฉากเลิฟซีน หรือบทชิงรักหักสวาทในจอตู้นั้นมีส่วนทำให้เด็กๆที่ไม่สามารถแยกแยะได้ นำไปปฏิบัติจนกลายเป็นพฤติกรรมเลียนแบบ แต่จากการศึกษาอย่างละเอียดในครั้งนี้ได้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ในทุกๆชั่วโมงนั้น จะมีเด็กๆที่มีอายุ 6-8 ปีนั่งดูละคร ภาพยนตร์และรายการต่างๆที่เป็นรายการเฉพาะกลุ่ม หรือ เรท "ฉ" วันละ 2 เรื่องโดยประมาณ และคิดเป็นร้อยละ 33 ของเด็กวัยเดียวกัน ซึ่งหมายความว่าเด็กเหล่านี้อาจตกเป็นเหยื่อของสื่อติดลบ และตัดสินใจมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร

ภาพจากอินเทอร์เน็ท

       ดร. Hernan Delgado หนึ่งในทีมงานของ the Division of Adolescent/Young Adult Medicine เผยว่า รายการโทรทัศน์และละครต่างๆที่มุ่งเสนอในเรื่องของเพศสัมพันธ์ได้กลายเป็นสาเหตุยั่วยุทางเพศที่กระตุ้นให้เด็กๆที่ได้ดูรายการเหล่านี้เกิดความอยากลองด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ

       และจากการสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการดูโทรทัศน์โดยปราศจากผู้ใหญ่คอยแนะนำนั่นเอง เด็กๆที่เคยดูรายการประเภท “ฉ” หรือดูฉากเลิฟซีนรวมไปถึงฉากชิงรักหักสวาทจนเป็นความคุ้นชินนั้น เด็กผู้ชายส่วนใหญ่มักอยากเป็นพระเอกเพียงเพราะอยากได้ข่มขืนนางเอก ในขณะที่เด็กผู้หญิงเองก็อยากเล่นบทนางร้ายมากกว่าบทนางเอกด้วยเหตุผลที่ว่า นางร้ายหรือตัวอิจฉามักจะได้หลับนอนกับพระเอกก่อนนางเอก

       อย่างไรก็ตาม การศึกษาพฤติกรรมของเด็กที่ได้รับอิทธิพลจากโทรทัศน์ในครั้งนี้ นับว่าเป็นสัญญาณเตือนผู้จัดละครและรายการต่างๆมากขึ้น ในเรื่องที่นอกจากตัวเลขผลกำไรแล้ว ระดับของจริยธรรมและจรรยาบรรณนั้นยังหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่ ความบันเทิงที่มุ่งสร้างความนิยมของคนดูนั้นมันคุ้มกับจิตสำนึกของเยาวชนที่อ่อนแอมากน้อยแค่ไหน!!

       เรียบเรียงข้อมูลบางส่วนจาก เฮลท์ นิวส์

พาลูกเข้าวัด

2009-05-09T10:52:00.000-07:00

“วันวิสาขบูชา”วันนี้หลายครอบครัวอาจมีโปรแกรมพาลูกเข้าวัดทำบุญตั้งแต่เช้าตรู่ ในขณะที่บางครอบครัวอาจติดภารกิจบางอย่างจนพลาดโอกาสตักบาตรในช่วงเช้า อย่างไรก็ดียังมีกิจกรรมดีๆอีกหนึ่งกิจกรรมในช่วงค่ำคืนที่พ่อแม่ไม่ควรพลาดนั่นคือ การพาลูกไปเวียนเทียน ตามแบบพุทธศาสนิกชน

       นับตั้งแต่ช่วงเช้ารับอรุณ หลายคนตั้งใจนุ่งขาวห่มขาว และพาลูกตักบาตรเพื่อให้เขาเรียนรู้แบบแผนปฏิบัติของศาสนาพุทธโดยที่มีพ่อแม่คอยช่วยเหลือและสร้างบุญไปพร้อมกัน

       “คุณแม่พิสมัย สมปราชญ์” ที่ควงคู่มาตักบาตรกับ “น้องเจ้าสัว-กษิดิษฎ์” วัย5ขวบ กล่าวว่า ครอบครัวของเราทำบุญกันเป็นประจำอยู่แล้ว ซึ่งเราจะสอนให้ลูกหยอดกระปุกออมสินเพื่อให้เขานำเงินตรงนั้นมาทำบุญ

       “ครอบครัวส่วนใหญ่มักใช้เวลาไปกับการทำงาน จนพ่อแม่หลายคนอาจหลงลืมดูแลใจของลูก ดังนั้นวันสำคัญทางศาสนาก็อาจเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้สอนลูกผ่านงานบุญ ซึ่งสิ่งเหล่านี้พ่อแม่ทุกคนมั่นใจได้เลยว่า สิ่งเหล่านี้จะซึมซับเขาไปในหัวใจของลูก เขาจะนิ่ง ไม่ใจร้อน เพราะธรรมที่พ่อแม่เป็นผู้หยิบยื่น” คุณแม่พิสมัยกล่าว

       ในขณะที่ “ลดาวัลย์ กัจฉมาภรณ์” คุณแม่ของ“น้องแอล-ณัฎฐธิดาและน้องเอส-ณัฐรัตน์” ที่ตั้งใจพาลูกมาสร้างบุญตั้งแต่เช้าไม่แพ้ครอบครัวอื่นกล่าวว่า พวกเราจะทำบุญกันบ่อยมาก โดยเฉพาะทุกวันอาทิตย์ของต้นเดือน ลูกก็ไก้เรียนรู้จากสิ่งที่เราทำ

       “สังคมตอนนี้วุ่นวายมาก ถ้าเราไม่ปลูกฝังลูกตั้งแต่เขายังเล็ก โตขึ้นก็คงสอนยาก ลำบากในการปรับปรุง”

       ทั้งนี้ เมื่อวันสำคัญทางศาสนามาถึง การที่ครอบครัวชาวพุทธได้ตื่นตัวและปฏิบัติตนตามแบบอย่างของพุทธศาสนิกชนแล้ว อานิสงส์ที่ได้จากการสร้างบุญไม่ว่าจะเป็นสร้างวัก ถวายสังฆทาน ตักบาตร สวดมนต์ เวียนเทียน ฯลฯแล้ว บุญมหาศาลที่พ่อแม่จะได้รับนั่นคือ ลูกที่รู้จักผิดชอบชั่วดี รู้จักศีลธรรม และสำนึกในพระคุณของพระพุทธเจ้านั่นเอง

ค่าอุปการะเลี้ยงดู กับ ค่าเลี้ยงชีพ” เมื่อหย่าใครจะเรียกร้องจากใครได้บ้าง

2009-05-08T02:21:00.000-07:00

ภาพจากอินเทอร์เน็ท

       ค่าอุปการะเลี้ยงดู หรือมักจะเรียกกันอย่างสั้นๆว่า “ค่าเลี้ยงดู” ตามกฎหมายแล้วค่าอุปการะเลี้ยงดูมีอยู่สองประเภท คือ ค่าอุปการะเลี้ยงดูระหว่างสามีภริยา กับ ค่าอุปการะเลี้ยงดูระหว่างบิดามารดากับบุตร ในที่นี่ที่จะพูดถึงก็คือค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรซึ่งมีข้อน่าสงสัยว่าจะเรียกร้องกันได้แค่ไหนเพียงไรนั้น มีตัวอย่างของปัญหาที่น่าสนใจมาให้พิจารณากัน

       นางสวยและนายแสนจดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมายอยู่กินกันจนมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือเด็กชายฟลุ๊ค นางสวยและนายแสนประกอบอาชีพขายเครื่องเสียง วิทยุ โทรทัศน์ รวมถึงรับซ่อมวิทยุ โทรทัศน์ในบ้านที่อยู่ร่วมกัน ในร้านมีสินค้าและมีเงินหมุนเวียนในปการประกอบธุรกิจประมาณ ห้าแสนบาท ต่อมานายแสนกับนางสวยเกิดทะเลาะวิวาทมีปากเสียงกันอย่างแรง นายแสนจึออกจากบ้านไปแล้วไม่กลับมาเป็นเวลากว่าปีเศษโดยออกไปทำอาชีพรับซ่อมวิทยุ โทรทัศน์เองตามลำพัง ส่วนนางสวยก็ขายเครื่องเสียง วิทยุ โทรทัศน์ต่อไปรวมทั้งเนผู้ดูแล เด็กชายฟลุ๊ค เพียงคนเดียวมาโดยตลอด

       อยู่มาวันหนึ่งนายแสนต้องการเป็นอิสระจากนางสวยจึงมาฟ้องหย่าจากนางสวยโดยอ้างเหตุหย่าว่า นางสวยไม่ช่วยทำมาหากินและจงใจทิ้งร้างตนเป็นระยะเวลาเกินกว่าหนึ่งปีขอให้ศาลพิพากษาให้หย่าขาดจากนางสวย นางสวยให้การและฟ้องแย้งว่าตนไม่ได้เป็นฝ่ายทิ้งร้างนายแสน นายแสนต่างหากที่เป็นฝ่ายทิ้งร้างเธอ ไม่ดูแลเลิ้งดูเธอและลูกเลยและขอให้นายแสนจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร ทั้งยังขอให้นายแสนจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้แก่ตนเป็นรายเดือนด้วยหากศาลพิพากษาให้หย่ากันเพราะการหย่ากันนั้นทำให้เธอยากจนลงด้วย

ภาพจากอินเทอร์เน็ท

       กรณีเช่นนี้ศาลจะบังคับให้เป็นไปตามข้อเรียกร้องของนายแสนและนางสวยได้หรือไม่?
       กรณีที่นายแสนอ้างเหตุหย่าว่านางสวยทิ้งร้างตนไปนั้นจะเห็นได้อย่างชัดเจนจากข้อเท็จจริงว่านางสวยไม่ได้ทิ้งร้างนายแสนไปไหนเลย นายแสนนั่นแหละเป็นฝ่ายที่ออกจากบ้านที่อยู่ร่วมกันนั้นไปเองและไม่ยอมกลับมาเป็นเวลาเกินกว่าหนึ่งปี เหตุที่นายแสนฟ้องหย่านางสวยจึงฟังไม่ขึ้นจะอ้างว่านางสวยทิ้งร้างนายแสนไปไม่ได้ ส่วนเรื่องค่าเลี้ยงดูที่นางสวยเรียกร้องเอาจากนายแสนนั้นตามหลักกฎหมายเรื่องค่าเลี้ยงดูนี้ บิดามารดาต้องอุปการะเลี้ยงดู ให้การศึกษาตามสมควรแก่บุตร ในระหว่างที่บุตรยังเป็นผู้เยาว์อยู่ (ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1564) ดังที่เห็นได้จากกฎหมายซึ่งได้กำหนดให้เป็นหน้าที่ของทั้งบิดา และมารดาทั้งสองที่จะต้องให้การอุปการะเลี้ยงดูบุตร ไม่ว่าตัวบิดามารดานั้นจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ หรือได้หย่าขาดจากกันหรือไม่ ดังนั้นจากการที่นางสวยจะต้องเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูเด็กชายฟลุ๊คเพียงลำพังโดยที่นายแสนไม่ได้มาให้การอุปการะเลี้ยงดูด้วยเลยตั้งแต่ที่ได้ออกจากบ้านไป เมื่อนางสวยยังคงเป็นผู้ปกครองดูแลบุตรอยู่ตราบใดก็ย่อมมีสิทธิที่จะเรียกให้นายแสนจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชายฟลุ๊คในส่วนที่นายแสนต้องรับผิดชอบได้ โดยไม่ต้องคำนึงว่า นางสวยกับนายแสนจะได้มีการหย่าขาดจากกันแล้วหรือไม่ เพราะในกรณีเช่นนี้กฎหมายให้การคุ้มครองแก่บุตรผู้เยาว์เป็นหลัก

       อีกประเด็นที่น่าสนใจตมข้อเรียกร้องของนางสวยก็คือ “ค่าเลี้ยงชีพ” ในประเด็นเรื่องนี้กฎหมายวางหลักไว้ว่า ในคดีหย่าที่หตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่ฝ่ายเดียวและการหย่านั้นจะทำให้อีกฝ่ายต้องยากจนลงเพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานที่เคยได้ทำอยู่ระว่างการสมรส ฝ่ายที่ต้องจนลงมีสิทธิเรียกค่าเลี้ยงชีพได้ (ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1526) ฉะนั้นถ้าศาลพิพากษาให้หย่ากันแล้ว ไม่ว่าฝ่ายใดก็ตาม ไม่ว่าหญิงหรือชายหากต้องยากจนลงเพราะการหย่าก็มีสิทธิเรียกร้องเอาค่าเลี้ยงชีพได้ แต่ในกรณีนี้จะเห็นได้ว่าต่างฝ่ายก็ต่างไปมีอาชีพของตัวเอง นางสวยก็ยังคงขายเครื่องเสียง วิทยุ โทรทัศน์ต่อไป ส่วนนายแสนก็ไปเป็นช่างซ่อม นางสวยก็ไม่ได้ยากจนลงไปแต่ประการใดจากการที่นางแสนไป ทั้งในกรณีนี้ศาลพิจารณาแล้วเห็นว่านายแสนอ้างเอาเหตุทิ้งร้างมาเหตุหย่ากับนางสวยไม่ได้ จึงไม่มีการหย่าขาดจากการตามกฎหมายของนางสวยและนายแสน นางสวยจึงไม่อาจเรียกร้องเอาค่าเลี้ยงชีพจากนายแสนได้เช่นกัน (เทียบเคีนงคำพิพากษาฎีกาที่ 1106/2550) จะเห็นได้ว่ากรณีแตกต่างจากไปค่าอุปการะเลี้ยงดูที่เป็นหน้าที่ของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง หากอีกฝ่ายไม่ทำหน้าที่อีกฝ่ายก็เรียกร้องเอาได้โดยไม่จำต้องฟ้องหย่า ดังนั้นแม้กรณีนี้ศาลจะไม่ได้ให้ทั้งคู่หย่ากัน

โชว์หุ่นยนต์"คอสโม"ช่วยบำบัดอาการเด็กพิเศษ

2009-05-08T01:39:00.000-07:00

       ทีมวิจัยจากรัฐแมรี่แลนด์ สหรัฐอเมริกาพบความสำเร็จครั้งใหม่ในการนำหุ่นยนต์ "คอสโม (Cosmo)" เข้ามาช่วยเสริมสร้างพัฒนาการของเด็กที่มีความผิดปกติทางการสื่อสารและอารมณ์ โดยพบว่าในช่วงเวลา 1 ปีที่ใช้หุ่นยนต์มาช่วย ทำให้เด็กเรียนรู้อย่างมีความสุขมากขึ้น และมีพัฒนาการที่ดีขึ้นมาก

       ทุกวันนี้ ที่ศูนย์การแพทย์ Mayo ในย่านชานเมืองของรัฐแมรี่แลนด์ ด.ช. Kevin Fitzgerald วัย 6 ปีกับหุ่นยนต์คอสโมคู่ใจต่างกำลังเรียนรู้และพัฒนาไปพร้อม ๆ กัน โดยอาการของเควินที่เป็นอยู่นั้นเริ่มปรากฏเมื่อเขามีอายุประมาณ 18 เดือน และได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น developmental dyspraxia ส่งผลให้เขามีพัฒนาการที่ล่าช้ากว่าเด็กในวัยเดียวกัน ทักษะบางประการเช่น การออกเสียงพยัญชนะ จึงกลายเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเด็กอย่างเควิน

       Patty Fitzgerald มารดาของเควินกล่าวว่า "แพทย์ระบุว่าสมองของเขายังสมบูรณ์ดี ไม่มีปัญหา แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามที่สมองสั่ง"

       หลังจากที่เข้ารับการบำบัดที่ศูนย์การแพทย์ในย่านชานเมืองแห่งนี้มาเป็นเวลานาน จนในปีที่ผ่านมา เควินก็ได้หุ่นยนต์คอสโมตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กที่มาพร้อมปุ่มคำสั่งสีสด เข้ามาเป็นเพื่อน และทำหน้าที่ช่วยฝึกสอนไปในตัว

       ความหวังที่เลือนรางของครอบครัว Fitzgerald เริ่มกลับมาฉายแสงอีกครั้ง เมื่อเควินได้มีเพื่อนใหม่ตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กที่มาพร้อมปุ่มคำสั่งสีสด และโปรแกรมในการขยับร่างกาย ออกเสียง เคลื่อนไหวไปรอบ ๆ โต๊ะ ฯลฯ คอสโมได้ช่วยทำให้เควินมีพัฒนาการด้านร่างกายเพิ่มขึ้นตามลำดับ ซึ่งในทางการแพทย์แล้ว พวกเขาได้แนวทางในการช่วยเด็กที่มีปัญหาด้านพัฒนาการจากคอสโมกันมากมาย

โครินนา ลาธาน หัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาของ AnthroTronix บริษัทผู้ผลิตหุ่นยนต์

       สำหรับหุ่นยนต์คอสโม หากพิจารณาในเชิงของวิศวกรรมศาสตร์ หลายคนคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้ "ธรรมดา" มาก ๆ มีแค่ข้อต่อสำหรับควบคุมการเคลื่อนไหว 9 ชิ้นประกอบกันเท่านั้น แต่คอสโมก็สามารถช่วยให้เด็กอย่างเควินสนใจ และหันมาเรียนรู้ได้

       คริสตา โคลแมน-วูด นักกายภาพบำบัดจาก Mayo Clinic เปิดเผยว่า การทดลองใช้หุ่นยนต์กับเด็กออทิสติกเป็นไปด้วยดี โดยทางทีมนักวิจัยได้ให้เด็กสวมถุงมือที่มีเซนเซอร์ และให้เด็กลองเคลื่อนไหวไปมา จากนั้นหุ่นยนต์จะเลียนแบบท่าทางดังกล่าวบ้าง สิ่งที่เห็นได้เด่นชัดในห้องบำบัดก็คือ หุ่นยนต์ตัวนี้ได้ช่วยทำให้เด็ก ๆ สนุกกับการเรียนรู้มากขึ้น

       "ลองนึกภาพการให้เด็กฝึกขยับตัวซ้ำ ๆ ยกแขนซ้ำ ๆ ฝึกแบบนี้อยู่คนเดียว คิดว่ามันจะน่าเบื่อสำหรับเด็กมากขนาดไหน แต่เมื่อมีหุ่นยนต์คอสโม ก็เหมือนกับพวกเขาได้ฝึกร่วมกัน เด็กรู้สึกมีส่วนร่วมไปกับหุ่นยนต์ กิจกรรมจึงไม่เหงาหรือน่าเบื่อเท่าเมื่อก่อน"

       อย่างไรก็ดี นักวิจัยโคลแมน-วูดกล่าวว่า หากจะสรุปว่า การใช้หุ่นยนต์ช่วยเสริมสร้างพัฒนาการให้กับเด็กออทิสติกสามารถทำให้เด็กออทิสติกมีพัฒนาการก้าวหน้ามากกว่าวิธีการในรูปแบบเดิมคงยังเป็นเรื่องที่เร็วไป

       สำหรับหนูน้อยเควินคนนี้ เริ่มเข้ารับการบำบัดอาการออทิสติกตั้งแต่เมื่อ 5 ปีที่ผ่านมา แต่มารดาของเควินบอกว่า ช่วง 1 ปีล่าสุดที่มีหุ่นยนต์คอสโมเข้ามาเสริมทัพนั้น พัฒนาการของเควินก้าวไปอย่างรวดเร็วมาก

       "ในช่วงแรกของการบำบัด เควินจะไม่ปฏิบัติตามคำสั่งต่าง ๆ ของผู้ดูแลเท่าใดนัก เช่น ไม่ยอมลงจากรถ ฯลฯ แต่ตอนนี้ พอเขารู้จักคอสโม แค่เราบอกเขาว่า คอสโมกำลังจะมานะ เขาจะมีความกระตือรือร้นขึ้นมาในทันที ความเปลี่ยนแปลงของเควินในครั้งนี้ จึงทำให้โอกาสที่เขาจะได้รับอนุญาตเข้าเรียนในชั้นเรียนปกติได้มีมากขึ้น"

ขอบคุณภาพประกอบจากเอเอฟพี

       "อย่างไรก็ดี เรายังต้องปรับปรุงพัฒนาการพื้นฐานของเขาอีกหลายด้าน เช่น การปฏิบัติตามกฎ การแบ่งปันสิ่งของกับเพื่อน ๆ แต่เควินเองก็มีทักษะด้านการอ่าน การนับเลข และการเขียนเข้ามาชดเชย ตอนนี้เขาสามารถเขียนชื่อตัวเองได้แล้วด้วย พัฒนาการของเขาที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้ครอบครัวสามารถพาเขาไปทานอาหารนอกบ้านได้โดยไม่ต้องกังวลว่าเขาจะโยนจานชามของร้านลงมาให้แตก หรือใช้มือรับประทานอาหารแทนการใช้ช้อนส้อม"

       ด้านผู้ออกแบบเจ้าหุ่นยนต์คอสโมตัวนี้อย่าง โครินนา ลาธาน (Corinna Lathan)หวังว่า ความสำเร็จในครั้งนี้จะถือเป็นอีกก้าวที่ยิ่งใหญ่ที่จะนำไปสู่การพัฒนาหุ่นยนต์เพื่อการบำบัดอาการเจ็บป่วยของมนุษย์ในขั้นต่อไป เพราะนอกจากจะเป็นความก้าวหน้าในการพัฒนาส่วนของ computer-based learning ให้กับหุ่นยนต์แล้ว ยังสามารถพัฒนาหุ่นยนต์ให้เป็นเพื่อน เป็นครูผู้สอน นอกเหนือจากเป็นของเล่นเหมือนเช่นในอดีตด้วย


       เรียบเรียงจากเอเอฟพีนิวส์

       ************
       Dyspraxia คือระบบประสาทควบคุมการเคลื่อนไหวทำงานไม่ดีพอ (Minimal Brain Damage and Clumsy Child Syndrome) ผู้ที่มีอาการ Dyrpraxia จะมีปัญหาเรื่องของการแต่งตัว เช่น การใส่กระดุม การผูกเชือกรองเท้า การหยิบของชิ้นเล็ก ๆ มีปัญหาเรื่องทิศทาง การขี่จักรยาน เล่นฟุตบอล การจับดินสอ การต่อจิ๊กซอว์ หรือการแบ่งกลุ่มสิ่งของ หรืออาจจะมีปัญหาเรื่องการพูดและภาษาด้วย ดังนั้น ผู้ที่เป็น Dyrpraxia จะต้องใช้ความพยายามมากกว่าคนปกติหลายเท่าตัวนัก (ในการทำเรื่องเดียวกัน) และต้องได้การรักษาและฝึกฝนจากแพทย์และพยาบาลเฉพาะทาง

       ค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่
       Dyspraxia.org.nz
       Dyspraxiafoundation.org.uk

ข้อคิดก่อนซื้อโทรศัพท์มือถือให้ลูก

2009-05-08T01:34:00.000-07:00

       เดี๋ยวนี้เดินไปทางไหน ก็มักพบว่า เด็กตัวเล็ก ๆ ใส่ชุดนักเรียนคอซอง กระโปรงบานขาสั้น มีโทรศัพท์มือถือใช้คุยกันอยู่ทั่วไป แถมบางคนยังใช้เครื่องที่มีฟังก์ชันมากมายก่ายกอง ทั้งถ่ายรูปได้ โหลดเพลง โหลดเกม ฯลฯ เหนือกว่าโทรศัพท์มือถือของผู้ใหญ่กันเสียอีกด้วย

       จะโทษผู้ให้บริการโทรคมนาคม หรือบริษัทผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือว่ามุกแป้ก ไม่ทราบจะขยายฐานลูกค้าอย่างไรให้กำไรมากกว่านี้ จนต้องลงมาคว้ากลุ่มลูกค้าวัยฟันแท้พึ่งขึ้นครบก็อาจไม่ใช่สาเหตุเสียทีเดียว เพราะจากการสำรวจของ iGR ในปี 2007 พบว่า ผู้ปกครองที่ตอบแบบสอบถามประมาณ 75 เปอร์เซ็นต์รู้สึกไม่ปลอดภัยในการใช้ชีวิต จนต้องหาเครื่องมือที่ช่วยให้สามารถติดต่อสื่อสารกับบุตรหลานได้ตลอดเวลามาเป็นอุปกรณ์เสริม ส้มพันธุ์ฟันน้ำนมเลยหล่นใส่บริษัทผู้ให้บริการหลาย ๆ ค่ายกันโครมใหญ่

       แต่ก่อนที่จะเปิดทางให้ลูกได้มีอุปกรณ์สื่อสารประจำตัวโก้เก๋ ยังมีสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับเจ้าอุปกรณ์ไร้สายตัวนี้ที่พ่อแม่ควรมีส่วนรับทราบ และทำความเข้าใจกับลูก ๆ ก่อนอนุญาตให้เขาได้ใช้

       ข้อมูลจาก Disney Mobile ผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือสำหรับเด็กเปิดเผยว่า ลูกค้าของบริษัทที่มีอายุระหว่าง 5 - 9 ปีมีการใช้งานเครือข่ายในช่วงปิดเทอมสูงถึงวันละ 4 ชั่วโมง และจะลดน้อยลงเหลือวันละ 1 ชั่วโมง เมื่อพวกเขาเปิดเทอมแล้ว

       แต่ใครที่คิดว่าพวกเด็ก ๆ จะใช้โทรศัพท์ไปกับการเมาท์แตกกับเพื่อน ๆ เพียงอย่างเดียว ขอบอกว่าคิดผิด เพราะเด็กเจเนอเรชั่นนี้ คุ้นเคยกับการทำงานแบบมัลติฟังก์ชันมากกว่าคนรุ่นผู้ใหญ่หลาย ๆ คน (โดยเฉพาะผู้ใหญ่บางคนซื้อไอโฟนมาเพียงเพราะว่ามันชื่อไอโฟน) แต่กับเด็ก ๆ เขาสามารถทำได้ตั้งแต่ส่งแมสเซจ โหลดเพลง โหลดเกมมาเล่น ถ่ายภาพ ถ่ายวิดีโอ อัปโหลดภาพขึ้นบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ฟังเพลง หรือแม้กระทั่งเล่นอินเทอร์เน็ตผ่านโทรศัพท์มือถือ

       ด้วยความคุ้นเคยกับเทคโนโลยีที่มากกว่าผู้ใหญ่ในปัจจุบัน จึงทำให้มีครอบครัวบางครอบครัวในประเทศออสเตรเลียต้องตกใจกับใบแจ้งหนี้จากบริษัทผู้ให้บริการโทรคมนาคม เมื่อพบว่า การใช้โทรศัพท์มือถือของลูก ๆ นั้น ทำให้ครอบครัวต้องสูญเงินไปถึง 3,000 - 4,000 เหรียญในเดือนเดียว จากการดาวน์โหลด "พรีเมียมคอนเทนต์" ทั้งหลาย

       แม้ว่าครอบครัวบางแห่งจะสอนลูก ๆ มาดี หรือมีลูกฉลาดพอที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้บิลค่าโทรศัพท์พุ่งกระฉูดขนาดนั้น แต่ก็ยังมีความจำเป็นที่พ่อแม่จะต้องปรับบทบาทตัวเอง โดยหันมาพูดคุยกับลูกเรื่องขอบเขตการใช้งาน โดยอาจเริ่มจากการตัดสินใจเลือกโปรโมชันด้วยกัน และผู้ปกครองเป็นผู้จ่ายค่าใช้จ่ายให้ลูก กรณีที่อยู่ในขอบเขต แต่เมื่อใดที่ใช้จ่ายเกินเป้า ลูกก็ต้องเป็นคนจ่ายในส่วนที่เกินนั้นเอง

       โทรไม่ขับ แค่เด็กรับก็อันตราย

       ในประเด็นของการรับสายขณะขับรถ จากการสำรวจของบริษัท ฟอร์ด มอเตอร์ ในปี 2005 พบว่า เริ่มมีพฤติกรรมดังกล่าวปรากฎให้เห็นในหมู่เด็กวัยรุ่น และพบว่า เด็กวัยรุ่นที่โทรศัพท์ขณะขับรถจะมีความระแวดระวังต่อสิ่งแวดล้อมรอบตัวน้อยลงถึง 50 เปอร์เซ็นต์ ทำให้โอกาสที่จะขับออกนอกเส้นทาง หรือประสบอุบัติเหตุมีเพิ่มขึ้นประมาณ 4 เท่าเมื่อเทียบกับกลุ่มที่ไม่รับโทรศัพท์ด้วย

เมื่อลูกติดแชต

2009-05-08T01:12:00.000-07:00

เมื่อโปรแกรมที่รองรับการส่งข้อความด่วนทันใจ หรือ "Instant Messaging" ได้รับความนิยมมากขึ้น ก็อาจเป็นอีกหนึ่งความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ผู้ปกครองต้องเข้ามาใส่ใจกับการใช้งานของบุตรหลาน

       ในยุคหนึ่ง การใช้โปรแกรม IM อาจทำให้ผู้ใหญ่หลายคนรู้สึกทึ่งกับความสามารถของโปรแกรมในการย่นระยะทางให้คนที่อยู่ไกลกันมาคุยกันได้ แถมยังช่วยประหยัดเงินได้มากมาย แต่การติดตั้ง การใช้งานอาจยังเป็นเรื่องยากสำหรับผู้ใหญ่ในยุคนั้น ที่ต้องดำเนินการสมัครใช้งาน ป้อนข้อมูล ติดต่อต่าง ๆ แต่ในเด็กยุคนี้ การใช้งานโปรแกรม IM ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก จึงไม่แปลกที่จะเห็นหน้าจอการทำงานของเด็ก ๆ รุ่นใหม่ มีกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เด้งดึ๋ง ๆ ขึ้นมาวันละหลายเวลา
       โปรแกรมเหล่านี้ก็ไม่แตกต่างจากการส่งข้อความทางโทรศัพท์มือถือ แต่ตอนนี้คงต้องบอกว่า ความนิยมมันสูงกว่า ส่วนหนึ่งเพราะ มันไม่มีค่าใช้จ่าย ทั้งการติดตั้งซอฟต์แวร์ก็เป็นแบบฟรีซอตฟ์แวร์ ดาวน์โหลดมาติดตั้งในคอมพิวเตอร์ได้ไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม อีกประการหนึ่งคือ การโต้ตอบเป็นแบบเรียลไทม์ ส่งปุ๊บเห็นปั๊บ แถมยังมีเครื่องมือช่วยแสดงความรู้สึกมากมาย ที่ทำให้เด็ก ๆ เข้าใจสถานะของเพื่อน ๆ ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอได้ด้วยว่า มีอารมณ์ ความรู้สึกอย่างไรอยู่ขณะคุยกัน ความเร็ว และแรง แถมประหยัดนี้จึงได้ใจเด็กวัยรุ่นไปเต็ม ๆ

       แน่นอนว่าวัยรุ่นก็มีมือถือ และตอนนี้การแชตก็ไม่จำกัดอยู่เฉพาะบนหน้าจอคอมพิวเตอร์เพียงอย่างเดียวแล้ว มันยังกระโดดลงไปแชตได้บนโทรศัพท์มือถืออีกด้วย ซึ่งนั่นก็อาจทำให้ไลฟ์สไตล์ของวัยรุ่นในยุคต่อไป อาจมีโปรแกรมแชตติดตัวไปได้ทุก ๆ ที่ที่สัญญาณเครือข่ายมือถือเข้าถึง

       สำนักข่าวเอพีและ AOL ได้มีการสำรวจพฤติกรรมการใช้งานโปรแกรม IM ในกลุ่มวัยรุ่นพบว่า การใช้โปรแกรม IM ในวัยรุ่นก้าวขึ้นมาเทียบชั้นกับวัยทำงาน และเด็กวัยรุ่นที่มีอายุระหว่าง 13 - 18 ปีประมาณ 7 เปอร์เซ็นต์ ใช้งานโปรแกรมดังกล่าวส่งข้อความมากกว่าใช้อีเมล และมีกลุ่มผู้ใช้วัยทีน 30 เปอร์เซ็นต์ที่บอกว่า พวกเขานึกภาพไม่ออกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร หากไม่มีโปรแกรมตัวนี้

       สิ่งที่พ่อแม่ทำได้ ไม่ใช่การควบคุมการใช้โปรแกรมอย่างเข้มงวด หรือทำราวกับว่าการแชตเป็นสิ่งเสียหาย เพราะเด็ก 43 เปอร์เซ็นต์ระบุว่า พวกเขาแค่ใช้โปรแกรม IM คุยกับเพื่อนในระหว่างการทำการบ้าน หรือไม่ก็ใช้โปรแกรมดังกล่าวเป็นช่องทางในการบอกรัก - บอกเลิกตามประสาวัยรุ่น ซึ่งในจุดนี้พ่อแม่แค่ทำความเข้าใจ และบอกถึงความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้น ความรับผิดชอบที่ลูกควรมีในการสนทนาก็น่าจะเพียงพอ

เบราเซอร์เด็กของดีฝีมือพ่อแม่ชาวอิสราเอล

2009-05-08T01:00:00.001-07:00

กลุ่มพ่อแม่โปรแกรมเมอร์ในอิสราเอลแท็กทีมพัฒนาเบราเซอร์สำหรับเด็ก ภายใต้ชื่อ KIDO'Z หวังสร้างโลกอินเทอร์เน็ตสีขาวเพื่อให้เด็ก ๆ ได้ท่องอย่างสนุกสนาน

       เปิดตัวแล้ววันนี้กับเบราเซอร์น้องใหม่สำหรับเด็ก ๆ โดยเฉพาะ ซึ่งมาพร้อมกับอินเทอร์เฟสสดใส และความสามารถตามที่เด็ก ๆ เรียกร้อง แบ่งออกเป็น 3 หมวดใหญ่ ๆ ได้แก่ KIDO'Z TV, KIDO'Z Game Center และ KIDO'Z Browser (เฉพาะเว็บไซต์ที่ได้รับการตรวจสอบแล้วเท่านั้น) แถมยังรองรับภาษาได้มากถึง 17 ภาษา เช่น อังกฤษ เกาหลี ญี่ปุ่น เยอรมัน จีน ฝรั่งเศส ฯลฯ

       สิ่งที่น่าสนใจมากยิ่งขึ้นไปอีกก็คือ ใ่นช่วงของการติดตั้ง โปรแกรมจะให้พ่อแม่ระบุช่วงอายุ และเพศของลูกลงไป จากนั้น เมื่อเด็ก ๆ ต้องการเชื่อมต่อเข้าสู่อินเทอร์เน็ต ระบบจะมีการสแกนเนื้อหาของเว็บไซต์ต่าง ๆ และคัดสรรสิ่งที่เหมาะกับเด็ก ๆ ในช่วงอายุและเพศที่พ่อแม่ระบุเอาไว้มาให้ด้วย ซึ่งการสแกนเนื้อหานี้จะสแกนทั้งเว็บไซต์ ป็อปอัป ไฟล์ดาวน์โหลด สคริปต์ ฯลฯ ที่สำคัญ พ่อแม่ยังสามารถเข้ามาปรับเปลี่ยน ตั้งค่าการใช้งาน กำหนดกฎต่าง ๆ ในการเล่นคอมพิวเตอร์ได้อีกต่างหาก

       ในด้านการใช้งานแอปพลิเคชันนั้น ผู้พัฒนาโปรแกรมเลือกใช้สีสดใส และไอคอนสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งเด็กสามารถเข้าใจได้โดยง่าย ล่าสุด ทางบริษัทเปิดเผยว่าได้มีการเจรจากับผู้ผลิตเครื่องคอมพิวเตอร์หลายรายในการติดตั้งโปรแกรม KIDO'Z ลงในเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วด้วย

       สำหรับการดาวน์โหลดเว็บเบราเซอร์ดังกล่าวมาใช้งานนั้น ไม่มีค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด แต่ในอนาคต ทางผู้พัฒนามีแผนจะขายสื่อต่าง ๆ เพิ่มเติมด้วย เช่น วิดีโอ เกมสำหรับเด็ก

       เรียบเรียงจาก Technews.am และ Techchurch.com

       เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้อง
       KIDO'Z

เด็กติดเกม

2009-05-08T00:55:00.000-07:00

ขอบคุณภาพประกอบจาก dailymail

       เพียงเอ่ยคำว่า "เด็กติดเกม" ก็อาจทำให้ผู้ปกครองบางท่านนึกภาพการตามแก้ปัญหาเด็กขาดความรับผิดชอบ เอาแต่เล่นเกมจนลืมเวลาขึ้นมาได้ทันที อย่างไรก็ดี ได้มีนักวิจัยของสหรัฐอเมริกาท่านหนึ่ง ลงไปศึกษากับเด็กกว่า 1,200 คนว่า แท้จริงแล้ว อาการ "เสพติดเกม" นั้น เป็นอาการที่ผู้ปกครองจินตนาการเอาเอง หรือว่าเป็นอาการที่เกิดขึ้นจริง และมีผลต่อร่างกายของเด็ก

       นักวิจัยชาวสหรัฐอเมริกันผู้เปิดประเด็นศึกษาเรื่องการ "เสพติด" การเล่นเกมในเด็กคือ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ดักลาส เจนไทล์ (Douglas Gentile) แห่งมหาวิทยาลัยไอโอวา ซึ่งทัศนคติแรกเริ่มของเขากับคำว่า "เด็กติดเกม" นั้น เป็นไปในทางลบ เนื่องจากเขาไม่เชื่อว่า การเล่นเกมจะทำให้เด็กเสพติดได้เช่นเดียวกับการติดสุรา หรือการเล่นการพนันในผู้ใหญ่ได้

       อีกทั้งเขามองว่า งานวิจัยในอดีตที่ศึกษาเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่เด็กเล็กจะพัฒนาความชื่นชอบในการเล่นเกมไปสู่การเสพติดเกมนั้น เป็นการศึกษาในลักษณะที่สั้นจนเกินไป แต่งานวิจัยสรุปเรียกพฤติกรรมดังกล่าวนั้น ๆ ไปแล้วว่า "การเสพติด"

       นักวิจัยท่านนี้จึงได้ทำการศึกษาจากเด็ก ๆ ในสหรัฐอเมริกาจำนวน 1,200 คน และพบว่า ในจำนวนนี้มีอยู่ 10 เปอร์เซ็นต์ หรือราว 120 คนที่มีสัญญาณของการเสพติดวิดีโอเกม (ใช้เกณฑ์เดียวกันกับเกณฑ์ที่ใช้ประเมินผู้เสพติดการพนัน) โดยเด็กที่มีอายุระหว่าง 8 - 18 ปี จำนวน 8.5 เปอร์เซ็นต์แสดงอาการบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายกับผู้ที่มีปัญหาเสพติดการพนันเลยทีเดียว พฤติกรรมดังกล่าวยกตัวอย่างเช่น

       - ไม่สนใจทบทวนบทเรียน หรือทำการบ้าน ต้องการเล่นเกมเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
       - ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเลิกเล่นเกม
       - ใช้เกมเป็นที่พักใจยามเกิดความรู้สึกหดหู่ เศร้าสร้อย
       - ต้องการเล่นเกมอย่างต่อเนื่อง เพราะต้องการความตื่นเต้นจากเกม

       เจนไทล์พบว่า เด็กที่มีปัญหาดังกล่าวใช้เวลาในการเล่นวิดีโอเกมมากกว่าเด็กที่ไม่มีปัญหาถึง 2 เท่า หรือเฉลี่ยราว 25 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ จึงไม่แปลกที่เด็กกลุ่มนี้มักจะได้คะแนนสอบต่ำกว่าคนอื่น ๆ และอาจได้ใบตักเตือนความประพฤติจากโรงเรียนบ่อยครั้ง

       "ตอนแรกผมสรุปเอาเองว่า พ่อแม่ที่เรียกอาการแบบนี้ว่า "เสพติด" เป็นเพราะเขาไม่เข้าใจถึงรูปแบบการใช้เวลาว่างเพื่อเล่นของเด็ก ๆ แต่จากการศึกษาวิจัยครั้งนี้จึงทำให้ผมได้ค้นพบว่า มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ประสบปัญหาเดียวกันนี้จากการเล่นวิดีโอเกม"

       อย่างไรก็ดี เจนไทล์กล่าวว่า การจะสรุปชี้ชัดลงไปนั้นจำเป็นต้องมีการศึกษาวิจัยอีกมาก เพื่อจะได้ทำความเข้าใจกับองค์ประกอบต่าง ๆ ของการเสพติดเกมให้มากกว่านี้

       "ยังมีเรื่องอีกมากที่เราไม่ทราบ เช่น เราไม่ทราบว่า กรณีนี้ใครจะเป็นผู้ที่มีความเสี่ยงสูงสุด หรือว่าอาการเหล่านี้แท้จริงแล้วเป็นส่วนหนึ่งของเด็กที่มีปัญหาด้านพัฒนาการ"

       เรียบเรียงจากรอยเตอร์เฮลท์

สหรัฐฯวิจัยเด็กอ้วนพบอีก 1 ความเสี่ยง "ทุพพลภาพ

2009-05-08T00:43:00.000-07:00

       เกิดเป็นเด็กอ้วนทั้งทีแสนลำบาก เมื่อนักวิจัยจากสหรัฐอเมริกาได้ทำการศึกษาค้นพบอีกแล้วว่า ผู้ที่อ้วนตั้งแต่เด็ก ๆ อาจประสบปัญหาความบกพร่องในการเคลื่อนไหวส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้ตั้งแต่อายุยังน้อย

       การศึกษาครั้งนี้ได้เลือก ผู้ที่เกิดในยุค 70s จำนวน 2,800 รายที่โตมาพร้อมกับปัญหาน้ำหนักเกินมาทำการสำรวจตรวจสอบต่อเนื่องเป็นเวลากว่า 7 ปีแล้ว ซึ่งทำให้ทีมนักวิจัยได้พบว่า กลุ่มผู้ใหญ่อ้วนเหล่านี้ กำลังประสบปัญหาด้านการเดินเหิน และการขึ้นลงบันไดเป็นอย่างมาก แม้จะมีอายุอยู่ในช่วง 30 - 40 ปีก็ตาม ที่สำคัญ ยิ่งพวกเขาเดินลำบาก หรืออ้วนจนขี้เกียจเดินมากเท่าไร ร่างกายก็จะเก็บกักไขมันเหล่านี้ไว้ในร่างกายได้นานยิ่งขึ้น และส่งผลต่อการเคลื่อนไหวร่างกายในระยะยาว

       ดร.เดนนิส ฮุสตัน หัวหน้าทีมวิจัย จาก School of Medicine มหาวิทยาลัย Wake Forest นอร์ธแคโรไลนา เปิดเผยว่า "ตัวเลขสถิติชี้ให้เห็นว่า การแก้ไขปัญหาน้ำหนักเกิน และโรคอ้วนเสียตั้งแต่ยังเด็กมีความจำเป็น และมีประโยชน์มากต่อการยืดอายุการทำงานของอวัยวะในร่างกายส่วนต่าง ๆ ออกไป"

       ดร.เดนนิสยังได้กล่าวอีกด้วยว่า คนที่มีน้ำหนักเกินตั้งแต่เด็กนั้นมักจะเคยชินกับการนั่ง ๆ นอน ๆ มากกว่าการยืน หรือเดิน จึงไม่น่าแปลกใจที่จะพบว่า คนเหล่านี้ไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อมากนัก และร่างกายก็มักจะอ่อนแอ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มีผลต่อการทุพพลภาพของร่างกายในอนาคต

       อย่างไรก็ดี กลุ่มผู้ตอบแบบสอบถามบางรายมีน้ำหนักลดลง เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ แต่คนเหล่านี้ก็ยังมีความเสี่ยงที่จะประสบปัญหาด้านการเคลื่อนไหวอยู่ โดยนักวิจัยได้อธิบายขยายความให้ฟังว่า การที่คนกลุ่มนี้มีน้ำหนักลดลงได้เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ไม่ได้เกิดจากโภชนาการที่ถูกต้อง แต่เป็นผลมาจากสุขภาพที่ไม่แข็งแรง ยกตัวอย่างเช่น การมีโรคเบาหวาน เป็นโรคประจำตัวนั่นเอง

       เรียบเรียงจากรอยเตอร์